|
November's beste: Dennis P.
Gezien op zaterdag 17 november op DVD
NL | 2007 | Kleur | 158 min. | Komedie | Regie Pieter Kuijpers | Met Edo Brunner, Nadja Hüpscher, Willeke van Ammelrooy, John
Leddy, Sjoerd Pleijsier, Mary-Lou van Stenis, Edwin de Vries, Haye van der Heijden, Wimmie Wilhelm
DENNIS P. is een ontzettend leuke, grappige en ontroerende film over Nederlands's grootste diamantrover ooit. Dennis liep met een magnetrondoos
vol diamanten ter waarde van zo'n 10 miljoen euro doodleuk de deur uit van de bank waar hij werkte om het hoertje waarvoor hij gevallen was alles te kunnen
geven wat ze wilde. Als het niet waargebeurd was zou je nooit geloven dat er zulke naïeve mensen kunnen bestaan, maar -zoals regisseur Pieter Kuijpers
aangeeft in de knullig in elkaar gezette extra's van de DVD- soms is de werkelijkheid nog vreemder dan je ooit zou kunnen bedenken. In Dennis P. wordt
ontzettend goed geacteerd en volgens mij is dat niet alleen te danken een de perfecte komedie-timing van Nederlands beste komedie-acteurs en actices ooit,
maar ook aan de sterke regie van Kuijpers, die ook met VAN GOS LOS een geweldige, subliem ge-acteerde, haast epische, vertelling maakte van een
waargebeurd verhaal.
DENNIS P. is eerlijk toegegeven geen meesterwerk. Deze film beoordelen als beste film van
november is een aplausje voor de Nederlandse film, want ik vind dat die zo nu en dan wel eens gegeven mag worden. DENNIS P. is
wel film waar ik erg van genoten heb. Maar de meesterwerken die in andere maanden als beste worden
verkozen, ontbraken in de maand november. Ik zag veeeeel films en ze waren allemaal wel mooi, goed of grappig maar niet de
één van de beste films die ik ooit zag. Dan heeft DENNIS P. dat plekje het meest verdiend.
Taxi 2
Gezien op donderdag 29 november, opgenomen van televisie
FR | 2000 | Kleur | 88 min. | Actiekomedie | Regie Gérard Krawczyk | Met Frédéric Diefenthal, Samy Naceri, Bernard Farcy.
We bekijken de TAXI-trilogie (het zijn er vier.. is daar ook een woord voor?) in een verkeerde volgorde;
TAXI 3 zagen we een paar maanden geleden en nu pas TAXI 2, terwijl ik had beloofd ze allemaal in één keer te kijken.
Maar bij TAXI is het niet zo van belang dat je ze in de goede volgorde ziet. Ik ben alleen heel benieuwd naar de eerste, want dat moet altijd de beste
zijn. TAXI 2 en 3 zijn geweldige, zeer vermakelijk en hilarische films. Goeie actie, maar dan heel Europees. Veel leuker dan alle Amerikaanse
actiekomedies. Alle films draaien om Daniel, die de snelste taxi bezit die er bestaat. Zijn goede vriend Emilien, sullige politieagent die
liever vrouwen versiert dan daadwerkelijk achter boeven aanzit, schakelt Daniel in als er iets of iemand heel snel vervoert moet worden. Emilien's
baas, commissaris Gilbert, een nog sulligere vreemde vogel, is daar niet altijd mee eens..
Run, Fat Boy, Run
Gezien op dinsdag 27 november in de sneakpreview van bioscoop Rembrand te Utrecht.
UK/USA | 2007 | Kleur | 95 min. | Komedie | Regie David Schwimmer (echt? ja echt! Ross uit Friends!) | Met Simon Pegg, Thandie Newton,
Hank Azaria, Dylan Moran, Harish Patel
Na de film was ik overtuigd dat dit een engelse film was, van een hele droge engelse filmmaker. Misschien wel Edgar Wright van
SHAUN OF THE DEAD, een geweldige en hilarische film waarin Simon Pegg een zeer vergelijkbare rol speelt van
onhandige, bankhangende nietsnut, die wel heel lief is. Mijn verbazing was dan ook heel groot toen ineens Directed by David Schwimmer op de
aftiteling verscheen! Een Amerikaan! Een Amerikaan met groot komsich talent dat wel, maar toch. Er is een enorm verschil tussen de
geweldige droge onderbroekenlol uit Engelse films en televisieseries en de flauwe afgezaagde puberhumor van de Amerikanen. RUN, FAT BOY, RUN is
een geweldige film die vertelt over bange beveiliger Dennis die zijn mooie zwangere vrouw achterliet voor het altaar en vijf jaar later, als zij op punt
staat met een Amerikaanse perfecte man - maar arrogante kwal - te trouwen, haar terug wil winnen door mee te doen aan een marathon door London.
Simon Pegg heeft een geweldige komische timing en kan haast niet anders dat hij het grootste deel van zijn grapjes improviseert. Ik moet nog steeds
HOT FUZZ zien, van dezelfde makers als SHAUN OF THE DEAD, waarin hij een sullige politieagent speelt.
Earth
Gezien op maandag 26 november in Tuschinkski te Amsterdam, tijdens het IDFA.
DU/GB | 2007 | Kleur | 98 min. | Documentaire | Regie Alastair Fothergill, Mark Linfield
 EARTH zag ik in zaal 1 van bioscoop Tuschinski en dat maakte van het filmkijken een ware ervaring. Ik werd
niet alleen overdonderd door de ontzettend mooie gigantisch grote zaal met twee balkons, kleurrijke vloerbedekking en grote jugendstil-achtige
versieringen en lampen, maar ook door ontzettend mooie beelden van deze duurste natuurdocumentaire ooit, die in het teken staat van het
tonen van de schoonheid van de natuur, de natuur die we met z'n allen aan het verwoesten zijn. Het resultaat is dan een aardrijkskunde boekje
voor groep 6 van de basisschool en
voice-over clichees die je van je stoel doen vallen. Maar goed, bij dit soort indrukwekkend, meeslepend en vertederend natuurgeweld kan ik eigenlijk
geen kwade woorden uiten. Want reusachtige springende witte haaien, kleine eendjes die uit een boom springen, paradijsvogels met merkwaardige
paringsrituelen en olifanten die als in junglebook écht op elkaars kont botsen zijn natuurlijk altijd wonderschoon om naar te kijken.
En om het nobele gebaar af te maken:www.loveearth.com
First Kill
Gezien op maandag 26 november in Tuschinkski te Amsterdam, tijdens het IDFA.
NL | 2001 | Kleur | 73 min. | Documentaire | Regie Coco Schrijber
FIRST KILL koos ik uit om op het IDFA te gaan bekijken omdat het één van de publieksfavorieten was van voorgaande
IDFA-edities. Helaas kon ik niet bij het nagesprek aanwezig zijn omdat ik me snel naar EARTH moest haasten. Ik was namelijk zeer geïnteresseerd
waarom een Nederlands meisje (Coco Schrijber) voor dit onderwerp heeft gekozen en hoe ze de veteranen die ze in beeld brengt zo ver heeft
gekregen zo openlijk over hun Vietnam-ervaringen te vertellen. FIRST KILL vertelt namelijk over de aantrekkingskracht van de oorlog, over de rush
die een soldaat krijgt na zijn eerste moord, zijn 'first kill'. Schrijber interviewt ex-journalist Michael Herr, die een boek schreef over zijn
ervaringen als journalist in de Vietnam-oorlog en de nieuwsgierigheid die hij en alle soldaten hadden (en wellicht hebben) naar oorlog, naar schieten
op vijanden. Ook komen allerlei veteranen aan het woord, die meestal gemotioneerd vertellen dat ze het stiekem leuk vonden om te schieten,
dat ze hun slachtoffers telden, maar dat ze achteraf pas doorhadden wat voor bloedbad ze hadden aangericht en wat voor gruwelijkheden ze
hadden meegemaakt. Ik vond het bijzonder een documentaire te zien over oorlog, die het allemaal van een andere kant bekijkt. Door deze visie,
wordt het allemaal nog veel gruwelijker. Veel gruwelijker dan een documentaire over oorlogsslachtoffers. FIRST KILL is een onderzoekende,
kritische documentaire die je nog veel harder met je neus op de feiten drukt dan een documentaire die inspeelt op je emoties. Althans,
zo werkt dat bij mij.
Westerbork Girl
Gezien op maandag 26 november in De Munt te Amsterdam, tijdens het IDFA.
NL | 2007 | Kleur | 48 min. | Documentaire | Regie Steffie van den Oord
WESTERBORK GIRL vertelt over een oude dame, die als jong meisje tijdens de oorlog uit kamp Westerbork werd gehaald
door haar grote liefde acteur Rob de Vries (vader van acteur Edwin de Vries, van o.a. Dennis P.), maar die
vrijwillig terugkeerde naar het kamp. In Westerbork mocht ze zingen en dansen in het kamp-revue, waarmee ze voorkwam dat ze werd gedeporteerd
naar Auschwitz. Toen ze door Rob de Vries werd bevrijd, moest ze alleen in een klein kamertje zitten in Amsterdam zonder iemand te zien,
in angst om ontdekt te worden. De inmiddels ruim 80jarige, maar vrolijke en pittige oude vrouw, vertelt dat haar keus makkelijk was: terug naar
Westerbork, waar ze vrij mocht dansen en zingen en ze geliefd werd door de kampleiding. Achteraf kijkt ze weemoedig terug naar deze keuze;
ze is er haar grote liefde mee verloren. WESTERBORK GIRL vertelt een mooi aangrijpend en romantisch verhaal.
Ongeletterd
Gezien op maandag 26 november in De Munt te Amsterdam, tijdens het IDFA.
NL | 2007 | Kleur | 45 min. | Documentaire | Regie Chris Westendorp
ONGELETTERD is aan de ene kant hilarisch en aan de andere verterend. De documentaire zit sterk in elkaar en vertelt
zonder te oordelen over een vrouw die nooit heeft lezen en schrijven en haar weinige geld verdient met vakken vullen in de supermarkt. Ze is
echter vastbesloten te leren lezen en schrijven en daardoor haar kansen op een betere baan te vergroten. Maar elke dag van 9 tot 5 in de supermarkt
werken kan ze niet aan; tegelijk de flessenband in de gaten houden en de vakken vullen is veel te moeilijk.. Je merkt; ik kan daar zelf alleen
maar cynisch over praten. Daarom vind ik het ontzettend knap dat Chris Westendorp zonder een oordel te vellen en de vrouw compleet in haar
waarde te laten een mooi portret van haar kan maken.
We Own the Night
Gezien op zondag 25 november in de sneakpreview van bioscoop Movie Unlimited in Meppel
USA | 2007 | Kleur | 117 min. | Misdaaddrama | Regie James Gray | Met Joaquin Phoenix, Mark Wahlberg, Eva Mendes, Robert Duvall
Een week geleden draaide EASTERN PROMISES in de sneak van Meppel, over de Russische maffia en hun duistere praktijken. Dit keer een film over -
jawel - de Russische maffia en hun duistere praktijken; de Russische maffia is hot! Beide films zijn even goed, maar verschillen wel in kwaliteit.
EASTERN PROMISES had een goed scenario, geschreven vanuit de ogen van een 'gewoon' mens. WE OWN THE NIGHT heeft een minder sterk scenario en vertelt
nogal clicheematig vanuit politiemannen, maar heeft ontzettend goede acteurs en bouwt de spanning verschrikkelijk goed op.
Het is lang geleden dat ik zo hard in de handen van Marijn heb geknepen bij een film (afgezien van op-dat-effect-uit-horrorfilms). Joaquin Phoenix
wordt bij elke film een grotere favoriet, want zo'n spel is zo subtiel en intiem dat je er kippenvel van krijgt.
What the #$*! Do We (K)now!?
Gezien op zaterdag 24 november op DVD
USA | 2004 | Kleur | 109 min. | Documentaire / Drama
Twee slechte films op één avond; dat is geen pretje. Want ook WHAT THE #$*! DO WE (K)NOW!? (of WHAT THE BLEEP DO WE KNOW) is een zeer slechte film. Sorry voor degene die ons
beide films heeft gegeven; dat wist jij ook niet. Beide films hebben Marijn en ik met plezier uitgekeken hoor, soms zijn slechte films ook wel
een beetje genieten. WHAT THE BLEEP... kan alleen serieus worden genomen door Amerikanen lijkt mij, aangezien het van clichees en Amerikaans
gekwijl aan elkaar hangt. Amerikanen geilen er vast ook op als wereldwijd overbekende assumpties ineens ondersteund worden door natuurkundig
gebrabbel waar ik geen touw aan vast kon knopen. Een heel dun en ontzettend overbodig en belachelijk verhaallijntje over een dove vrouw die
het allemaal niet zo goed meer weet, moet deze inkoppertjes ondersteunen. Waarom? Voor de volledigheid zal ik de inkoppertjes even noemen:
Je moet genieten van elke dag, carpe diem en de dingen om je heen niet als vanzelfsprekend zien, maar als mogelijkheden waar je invloed op
kunt uitoefenen. Oftewel; grijp je kansen en ga je dromen achter na! Het is mogelijk! Ja, dat wisten we nog niet. Hele typische westerse
verwendheid is het. Inkoppertjes dus.
Killing Zoe
Gezien op zaterdag 24 november op DVD
USA/FR | 1994 | Kleur | 96 min. | Thriller | Regie Roger Avary | Met Eric Stoltz, Julie Delphy
Ik kijk deze maand zoveel films, dat ik de recensies van slechte films graag kort wil houden. KILLING ZOE, die in een Quentin Tarantino DVDbox
zit samen met FOUR ROOMS en KILL BILL VOL.1, is zo'n slechte film. Dat was haast te raden,
aangezien dit wel een hele goedkope toevoeging is aan een Tarantino DVDbox, omdat de film slechts Tarantino als 'executive producer' heeft.
Dus van een Tarantino film kan je niet spreken. Het begin is wel aardig; Julie Delphy is nu eenmaal een goeie en mooie actrice. Maar daarna
wordt het verhaal slap, de acteerprestaties zeer matig en spatterd het bloed me iets teveel onnodig om m'n oren. En dan sluit deze bloedspatterende
film wel ontzettend keurig af. Echt een B-film.
Blond, Blue Eyes
Gezien op vrijdag 23 november op DVD
NL | 2006 | Kleur | 64 min. | Documentaire | Regie Simone de Vries
BLOND, BLUE EYES vertelt over Ruger Hauer en je komt erachter dat hij helemaal niet zo'n fijn persoon is als je zou denken. Hij praat overal
om heen, zegt niet waar het op staat, doet alles voor het geld en is zijn hart voor acteren een beetje kwijt, in tegenstelling tot wat hij
erover beweert. Dit portret wordt daardoor een beetje grappig, aandoenlijk zelfs. Ik weet niet of dat de bedoeling was..
Paradise Now
Gezien op dinsdag 20 november op DVD
NL/FR/DU | 2005 | Kleur | 90 min. | Drama | Regie Hany Habu-Assad | Met Kais Nashif, Ali Suliman, Lubna Azabal
PARADISE NOW is een spannend verhaal over twee goede Palestijnse vrienden die besluiten zich op te offeren voor het Palestina-Israel conflict; ze worden
behangen met bommen en op pad gestuurd zich op te blazen in een bus aan de andere kant van de grens. Eén van beide gaat echter twijfelen als de
missie de eerste keer mislukt. Een wereldwijs meisje uit hun dorp probeert hen van het plan af te praten door te stellen dat geweld niets oplost
en ze hierdoor het probleem alleen maar groter maken. PARADISE NOW voelt aan als een westerse film met een zeer Hollywood-achtige verhaallijn;
situatie-probleem-climax-oplossing. Hierdoor kabbelt de film voort zonder echt bijzonder te zijn. Er wordt vooral veel vertelt over
vriendschap tussen twee jongens in een kritieke situatie. Dat jezelf-opblazen dient alleen ter achtergrondschets. Dat is vreemd, omdat het nogal
een heftig onderwerp is. Dus je verwacht een kritische, rebelse film over zelfmoordcommando's, die ophef kan veroorzaken. Maar wat je krijgt
is een vermakelijke Holywood-achtige film over vriendschap. Mijn reactie op deze film is daardoor nogal vlak.
'Stellenbosch'
Zevendelige dramaserie van de VPRO, VARA en NPS, te zien vanaf 4 november elke zondag om 20.15 op Nederland 2
NL | 2007 | Kleur | 7 x 50 min. | Drama | Regie Michiel van Jaarsveld | Met Monic Hendrickx, Jeroen Willems, Jan Declair, Anne-Wil Blankers,
Eric Schneider, Medi Broekman, Moshidi Motshegwa en Frieda Pittoors.
Voor een cursus schreef ik een recensie van de eerste 3 afleveringen. Over 4 afleveringen zal ik ook een eindoordeel geven.
Het idee voor de nieuwe zevendelige dramaserie 'Stellenbosch', waarvan afgelopen zondag de derde aflevering te zien was op Nederland 2, was door schrijfster Jacqueline Epskamp oorspronkelijk bedoeld als roman. Maar Motel Films producent Frans van Gestel was overtuigd dat het epische verhaal juist heel goed als dramaserie zou kunnen werken. Na deze eerste drie afleveringen kan je alleen maar bij Van Gestel aansluiten, maar de literaire stempel die Epskamp - wellicht onbedoeld - erop heeft gedrukt is nog steeds duidelijk voelbaar. Een verslag en een vooruitblik op de serie.
Meer...
Eastern Promises
Gezien op zondag 18 november in de sneakpreview van bioscoop Movie Unlimited in Meppel
UK | 2007 | Kleur | 100 min. | Thriller | Regie David Cronenberg | Met Viggo Mortensen, Naomi Watts, Vincent Cassel e.a.
Draait vanaf 29 november in de bioscoop.
EASTERN PROMISES is een goed-geacteerde, spannende en meespelende thriller over de Russische maffia in London. Vroedvrouw Anna vind na de bevalling
van een on-geïdentificeerd jong meisje, waarbij ze zelf overleden is, een dagboek geschreven in het Russisch. In haar zoektocht naar een vertaler
en een adres voor de moederloze baby stuit ze op een Russische maffiafamile die veel blijken te maken hebben met het meisje en het drama die ze
in haar dagboek heeft beschreven. Naomi Watts acteert ontzettend goed en sleept je mee als onschuldig 'normaal' mens in een duistere wereld van afpersingen,
afrekeningen, wraak, prostitutie en verkrachting. Viggo Mortensen speelt de meest gewilde rol ooit - onder mannelijke acteurs welliswaar - omdat hij
coole zonnebrillen, lange zwarte jassen, koelbloedige moorden en duister stemgeluid combineert met psychologische diepgang en voorzichtig sarcasme.
Geweldige film, zou je denken. Maar nu: het verhaal heeft geen eind. Het loopt plotseling af. Er zijn hier en daar wel wat zaken opgelost, maar
er begonnen ook net allerlei dingen te groeien en te ontstaan. Het is geen mooi open einde, want er wordt je niets meegegeven. Het is simpelweg
een niet af verhaal. Verschrikkelijk jammer. Van mij had Cronenberg er nog wel een uur achter kunnen plakken.
Four Rooms
Gezien op donderdag 15 november op DVD
USA | 1995 | Kleur | 98 min. | Komedie | Regie Quentin Tarantino, Robert Rodriquez, Alexandre Rockwell, Allison Anders | Met
Tim Roth, Madonna, Antonio Banderas, Bruce Willis, Jennifer Beals e.a. (Salma Hayek als TV Dancing Girl volgens IMDB.. ik heb d'r niet
gezien!)
FOUR ROOMS vertelt over een hotel waar de nerveuze en enigszins motoriek gestoorde picolo (bellhop, volgens Tarantino) Ted
(een geweldige rol van Tim Roth) werkt en wordt lastig gevallen door vier achtereenvolgende
kamers, die elk zijn geregiseerd en geschreven door een andere regisseur. Ik vind het een geweldig project, omdat er vier compleet verschillende (maar wel even
bizarre) verhaaltjes worden verteld waarin gebruik wordt gemaakt van vier hele verschillende stijlmiddelen. In de eerste kamer (door Allison Anders)
komen een aantal heksen bijeen (waaronder Madonna) die een offer brengen, maar één ingredient mist; en dat kan Ted (als enige man) wel leveren.. In de
tweede kamer (door Alexandre Rockwell) wordt Ted door een man met een pistool verward voor de minnaar van zijn vrouw. In de derde kamer (door Robert
Rodriquez van o.a. FROM DUSK TILL DAWN, SIN CITY en PLANET TERROR, allen in samenwerking met Tarantino) moet Ted als babysitter optreden bij de kinderen
van een stel (meest geweldige rol van Antonio Banderas, die man kan zoveel meer dan je zou denken) en dat gaat natuurlijk helemaal fout, vooral als je
een lijk vind in het bed en de kinderen met lucifers en drank gaan spelen. In de vierde kamer (door Tarantino en dat kan je aan alles merken) speelt
zich een vreemde weddenschap af, maar die is te leuk om er iets over te verklappen. Tarantino speelt zelf de hoofdrol in deze laatste kamer, met Bruce
Willis als vriendje erbij. De hele film is een zot acteer-, regisseer- en schrijffeestje en dat zie je er vanaf. Als je met Tarantino aan zo'n leuk en
inspirerend project begint dan kan je van een geweldig eindresultaat verzekerd zijn.
The Cook, the Thief, his Wife and her Lover
Gezien op dinsdag 13 november (!!) in bioscoop City/Movies te Utrecht
GB / FR | 1989 | Kleur | 124 min. | Komedie / Drama / Horror | Regie Peter Greenaway | Met Michael Gambon, Helen Mirren, Tim Roth e.a.
Ja, je leest het goed, deze film kan zowel als een komedie, drama, horror en zelfs als een thriller en een romantische film omschreven worden. Ik
keek deze film met veel te lange titel op dinsdagochtend vroeg (om 9 uur!) in het kader van mijn student-assistent zijn (net zoals ik vorig jaar
Being John Malkovich en Jules et Jim keek. In de loop van dit blok ga ik ook nog
heel vroeg 's ochtends naar PARADISE NOW en AN INCONVENIENT TRUTH.) Ik had voorgenomen na deze film een taart te gaan bakken, aangezien ik jarig was!
Maar daar had ik na afloop helemaal geen zin meer in, omdat dit één van de meest gruwelijke, vieze en shockerende films is die ik heb gezien. Niet
op zo'n manier dat ik deze film nu verafschuw, omdat het zeker een hele interessante, speciale en mooie film is. Regisseur Peter Greenaway is een
Nederland-fanaat, aangezien zijn halve crew Nederlands is en zijn producent Kees Kassander een Nederlander is, daarnaast is hij gek op de Nederlandse
meesterschilders; de slotfilm van het Nederlands Film Festival was zijn NIGHTWATCHING, over Rembrandt en zijn bekendste doek. In THE COOK... speelt
een doek van Frans Hals een grote rol. Deze hangt muurbedekkend in de eetzaal van het restaurant waar de hele film zich afspeelt. Naast de eetzaal
pant de camera ook langs de keuken, de achteringang en de toiletten. Elke ruimte heeft een eigen kleur en aankleding en de kleding van de personages
kleurt met de omgeving mee. De aankleding en de kostuums zijn geweldig, ze zijn te bizar, te speciaal en te gedetailleerd om hier samen te vatten;
dat kan je alleen zelf gaan zien. Maar of ik deze film echt van harte kan aanraden weet ik niet. Je moet een sterke maag hebben en geen taart
willen bakken na afloop en je moet tussen alle viezigheid door kunnen genieten van de sublieme mise-en-scène en de geweldige acteerkwaliteiten
van Gambon en Mirren. Eigenaar van het restaurent en arrogante schreeuwlelijk Albert (Gambon) en zijn vrouw Georgina (Mirren) komen elke dag eten in restaurant Hollandaise
(!), waarbij de louche vriendjes van Albert meekomen en het chique restaurant terroriseren. Georgina heeft het allang gehad met dit gespuis en
begint een affaire met een charmante vast klant. Maar als haar agressieve en dronken man daar achter komt..
Zodiac
Gezien op donderdag 9 november op DVD
USA | 2007 | Kleur | 158 min. | Thriller | Regie David Fincher | Met Jake Gyllenhaal, Robert Downey Jr, Mark Ruffao, Anthony Edwards
ZODIAC is een spannende en leuke film, waar niet veel bijzonders aan op te merken is. David Fincher's SEVEN is veel intrigerender, spannender
en mooier gemaakt. Maar ZODIAC, over een aantal journalisten die schrijven over Amerika's beruchtste en nooit-opgepakte seriemoordenaar 'the zodiac'
,is zeker niet slecht. Ik kan er gewoon niet zoveel meer aan toevoegen.
Little Children
Gezien op donderdag 9 november op DVD
USA | 2006 | Kleur | 130 min. | Drama | Regie Todd Field | Met Kate Winslet, Patrick Wilson, Jennifer Connelly
LITTLE CHILDREN is een benauwend en deprimerend, maar een mooi en doordringend portret van een huisvrouw in een willekeurige Amerikaanse suburb en
haar verborgen verlangens, emoties en fantasiën. En niet alleen die van haar, ook die van haar man, de eenzame en knappe huisvader uit de buurt en
de vrijgelaten pedofiel in hun straat. LITTLE CHILDREN wordt verteld vanuit een voice-over waar we nooit een gezicht bij krijgen. Een zware gewichtige
mannenstem die van een afstandje als een alwetende deze perikelen aanschouwt. Maar op één of andere manier is dit geen afstandelijke film, maar juist
één die heel dichtbij komt en alle diep-weggestopte verboden gedachtes pijnlijk naar de oppervlakte brengt. Door het spel van Kate Winslet
en Patrick Wilson worden deze - veelal als clichees gepresenteerde - verlangens, heel echt en mooi. Een woord dat wel meer in recensies wordt
gebruikt is broeierig en dat past heel goed bij deze film. LITTLE CHILDREN is een broeierige film over verlangens waarvan je niet weet of je ze
moet wegstoppen of juist waar moet maken.
Syriana
Gezien op woensdag 8 november op telelvisie
USA | 2005 | Kleur | min. | Drama / Misdaad | Regie Stephen Gaghan | Met George Clooney, Matt Damon
Halverwege SYRIANA hebben we verdergezapt want dat politieke en ingewikkelde geneuzel begon stierlijk te vervelen. Het is me wel duidelijk
geworden dat het de filmmaker draait om het duidelijk maken dat de werkelijke oorlog draait om de olie en niet om het redden van
mensenlevens of het humanistische streven van het verdrijven van extremistische groeperingen. Dat is een nobele instelling om een
film te maken, maar dat kan tich zeker wel op een andere, meer boeiende, meer indrukwekkende en minder ingewikkelde manier. Als er in één zin
drie afkortingen of termen worden gebruikt die me onduidelijk zijn en dat dat zo nog een scène lang zo doorgaat, dan haak ik af. Ik vind het
daarnaast te deprimerend om te weten dat de wereld zo zakelijk is en dat alles uiteindelijk om geld draait. De film laat niets menselijks
zien, alleen maar geweld, geld, spionage en vrouwen die aan de hand van hun man worden meegesleurd. Misschien is de film wel te mannelijk.
In ieder geval helaas niet de moeite waard om af te kijken.
25th Hour
Gezien op dinsdag 7 november, opgenomen van televisie
USA | 2002 | Kleur | min. | Thriller | Regie | Met Edward Norton
25TH HOUR is een vermakelijke goed-geacteerde film over vriendschap tussen drie jongens, waarvan één (Edward Norton)
de gevangenis ingaat voor het bezit en
dealen van drugs. De film kabbelt nogal praterig voort over deze vriendschap en hoe de mooie vriendin van de drugsdealer daar een rol
in speelt en heeft gespeeld. Dit is echt een acteursfilm; lekker een eindweg acteren met goede collega-acteurs (zeer nadrukkelijk behalve deze
vriendin). Waar het verhaal nu precies heenwilde is me niet duidelijk, maar als deze film eens op tv komt kan ik 'm toch van harte aanraden;
fijn avondje film met een wijntje erbij.
Meer films in oktober..
|
|
Eerdere logs
NFF 2009
September 2009
Augustus 2009
Juli 2009
Juni 2009
Mei 2009
April 2009
Maart 2009
Februari 2009
Januari 2009
December 2008
November 2008
Oktober 2008
September/NFF 2008
Augustus 2008
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
NFF 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus en juli 2006
Deze maand:
|
|
