Ik heb nu al – ja echt: nu al – zin in het Nederlands Film Festival, dat pas in september plaats zal vinden middenin het mooie Utrecht. Helaas bestaat er een hele grote kans dat ik dit keer gewoon – zoals het een echte afgestudeerde werkende vrouw betaamt – moet werken. Dus geen vrijwilligersfunctie bij de kassa, geen gala en ook niet zoveel films kijken. Maar dat zal de pret niet drukken! Mijn kantoor bevindt zich immers pal boven één van de meest centraal gelegen bioscopen in Utrecht. (Jaja, elke dag stipt om 4 uur bovendrijvende popcorn-luchten.) Ik begin alvast met een voorproefje Nederlandse film. Deze Nederlandse films zag ik de afgelopen tijd en besprak ik niet (!) op mijn weblog. Het is een schande.

Allereerst NOTHING PERSONAL, de Gouden Kalf winnaar van vorig jaar, over een jonge vrouw die besluit naar Ierland te vertrekken als het niet goed gaat in Nederland. Ze doolt er doelloos rond en ontmoet de eenzame Martin. Een werkelijk beeldschone film met zoveel rust en ruimte voor overpeinzing dat je helemaal zen naar huis gaat. Rust en ruimte, zonder dat het saai wordt, vind ik althans. Naast het verbluffende Ierse landschap, zorgen de beide acteurs daarvoor. De Ierse oude rot in het vak Stephen Rea en de jonge Nederlandse Lotte Verbeek waren zeer goed op elkaar ingespeeld en ook afzonderlijk acteerden ze intens en sterk. De regie van Urszula Antoniak heeft daar zeker ook aan bijgedragen. De film wringt op een lekkere manier, dat wil zeggen dat op de juiste momenten gekozen is voor stiltes of juist niet. Soms ben je zeer verbaasd over beslissingen, maar dan krijg je ook de tijd om erop te reflecteren. En het landschap helpt daarbij. De woeste Ierse rotsen en landerijen hebben zowel iets troosteloos als iets hoopvols. Druilerige uitgestrekte landwegen geven mij altijd zowel een triest als een blij gevoel. En met dat gevoel ging ik na de film naar huis. Heel fijn.

HUNTING & ZN. zal waarschijnlijk aankomend festival gaan draaien, want deze film ging afgelopen februari in première. Ik keek de film tijdens een voorpremière in het Ketelhuis in Amsterdam, met na afloop een vraaggesprek met regisseur Sander Burger. De film is een echte vrienden samenwerking: reallife stel Maria Kraakman en Dragan Bakema schreven samen met goede vriend Burger het script. In de film spelen Kraakman en Bakema een stel dat te maken krijgt met anorexia. Hij heeft de fietsenwinkel van zijn vader overgenomen (bedrijfsnaam én filmtitel Hunting & Zn.) en ze wonen er samen boven. Het is een heel gewoon stel in een nog gewoner dorp, met gewone vrienden, gewone verjaardagspartijtjes en gewone problemen. Althans, tot op zekere hoogte. Want niets is wat het lijkt. Ook hele gewone mensen kunnen doordraaien, obsessief worden en zich in de afgrond storten. Dat is op een hele mooie manier verfilmd. De eerste helft van de film is bijna tot aan het hilarische toe, omdat de burgerlijkheid van het stel heel lichtelijk is aangezet en daardoor komisch door de confronterende herkenbaarheid. Heerlijk om zulke op en top Nederlandse scènes te zien! In de tweede helft draait alles om en wordt het serieus. En dat klopt met elkaar, omdat juist die komische gewoonheid er voor zorgt dat de ineenstorting van hun levens extra erg wordt. Iedereen kan het – ondanks alle spaarcenten, ikeakasten en vaste contracten – ineens helemaal niet meer zien zitten en misschien zelfs ontsporen. Dat was de aanleiding voor het maken van de film en dat is er op een voortreffelijke manier uitgekomen. Nominatie voor Beste Scenario?

Nog een Nederlandse film in de bioscoop: DE GELUKKIGE HUISVROUW, de verfilming van het boek van Heleen van Rooyen door Antoinette Beumer. Met natuurlijk een geweldig fantastische rol van Carice van Houten. Het wordt een clichee om haar acteerprestaties te prijzen, maar ze kan er ook niets aan doen. Carice is gewoon erg goed. Gesjeesde stewardess wordt zwanger en wil dat eigenlijk niet. Maar ze heeft een mooi huis en een lieve man die dat wel graag wil. Resultaat: een postnatale depressie en een gekkenhuis. Het verhaal is dun en de afwikkeling niet heel goed. Maar ondanks dat is het een film om van te genieten. Niet de hele tijd echter, want er zit een vreselijke bevallingsscène in die me resoluut deed besluiten nooit te bevallen en waardoor iemand achterin de zaal flauw viel (ja echt!). Door deze scène en haar in eerste instantie onwil een kind te krijgen, is het zeer geloofwaardig dat ze haar pasgeboren zoon niet accepteert. En omdat Carice dit zo uitstekend speelt. Haar spel is zo invoelbaar, zo subtiel, het maakt volgens mij niet uit welke regisseur je tegenover haar zet.

Verder worden binnenkort de nieuwe Telefilms weer uitgezonden (ik schreef ook over de Telefilms in 2008 en over de Telefilms in 2009). In tegenstelling tot alle voorgaande jaren, worden de films niet in mei/juni uitgezonden, maar pas in juli en zelfs in oktober! Het zal er wel mee te maken hebben dat tegenwoordig alle Telefilms ook in de bioscoop verschijnen en de producenten bang zijn dat er niemand naar toe gaat als ze de film ook eerst op tv hebben kunnen zien. Een logische redenering, maar helaas gaan er ook nu al weinig mensen naar de Telefilms in de bioscoop. Het zijn niet voor niets Telefilms, films voor televisie, films met een actueel thema en een snelle filmstijl die niet in de eerste plaats filmisch is. En als ze dat wel zijn, dan hebben de producenten de Telefilm-subsidiëring handig aangegrepen voor het realiseren van een bioscoopfilm, zoals een beetje bij BLUEBIRD (2004), CLOACA (2004), HET SCHNITZELPARADIJS (2006), TBS (2008) en STELLA’S OORLOG (2009). Eén film werd echter in ieder geval niet in de bioscoop uitgebracht en was dan ook al te zien op televisie ten tijde van de gemeenteraadsverkiezingen, SEKJOERITIE. Security dus, maar dan fonetisch. Een slecht geschreven film, met uitermate idiote dialogen en rare verwikkelingen. Maar grandioos geacteerd door Loek Peters. Ik kan de film nog wel tien keer zien, omdat hij zo fantastisch speelt. Hij kreeg een Gouden Kalf nominatie voor Beste Mannelijke Bijrol voor de film HET ECHTE LEVEN (2008) en hij mag dit jaar ook wel weer zo’n nominatie krijgen. Hij kan heel naturel zijn, tot het genante aan toe: je vóelt zijn ongemakkelijkheid alsof het de jouwe is. Ook op toneel kan hij dat goed, zo zag ik hem in Othello van het Noord Nederlands Toneel, jaren geleden. Die Loek, die is er één om te onthouden. Hij schittert telkens weer, heel ongemerkt, de sterren van de hemel. Het wordt tijd voor een échte hoofdrol in een goed geschreven film. Al staat zo’n rol als romantische beveiliger hem ook zeker wel….

Waar had ik het over? Ja, de nieuwe Telefilms. In juli worden ook nog DE LAATSTE REIS VAN MENEER LEEUWEN en KÖFTE uitgezonden (en op 24 juli wordt SEKJOERITIE nog eens uitgezonden!). In oktober volgen WIN/WIN (ik ben erg benieuwd naar deze film over de kredietcrisis!), KOM NIET AAN MIJN KINDEREN en LELLEBELLE.