In het najaar staat er weer een stapel fijne films op – tja – stapel:

• THE TOWN. Ik ben niet zozeer een fan van Ben Affleck als acteur, ik vind hem altijd iets te Amerikaans op één of andere manier. Maar als regisseur is hij meer van mijn gading. Zijn debuut GONE BABY GONE was een sterke film, die opviel tussen vergelijkbare misdaadfilms en achterbuurtverhalen. Ik kijk uit naar zijn volgende film THE TOWN, waarin opnieuw misdaad en achterbuurt een hoofdrol speelt (zie de trailer). Daarnaast kijk ik uit naar deze film, omdat John Hamm erin speelt, mijn held uit Mad Men, in zijn eerste rol van enige substantie in een speelfilm. Daar kan ik zeker naar uitkijken! In de VS wordt de film erg goed ontvangen. Draait sinds donderdag in de bioscoop.
• ELLE S’APPELAIT SARAH (HAAR NAAM WAS SARAH). Voor het eerst kijk ik uit naar een boekverfilming. Ik ben geen grote lezer, dus dit is speciaal. Haar naam was Sarah van Tatiana de Rosnay was het boek waardoor ik weer – sinds de middelbare school eigenlijk – romans ben gaan lezen. Een geweldig boek dat ik niet weg kon leggen. Ik was vooral onder de indruk van de vertelstructuur – een combinatie tussen een historisch verhaal en een verhaal in het ‘nu’ die met elkaar verweven raken – en ben momenteel bezig in een boek met dezelfde structuur: Maagdelijk Blauw van Tracy Chevalier. Ook een aanrader. De film wordt geregisseerd door Gilles Paquet-Brenner en Kristen Scott Thomas speelt de hoofdrol. Draait vanaf 28 oktober in de bioscoop.
• ANOTHER YEAR. Een film waar ik naar uit kijk op basis van de reputatie van de regisseur, namelijk Mike Leigh. Hij maakte zeer mooie films als HAPPY-GO-LUCKY, SECRETS & LIES en VERA DRAKE. Ik ben van plan ook zijn oudere films te kijken, waarmee hij allerlei prijzen won. Het zijn films over het echte Britse – vaak Londonse – leven, zo ook ANOTHER YEAR. Met o.a. Jim Broadbent en Imelda Staunton. Draait vanaf 11 november in de bioscoop.
• SINT. Dick Maas komt weer met een film. En wat voor één! Met SINT neemt hij de Sinterklaastraditie op de hak: het is een humoristische horrorfilm. AMSTERDAMNED en DE LIFT, maar dan met Sinterklaas in de hoofdrol en naar verluid een stuk griezeliger. En ik heb geen zin om het over de ophef rond de poster te hebben, wat een onzin. Wat mij betreft is het allemaal een publiciteitsstunt. Ik kan niet wachten de film te zien! Draait vanaf 11 november in de bioscoop.
• BROWNIAN MOVEMENT. Ik ben zeer nieuwsgierig naar de nieuwste film van Nanouk Leopold. Ik liep in 2005 stage bij de producent van deze en haar vorige films (ILES FLOTTANTES, GUERNSEY en WOLFSBERGEN) en sindsdien ben ik fan. Dat kan je ook hier lezen. De film draait vanaf 24 maart in de bioscoop.
• TRUE GRIT. De nieuwste van de Coen Brothers. Een western dit keer. Hebben ze nu alle genres gehad? Ik denk dat ik niet meer hoef te zeggen. Ook van deze film is nog geen releasedatum bekend.. In de VS draait de film vanaf 25 december, dus het zal wel een Oscar-contender worden. Meestal draait zo’n film dan hier in januari of februari. Laten we het hopen!
• SOMEWHERE. Wie kijkt er nou niet uit naar de nieuwe van Sofia Coppela? Zij was verantwoordelijk voor prachtfilms THE VIRGIN SUICIDES, LOST IN TRANSLATION en MARIE ANTOINETTE, maar maakte sinds 2006 geen nieuwe film. SOMEWHERE vertelt over een verwende Hollywood acteur die onverwacht bezoek krijgt van zijn 11 jarige dochter. De trailer is veelbelovend, ik heb wel zin in zo’n film. Voor Nederland is nog geen releasedatum bekend, daar zal ik eens naar gaan informeren..

Over waarom de tvserie “Mad Men” zo leuk is.

Naast films kijken, kan je ook een geweldige televisieserie kijken. Minstens zo leuk. Ik kijk daardoor deze maand wat minder films dan normaal, want ik ben helemaal verslaafd. Dat was ik al na het zien van seizoen 1, getuige dit bericht. En ik moet bekennen dat ik niet kon wachten totdat de serie eindelijk op televisie zou worden uitgezonden; ik heb seizoen 2 gedownload. Ik zit dus nu bijna elke avond met m’n laptop op schoot te kijken naar dit wonderlijk meeslepende en intrigerende schouwspel. De serie vertelt over reclamejongens begin jaren ‘60 in New York, aan Madison Avenue, vandaar – onder andere – de titel Mad Men. De serie focust zich vooral op Don Draper, ad executive van het sjieke reclamebureau Sterling & Cooper, op zijn reclametalent, maar vooral op zijn gezin, zijn vrouw en zijn verleden. Draper heeft de typische jaren ‘50/ jaren ‘60 stijfheid, inclusief stijve pakken en foute opmerkingen. Zo zijn alle mannen trouwens in deze serie. Aan één stuk door rokend en drinkend en overtuigt van hun superioriteit ten opzichte van vrouwen, secretaresses, werksters, homo’s, donkere mensen, tja, alles eigenlijk. Heel fout. Ontzettend fout! Hoe kan dat nou leuk zijn? Nou allereerst door het fantastische spel van alle personages. Vooral Draper wordt fantastisch geacteerd door John Hamm, een acteur die in ‘het normale leven’ een sullige nerd in een te groot pak is, maar die als Don Draper weergaloos sexy en onweerstaanbaar is. Echt! Inclusief alle seksistische opmerkingen. Juist! Maar columniste Sylvia Witteman kan dat veel beter verwoorden dan ik in haar column over Mad Men.

Niet alleen de serie op zich is verslavend, doordat het spannend is, Don Draper verschrikkelijk mysterieus, elke aflevering eindigt met ofwel een intrigerende overpeinzing, dan wel een cliffhanger, maar ook de wereld die in de serie is gecreëerd is verslavend. De aankleding is tot in de kleinste details perfect, vooral de kostuums. Zulke jurken wil ik ook! Je bent constant nieuwsgierig naar welke glamoureuze creaties Mrs. Draper dit keer weer aan heeft, maar ook naar hoe de vrouwen uit de serie dit keer weer zullen reageren op het idioot ouderwetse moraal van de mannen. Ik betrap mezelf er op dat ik bijna ga roepen tegen m’n laptopscherm: geef ‘m een klap! Zeg dan iets schunnigs terug! Je dompelt je met deze serie in een nieuwe, oude wereld. En je gaat je daarbij afvragen hoe ontzettend de wereld is veranderd in 50 jaar en ook hoe verschrikkelijk niet de wereld is veranderd. Als een serie vol drank, tabak en overspel je dat kan laten afvragen, dan moet het wel goed zijn. Oftewel – in Sylvia Witteman’s woorden – ‘wie Mad Men niet kent moet nu onverwijld de complete serie in huis halen en met een slof sigaretten en een fles whisky lekker gaan zitten kijken’.

Deze Amerikaanse serie over reclamejongens uit de jaren ‘60 is verslavend. Het is meeslepend, goed geschreven, goed geacteerd en perfectionistisch mooi aangekleed. Ik ben dan ook zeer bedroefd dat seizoen 1 is afgelopen en seizoen 2 nog niet wordt uitgezonden.. Nu sta ik voor een dilemma: zal ik downloaden of braaf wachten tot de Vara een beslissing heeft genomen?