Het Nederlands Film Festival 2009!
Van 23 september t/m 2 oktober was het Nederlands Film Festival!!
De Beste van NFF09: Kan Door Huid HeenGezien op zondag 27 september in Louis Hartlooper Complex te Utrecht The Silent ArmyGezien op dinsdag 29 september in City te Utrecht Anubis en het Pad der Zeven ZondenGezien op dinsdag 29 september in City te Utrecht WinterlandGezien op dinsdag 29 september in City te Utrecht De StormGezien op dinsdag 29 september in City te Utrecht Soeur SourireGezien op dinsdag 29 september in Rembrandt te Utrecht Rembrandt's j'accuseGezien op dinsdag 29 september in Movies te Utrecht TramontanaGezien op maandag 28 september in City te Utrecht OorlogswinterGezien op maandag 28 september in Rembrandt te Utrecht Happy EndGezien op zondag 27 september in Movies te Utrecht Het Leven uit een DagGezien op zaterdag 26 september in Rembrandt te Utrecht AtlantisGezien op vrijdag 25 sept. in het Louis Hartlooper Complex te Utrecht Last ConversationGezien op vrijdag 25 sept. in het Louis Hartlooper Complex te Utrecht Stella's OorlogGezien op vrijdag 25 september in City te Utrecht Bridging the GapGezien op vrijdag 25 september in Movies te Utrecht Carmen van het NoordenGezien op donderdag 24 september in Rembrandt te Utrecht |
Ga naar:www.filmfestival.nl Eerdere logsNFF 2009September 2009 Augustus 2009 Juli 2009 Juni 2009 Mei 2009 April 2009 Maart 2009 Februari 2009 Januari 2009 December 2008 November 2008 Oktober 2008 September/NFF 2008 Augustus 2008 Juli 2008 Juni 2008 Mei 2008 April 2008 Maart 2008 Februari 2008 Januari 2008 December 2007 November 2007 Oktober 2007 NFF 2007 September 2007 Augustus 2007 Juli 2007 Juni 2007 Mei 2007 April 2007 Maart 2007 Februari 2007 Januari 2007 December 2006 November 2006 Oktober 2006 September 2006 Augustus en juli 2006 |
|
Maar helaas is het feest over. Ik heb anderhalve week vrij genomen van mijn werk bij het Filmmuseum en me fulltime op het festival
gericht. Dus: vrijwillige kassa-diensten draaien, veeeeeel films kijken (14 lange speelfilms, 2 documentaires en 4 korte films om precies
te zijn), de presentatie van het boek Film en bioscoop in Utrecht bijwonen, eten in de festivaltent, borrelen met het
verschrikkelijk
gezellige kassa-team, een video-installatie in het Centraal Museum ondergaan, bn-ers en andere belangrijke filmmensen gespot, kletsen met
andere festival-fans, gedanst en wijntjes genuttigd op het Gouden Kalveren Filmbal in de stadsschouwburg en aldaar zeer intelligent geconverseerd
met Rene Mioch en San Fu Maltha. Ik moet wel even weer acclimatiseren na zo'n spetterende week! Hierbij de filmbesprekingen van alle films die
ik zag. Algehele conclusie: de Nederlandse film is geweldig natuurlijk, maar best wel deprimerend. Volgend jaar hopelijk meer optimisme en
romantiek. De winnaar van de Gouden Kalf voor beste film is NOTHING PERSONAL (op de foto: regisseuse Urszula Antoniak en producent
Reinier Selen), maar helaas heb ik die film niet kunnen zien. Wel ben ik het erg eens met de Kalf voor Rifka Lodeizen voor haar rol in
KAN DOOR HUID HEEN, de beste film die ik zag op dit festival!
KAN DOOR HUID HEEN is één van de meest bijzondere films die ik in de laatste jaren heb gezien. Esther Rots hanteert een unieke en zeer mooie
filmstijl die ontroert, verbaasd en overdonderd. De film vertelt over de Amsterdamse Marieke - subliem geacteerd door Rifka Lodeizen - die besluit, nadat
ze wordt gedumpt door haar vriend en daarna ook nog eens wordt aangerand, een vervallen boerderijtje te kopen in Zeeland. Ze wil weg
van haar oude leven en weg van de mannen in haar leven.
Marieke's emoties vliegen alle kanten op. Ze is eenzaam, maar wil geen contact met andere mensen. Of toch misschien wel? Ze wil wraak nemen
op haar aanrander en heeft daar levendige fantasieën over. Ze spreekt met een lotgenoot op internet over wraak nemen, maar
doet ze dit nu werkelijk of niet? Ze wil het huis opknappen en doet verwoede pogingen, maar accepteert geen hulp van buitenaf. Of wil ze
dit toch eigenlijk wel? Ze
is losgeslagen, ze weet niet meer wat ze wil en waar ze met haar leven heen moet. De beweeglijke camerastijl met veel close-ups brengt je
dichtbij Marieke en je voelt intens met haar mee. Het geluid is opvallend bijzonder, omgevingsgeluiden wisselen af met de gedachtenstromen van
Marieke. Dit geluid- en cameragebruik herkende ik uit Esther Rots korte film DIALOOGEOFENING (van 
THE SILENT ARMY is de opnieuw gemonteerde versie van WIT LICHT, op "verzoek" van een belangrijke Cannes-figuur, zodat de film ingezonden
kon worden naar dit prestigieuse festival. Maar de film nodigt niet echt uit om WIT LICHT te gaan kijken. Het verhaal is ongeloofwaardig,
het acteerwerk niet al te best en het blijft al met al niet echt hangen. Het onderwerp is heftig, zeer heftig zelfs, maar als Marco
Borsato daar doorheen walst als een ware filmheld, dan blijft er niets van die heftigheid over. Het klopt gewoon niet. Jean van de Velde
heeft teveel gewild. Hij wilde een heftige film maken met een belangrijk thema - namelijk: kindsoldaten - en een film die veel bezoekers
trekt - door Borsato en luchtige plotlijntjes erbij te halen. Dat combineert niet goed. Ergens was de film best meeslepend. Het is geen film
die verveeld. Dus ik moet niet zo negatief doen eigenlijk. Maar het is helaas geen film die blijft hangen. Ik ben dan ook erg blij dat de film
toch nog is afgekeurd als Nederlandse inzending naar de Oscars en het toch OORLOGSWINTER is geworden!
Ik heb nog nooit de serie gekeken, maar ik had wel even zin in een fijne jeugdfilm tussen alle heftige drama's door. En het was eigenlijk
heel erg leuk! De casting van Egbert-Jan Weeber als boosaardige graaf vond ik niet zo sterk, maar verder was het meeslepend en leuk bedacht.
Je merkt duidelijk dat de cast van de Anubus-serie een goede chemie heeft opgebouwd en goed op elkaar zijn ingespeeld. Het was ook de eerste
film ooit die ik met doventolk heb gezien. Dat is het leuke van een festival, dan maak je dat soort speciale dingen mee.
Winterland is een verschrikkelijk slechte prententieuze film. Nou ja film, ik wil het eigenlijk geen film noemen. Een soort samenraapsel
van pretensieusheid en artistiekerigheid met pretensieuze acteurs die denken zichzelf acteurs te kunnen noemen. De poster is leuk, maar
dat is dan ook echt alles. Bah. Verschrikkelijk zonde van m'n tijd.
DE STORM vertelt over de waternoodsramp van 1953 in Zeeland. Tegen de achtergrond van deze ramp speelt het persoonlijke drama van de jonge Julia,
die zwanger raakte van een vriendje en beviel van een zoon. Het vriendje vertrok en Julia bleef achter met de schande. In het dorp wordt
ze niet geaccepteerd en voor hoer uitgemaakt. Als het water komt en het huis waarin Julia en haar familie woont onder de golven verdwijnt, raakt
ze haar zoontje kwijt. Haar redder Aldo besluit de wanhopige Julia te helpen zoeken naar haar zoontje. Net als OORLOGSWINTER is DE STORM een echte
publieksfilm, waarin muziek en plot je meeslepen door het verhaal. Maar DE STORM is minder goed, vooral doordat er teveel plotlijntjes bedacht
zijn. Waarom moet Julia's redder de broer zijn van het weggelopen vriendje? Waarom op deze manier het mysterie rond het verloren zoontje oplossen?
Het gaat te ver naar mijn mening. Vooral het einde is erg zwak. Dit had geheel weggelaten kunnen worden. Waarom niet meer vertellen over hoe
de Zeelanders met de storm omgingen? Wel wordt er mooi verteld over hoe bekrompen men in de jaren '50 was. Hoe makkelijk een jonge vrouw
veroordeeld kon worden en hoe iedereen uiteindelijk alleen maar voor zijn eigen hachje zorgt. En nog een pluspunt - vast de reden voor de
vele bezoekers die deze film kreeg: de overdonderende effecten. Je krijgt werkelijk het idee dat je natte voeten krijgt in de bioscoopzaal.
SOEUR SOURIRE is opgenomen in het Vlaamse programma van het festival. En deze Fransgesproken film was een fijne afwisseling. De film vertelt het
waargebeurde verhaal over een non met zangambities. Ze scoorde een ware wereldhit met 'Dominique' onder het pseudoniem Soeur Sourire (de lachende
non). Maar ze was alles behalve een lachende non. Haar idealen en ideeën waren zeer in strijd met de normen en waarden van de jaren vijftig. Zo
ontdekt ze langzamerhand dat ze lesbisch is en wil ze opkomen voor meer vrijheid van de vrouw. En ze is verschrikkelijk eigenzinnig, koppig en
brutaal. Ze wordt non omdat ze niets van mannen wil weten, maar het klooster accepteert geen non met een zangcarrière. Haar eigenzinnigheid geeft
de film is luchtigs en optimistisch mee, ondanks dat haar situatie zeer schrijnend is. Cécile de France acteert de vrolijke non met veel
overtuiging en enthousiasme. Ook Jan Decleir speelt zijn, wel zeer kleine, rol met veel verve. Maar die man is nu eenmaal altijd goed.
Peter Greenaway is gefascineerd door Nederland en vooral door Nederlandse klassieke schilders. In al zijn films probeert hij iets van
een Nederlandse schilder te verwerken, het liefst van Rembrandt. In zijn meest recente speelfilm 
De openingsfilm van het festival. Die moest ik natuurlijk ook nog even zien. Het is een gewaagde keuze; een Spaanstalige in Spanje afspelende film
als openingsfilm van een Néderlands film festival. TRAMONTANA is
een verhaal over een oudere man en een jong meisje en hun relatie. De film wordt vertelt door mannen in een café, die samen proberen te bedenken
hoe het ook alweer zat met de man en het meisje. Wat volgt is een fragmentarische film waarin verschillende visies van verschillende
dorpsbewoners getoond worden. Dus de ene keer is het meisje een feeks en de andere keer een slachtoffer. De ene keer is de man wanhopig, de andere
keer een bruut. Het leuke aan deze manier van vertellen is dat je je gaat afvragen hoe het nu werkelijk zou zijn gegaan. Waren
ze geliefden? Of was ze slechts zijn schoonmaakster? Werd ze het slachtoffer van geweld en pleegde ze zelfmoord? Waarom pleegde hij nu
eigenlijk zelfmoord? Het vervelende - en dat overheersde helaas - aan deze manier van vertellen is dat je naar personages kijkt met steeds
wisselende karakters, waardoor je op geen enkele moment met ze verbonden voelt. Een leuk idee op papier, maar uiteindelijk maakt het een oninteressante
en deprimerende film.
Eindelijk OORLOGSWINTER gezien. Dat was wel één van mijn hoofddoelen van het festival, omdat ik al zowat een jaar lang naast de film in de bioscoop
had gegrepen. En dit is wel een film die je op het grote doek moet zien. Dacht ik. En ik had gelijk. OORLOGSWINTER is vooral een film die erg
goed in elkaar zit. Het is echt een kloppend plaatje. De regie is goed, het scenario is goed, de acteerprestaties uitmuntend, er is spanning,
ontroering, humor, romantiek en drama, de aankleding is geweldig, de sfeer is helemaal juist en de muziek door een professional gedaan. Het is
een echte publieksfilm; je hoeft niet te denken, elke emotie wordt je aangereikt. Vaak door de muziek, maar ook door de blikken van de knappe
jonge acteur Martijn Lakemeier (die terecht een Gouden Kalf kreeg voor zijn rol). Het verhaal ontwikkelt zich op zo'n manier dat je er helemaal
in wordt ingezogen en je je ogen niet meer van het scherm kan krijgen. Waarom ze niet deze film, maar de veel slappere, veel minder kloppende film THE
SILENT ARMY hebben ingezonden voor de Oscars is me een heel groot raadsel (ook die film zag ik op het festival, zie bespreking hierboven).
Het eind van OORLOGSWINTER vond ik vooral heel mooi. En dat ligt volgens mij heel erg aan de goede acteursregie van Martin Koolhoven en aan
Lakemeier's acteerprestaties natuurlijk. Het is een einde waarin veel zit; frustratie, woede, verdriet, geluk, opluchting, spijt, feest en verwarring.
Ik zal niet meer verklappen. Dat hoeft ook niet, want dit is een film die iedereen moet zien.
HAPPY END voelt in alles als een afsluiting van een drieluik. Familiekwesties worden uitgesproken, opgelost en afgerond. Achtergronden en
beweegredenen van de personages zijn mij - want ik zag de twee voorafgaande films niet - onduidelijk, waardoor ik het gevoel had veel miste.
Wel kon ik genieten van het acteren van deze sterrencast. Zelfs van Rijk de Gooyer, want ondanks dat hij niet meer kan praten door een
hersenbeschadiging, acteert hij uitbundig. Ik wil nu heel graag LEEDVERMAAK (1989) en QUI VIVE (2001) zien, zodat ik HAPPY END beter kan
plaatsen. Die twee films draaiden ook op het festival, maar waren voor mij een beetje ongelukkig geprogrammeerd helaas.
Volgens mij is het een erg mooi verhaal. Een verhaal over hoe een familie omgaat met de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog, vele jaren
na dato. Ik ben zeer benieuwd naar wat er is gebeurd voorafgaand aan beslissingen die in deze film worden genomen.
Waarom krijgt deze film zoveel negatieve recensies? Zelfs vriendinnen van me waren uiterst negatief! Ik vond het een heerlijke, mooie film. HET
LEVEN UIT EEN DAG vertelt over de liefde. Over de liefde op alle mogelijke manieren. Over verliefd worden, van elkaar gaan houden, samen
beslissingen maken, elkaar haten, elkaar liefhebben, over seks, over verlangen, over elkaar missen, over samen oud worden en over uit elkaar gaan.
Maar bovenal over elkaar zoeken omdat je gewoonweg zoveel van elkaar houdt. Gini en Benny leven in een wereld waarin het leven maar één dag duurt. Dus de
liefde duurt maar één dag, een halve dag zelfs. En daar nemen ze geen genoegen mee. Ze zorgen dat ze in de hel komen, in een wereld waarin alles zich
herhaalt. Een wereld uit meerdere, oneindig veel dagen, waarin je keer op keer alles kan beleven. En dat willen ze: dag na dag van elkaar houden en
dag na dag dichtbij elkaar zijn. Oftewel: hun hel is onze wereld. Het eerste deel van de film is een beetje traag, en iets te uitleggerig. Het tweede deel -
als ze in hun hel zijn beland - is erg interessant. Ze zijn elkaar kwijt en proberen elkaar te vinden. En dat is erg moeilijk als je helemaal niets
hebt, dakloos bent en wanhopig verliefd. Dit is in beeld gebracht door een split-screen,
een geweldige, originele en gewaagde keuze. En bijzonder geslaagd, want beide beelden zijn zeer goed op elkaar afgestemd. En ook het eind is werkelijk
prachtig, een perfect einde voor een mooie, liefdevolle film. Eén van de weinig hoopvolle, lieve films van het festival.
Ook ATLANTIS viel tegen (net als LAST CONVERSTATION, zie hieronder). Ik had gedacht dat een science-fiction jeugdfilm van Nederlandse bodem
interessanter zou zijn dan het resultaat. Pitou Nicolaes speelt leuk als Xenia, een schoolmeisje dat met grote hertenogen de grote-mensen-wereld bekijkt. Een toekomstige
grote-mensen-wereld waarin het verleden een taboe is en optimisme een plicht is. Maar Xenia wil weten hoe het vroeger was en gaat daarvoor met
een pond naar het verboden eiland, op bezoek bij een mysterieuze mevrouw. En meer begreep ik eigenlijk niet van het verhaal. Of nog eerlijker
gezegd: meer kan ik me er niet van herinneren. Het maakt allemaal helemaal geen indruk en ik werd niet gegrepen door het verhaal of ook maar
aan het denken gezet. De beeldkeuze was te makkelijk; betonnen flats contrasteren met uitgestrekte weilanden, weinig kleur als ze zich in de
perfecte wereld begeeft, veel kleur als haar andere vroegere werelden duidelijk worden, etc. Maar wat Digna Dinke nu precies wil met deze film? Ik heb
geen idee.
Ik las in de festivalkrant over LAST CONVERSATION en werd geboeid door het aparte experiment dat was uitgevoerd voor deze film. Noud Heerkens
bevestigde namelijk 25 camera's aan een auto en liet Johanna ter Steege er in rondrijden door België. Hij monteerde uit die 25 versies één film, die
precies evenlang duurt als de rit die ter Steege maakte. Haar taak was dus om 75 minuten lang rond te rijden. Een film uit één take. Maar het resultaat
viel zwaar tegen. Heerkens maakte geen interessante montage. Minutenlang naar het wegdek kijken is niet interessant. Minutenlang ter Steege zien zuchten is
ook niet interessant. Ze werd genomineerd voor een Kalf voor haar optreden, maar dat kan alleen geweest zijn voor de zware prestatie die ze heeft
moeten leveren; 75 minuten lang acteren zonder crew en tegelijk autorijden over echte wegen. Haar zinnen zijn verre van boeiend en eigenlijk kon het
me helemaal niets schelen wat ze allemaal te zeggen had. Een zeer grote teleurstelling.
STELLA'S OORLOG is de meest verassende film die ik zag op het festival. Dat klinkt gek, want het onderwerp van de film is eerder actueel dan verassend.
Maar voor mij was het een verassende film, omdat ik er weinig van verwachtte. De film hoort bij het rijtje 
Normaal kijk ik wel meer documentaires op het festival, maar dit keer zag ik alleen deze (en REMBRANDT'S J'ACCUSE, maar daar ben ik halverwege
weggegaan..). En gelukig was het absoluut de moeite waard. BRIDGING THE GAP vertelt over de Groningse homoseksuele Daniel Knoop die naar
Afrika vertrekt om daar te werken als ontwikkelingswerker. Daniel is een gestudeerde, idealistische jongen die zijn praatje steeds keurig
op orde heeft. Hij vertelt over zijn gevoelens alsof het te analyseren wiskundige opgaven zijn. Maar hij is ook een nuchtere Hollandse jongen die
gefascineert is door dit bijzondere continent. Hij moet 'het gat overbruggen' tussen het liberale, ruimdekende Nederland en
het traditionele, conservatieve Kameroen. En dat is voor hem vooral op het gebied van zijn homoseksualiteit erg moeilijk. De documentaire
vertelt dus niet alleen over ontwikkelingswerk en de corruptie in de Afrikaanse bosbouw, maar ook over de persoonlijke strijd van Daniel. En dat
is op een mooie, interessante manier in beeld gebracht. Veel beter dan haar documentaire over 
CARMEN VAN HET NOORDEN is een slechte film. Dat is heel zielig, want je ziet wél dat alle acteurs heel hard hun best doen er iets van te maken.
Maar het script is zo slecht dat het lachwekkend is. Ook aan de muziek is hard gewerkt, er zit een fijne beat in. En ook de promotie van de
film is uitbunding geweest, inclusief mooi affiche. Maar goede muziek en media-aandacht is absoluut niet genoeg. Dat bewijst deze film: slechte
dialogen, slechte plotwendingen, ongeloofwaardige personages, saaie shots en misplaatse grappen. Het aloude verhaal over de mooie Carmen die alle
mannen kan betoveren werd al eens verfilmd in Nederland, in 1919. Die film is ongetwijfeld veel beter!