Sep 292010
 BastoyRegie: Michel Kapteijns | Documentaire | klik hier voor verdere credits Woensdagochtend was zo’n moment om voor een willekeurige documentaire te kiezen. Ik houd speelfilms veel beter bij dan documentaires, maar ik probeer tijdens het festival wel minstens twee documentaires te kijken. Ook deze docu was erg mooi en indrukwekkend. BASTOY vertelt over een minimum-security gevangenis op een eilandje bij Noorwegen. De gevangenen zijn criminelen die even slechte dingen hebben gedaan als gevangenen in gesloten gevangenissen, maar zij hebben het ‘geluk’ op dit eiland te zijn geplaatst. En het systeem lijkt erg goed te werken. De maker van de film, die na afloop nog enkele vragen beantwoordde, is groot voorstander van het systeem, omdat de mannen iets leren, losbreken van oude patronen en gezond en opgebloeid ontslagen worden. In gesloten systemen raken de mannen gefrustreerd en in zich zelf gekeerd, ze eten en slapen slecht en worden er niet beter op. Dat klinkt heel logisch als je ziet hoe de gevangenen het hebben op Bastoy; ze werken in de frisse buitenlucht, eten zelf verbouwd biologisch voedsel en hebben meer vrijheid te gaan en staan waar ze willen op het eiland. Ze worden niet geleefd, maar maken hun eigen keuzes. Zoals het in het echte leven ook is natuurlijk. Als de film op tv komt, zeker gaan kijken! |
 In het vizier: Herman van der HorstProgramma van vier korte documentaires van Herman van der Horst | klik hier voor verdere info Tijdens mijn werk bij EYE bij de fotocollectie verwerk ik de laatste tijd veel foto’s van Nederlandse klassiekers, zoals speelfilms van Frans Weisz en George Sluizer, maar ook van de documentaires van Herman van der Horst. Van der Horst was een documentaire maker uit dezelfde tijd als Bert Haanstra en zijn stijl is ook enigszins vergelijkbaar. De vier korte docu’s die ik zag zijn beschrijvende portretten van Nederland. De meest sterke vond ik HOUEN ZO! uit 1952 over de wederopbouw van Rotterdam na de oorlog. De film heeft een mooie structuur en geweldige montage en camerabewegingen. Heel fijn dat het festival ook dit soort programmering biedt. Dan leer je nog eens wat over de Nederlandse filmgeschiedenis. |
 Komt een vrouw bij de dokterRegie: Reinout Oerlemans | klik hier voor verdere credits Wat ik vind over het feit dat KOMT EEN VROUW BIJ DE DOKER wel genomineerd was voor Beste Film, maar niet heeft gewonnen kan je lezen bij de bespreking van JOY. Nu mijn inhoudelijke kritiek. Het boek wilde ik na drie bladzijden door de trein smijten van afschuw, dus ik stond niet te springen om een verfilming. Tijdens dit festival heb ik de film toch maar gezien, omdat ik vind dat je zo’n grote, goed bezochte film wel gezien móet hebben. En het viel me erg mee. De acteerprestaties door Carice van Houten en Barry Atsma waren geweldig. Ik was werkelijk door de invoelbare, naturelle manier van acteren van beiden zeer onder de indruk. Van dat theater-acteren wat je toch veel ziet in Nederlandse film was hier geheel geen sprake. En dat bij een sterk dialoog gedreven film. Ook de locaties zijn prachtig, evenals het camerawerk, het licht en het geluid. Ik werd meegesleept door de personages. Maar toch wringt er iets. De structuur was niet optimaal, de tussentitels waren echt overbodig en de montage was raar rommelig af en toe. Het was duidelijk merkbaar dat er een beginnende regisseur aan het werk was. Waarschijnlijk heeft de professionele crew om hem heen de film de kwaliteit gegeven die het uiteindelijk toch bezit. Maar de film raakte me niet. Best jammer. Fan van Carice ben ik echter wel alleen maar meer geworden. |
