Over de vele tot vervelendst toe terugkerende Hollywood clichés.

Er is al veel over geschreven. Sterker nog; op IMDB’s Hitlist (wisselende links onderaan de homepage) staat elke dag wel een verwijzing vermeld naar een blog met een dergelijke opsomming. Toch kan ik het niet laten ook een keertje te schrijven over één van mijn weinige ergernissen omtrent film: clichés. En dan specifiek over Hollywood-clichés. Ja natuurlijk, Hollywood is vanaf het begin al één groot cliché van zichzelf. Maar ik heb het niet over de cliché verhalen, karakters of dialogen, maar over de kleine dingen die ook best anders kunnen. Kleine goofs die keer op keer, film na film, herhaald worden. Alsof iemand in Hollywood heeft bepaald dat het zo werkt en dat het niet anders kan. In Hollywood wordt bijvoorbeeld niet gegeten. Het enige wat acteurs hoeven te doen is een beetje in hun eten roeren. Als iemand wél een echte hap neemt en doorslikt, dan betekent dit dat diegene zeer depressief is, een eetstoornis heeft of na een paar seconden zal bezwijken doordat er gif in zat. Logisch. En zo is ook bepaald dat als iemand een drankje bestelt aan de bar, diegene meteen vertrekt zodra het drankje voor zijn neus staat. Zonde! En ga zo maar door. Hierbij een opsomming van de meest irritante clichés. Aanvullingen zijn altijd welkom.

• Alle computers in alle Hollywoodfilms maken allerlei piepjes. Bij elke toets en elke beweging in beeld hoort een belachelijk MS DOS piepje. Dat doen computers niet!
• Daarnaast gebruikt niemand een muis in films. Het enige wat ze doen is rammen op het toetsenbord.
• Ook van de spatie-toets hebben ze nog nooit gehoord. Die hoeft niet gebruikt te worden in films.
• Om even bij computers te blijven: downloaden duurt idioot snel. Behalve natuurlijk als de bad guys net-niet-net-wel de voordeur in trappen.
• Ik zag laatst IT’S COMPLICATED; één grote berg met clichés! Eén daarvan had ook weer betrekking op computers en komt in meerdere films terug: de beeldkwaliteit van een Hollywood-laptops. Die is idioot perfect. Vooral als er gechat wordt via webcams. De beelden die binnenkomen zijn alsof ze gefilmd zijn met de meest supersonische camera’s. Het probleem: dat zijn ze ook. En vervolgens wordt gedaan alsof het webcam beelden zijn. Jaja..
• Binnenhuisarchitectuur. Een heel groot en vervelend Hollywood-cliché. Heel groot en vervelend aanwezig in bovengenoemde film. Zelfs als de hoofdpersoon een schattig baantje als taartenbakster of columniste heeft – waarmee je dus niet idioot veel verdient – heeft diegene een kas van een huis die ingericht is door de meest geweldige binnenhuisarchitect. Met tuin die ontworpen is door een tuinarchitect. Inclusief schommelstoel onder romantische boom. Oftewel: een overenthousiaste production designer heeft zich hier flink uitgeleefd. En het resultaat: zo perfect dat het glazuur van mijn tanden springt.
• Het montage-cliché. Er verstrijkt een bepaalde tijd en in die tijd moet er van alles gebeuren. Dat is heel makkelijk opgelost met een montage van belangrijke beelden onder een opzwepend muziekje. Geweldig geparodieerd in een aflevering van “Southpark”. (Helaas is van deze aflevering geen youtube filmpje te vinden.)
• Als de taxichauffeur – of broodjesverkoper, krantenjongen, serveerster etc. – betaald wordt, krijgt hij een willekeurig briefje uit de portemonnee en dit is dan op wonderbaarlijke wijze altijd precies het juiste bedrag.
• Er hoeft nooit gezocht te worden naar een parkeerplek. Er is altijd een plekje vrij, precies voor het gebouw waar de hoofdpersoon moet zijn. Natuurlijk.
• Geleend van deze geweldige site (movieclichees.com) en is helemaal waar: honden weten feilloos wie goed of slecht is en blaffen naar de slechteriken. En daardoor weet jij als kijker het dan ook. Handig!
• Een hele vervelende, maar vaak helaas essentieel voor de plot: zodra een held zijn bad guy ontmoet, vertelt deze slechterik in geuren in kleuren, met veel trots, al zijn plannetjes om de wereld te vernietigen, om vervolgens – tevergeefs natuurlijk – te proberen de held te vermoorden. Slim!
• In films wordt op middelbare scholen enkel onderwezen in geschiedenis of scheikunde. Wiskunde is niet sexy kennelijk.
• Elke kotsende vrouw is zwanger. Geen uitzonderingen.
• Hallo of doei zeggen als een telefoon wordt opgenomen of opgehangen is not done in Hollywood.
• De allerleukste: mobiele telefoons zonder bereik of volle batterij. Altijd op dat ene cruciale moment – verdwaald in een donker bos, opgejaagd door een seriemoordenaar of op de rand van een natuurramp. Zie onderstaand geweldig in elkaar gezet compilatiefilmpje (met dank aan cinema.nl)!

Als we het over Hollywood-clichés hebben, moeten we het ook hebben over trailer-clichés. Vooral die typische dreunend lage monotone mannenstem, die wordt gebruikt onder elke trailer: ‘In a time before times… In a land beyond lands… One man stands alone…’. Geweldig. Don LaFontaine was wel de beroemdste. En ze blijven het gebruiken. Terwijl het inmiddels zo’n cliché is, dat het lachwekkend wordt. Ook serieuzere films gebruiken clichés in trailers. Het volgende filmpje vond ik door ‘film clichés’ te googlen. Een geweldige en treffende nep-trailer met alle ingrediënten voor een Academy Award Winning Movie Trailer. Heel goed bedacht, want je kan inderdaad vaak aan de trailer van een film al zien of de film een typische Academy Award Winner zal zijn. Let goed op de teksten!