Nederlands Film Festival: Dag 4

Zondag begon met NK Moordenaartje in het festivalpaviljoen. Aan drie pokertafels met acteurs (o.a. Mathijs van de Sande Bakhuyzen, Robert de Hoog, Teun Kuilboer en Charly Luske) en andere enthousiastelingen werd het rollenspel Moordenaartje gespeeld. Het publiek mocht langs de tafels lopen om te zien hoe met smerige trucjes en verbluffende pokerfaces mensen werden omgelegd om vervolgens van niks te weten. Fantastisch om te zien! Vervolgens werd het tijd voor twee mooie films.

De Nobelprijswinnaar Regie: Timo Veltkamp | klik hier voor verdere credits DE NOBELPRIJSWINNAAR was geen overwogen keuze, maar een impulsieve keus. Ik kende de regisseur niet en ook de hoofdrolspeler had ik niet eerder gezien. De film is in zwart-wit en vertelt over een onbekende en een juist zeer bekende schrijver; de één met een writers block en de ander schreef een meesterwerk. Het schrijversvak trekt me niet zozeer en ook de keuze voor zwart-wit voor een lange speelfilm vond ik opmerkelijk. Maar al snel werd ik gerustgesteld; dit is een wonderschone festival-ontdekking. DE NOBELPRIJSWINNAAR heeft een werkelijk fantastisch script en is een zeer toegankelijke, vermakelijke film waarin levens van verschillende personen op ingenieuze wijze met elkaar verweven raken. Het is wonderbaarlijk hoe alle verhaallijnen samenkomen aan het eind, zonder dat er gaten zijn gevallen of verwarring is ontstaan. Ik vind het jammer dat het scenario uiteindelijk niet voor een Gouden Kalf is genomineerd. Maar daarnaast stond de film zeer terecht een tijd lang hoog in de Publieksprijs tussenstand, tussen grote publiekstrekkers als KOMT EEN VROUW BIJ DE DOKTER en DE GELUKKIGE HUISVROUW. Een echte aanrader!

Schemer Regie: Hanro Smitsman | klik hier voor verdere credits Ik keek al lang voordat het festival begon uit naar SCHEMER van Hanro Smitsman, omdat ik zijn vorige films – vooral SKIN (2008) – zeer waardeer, en ook omdat ik erg zin had om te kijken naar zo’n sterke jonge cast. Vooral Robert de Hoog vind ik een ijzersterke acteur en ook Gaite Jansen – die fantastisch was in de televisieserie “In Therapie” – is geweldig. Maar ook Matthijs van de Sande Bakhuyzen en Melody Klaver zijn veelbelovende acteurs die ik graag in nog veel meer films zou willen zien. Ook was ik erg benieuwd naar het aangrijpende verhaal, dat geïnspireerd is op de moord op Maja Braderic een aantal jaren geleden. Zij werd vermoord door haar vrienden, zonder dat ze er een duidelijke reden voor hadden. Ik was benieuwd hoe dit in een film verwerkt zou worden. Met deze zeer hoge verwachtingen is het bijna onmogelijk om nog positief uit de zaal te lopen, maar het is Smitsman gelukt. Ik was erg onder de indruk van de acteerprestaties van bovengenoemden, hun spel raakte me écht. Ook de vertelstructuur was mooi, evenals de sfeer van de film die vooral door het mooie camerawerk en het spel met licht en landschap naar voren komt. De dialogen in de film raakten écht de kern van de emoties van middelbare scholieren. De vergaande onzekerheid, de wil om erbij te willen horen; het werd in deze film op een perfecte manier invoelbaar gemaakt. Zonder de betutteling die wel eens in films over jongeren zit. Deze film lijkt gemaakt door een middelbare scholier zelf. Al is het natuurlijk ook overduidelijk dat hier een vakman aan het werk is. Ik ben nu alweer nieuwsgierig naar Smitsman’s volgende film. Het enige kritiekpunt: de manier waarop toegewerkt wordt naar dat belangrijke moment, de beslissing om een vriendin te vermoorden, is niet bevredigend. Nog steeds blijf je als kijker met vragen. Maar hoe kan je dat wél goed verfilmen? Zoiets schokkends, zoiets idioots, dat is te erg om een film te zijn. Soms is de werkelijkheid nóg schokkender, dan met fictie ooit verteld kan worden. Dat laat deze film juist precies zien.

De Stereoscoop: dialoog tussen Sinterklaas en Suzy Q

geschreven door Jorien Scholtens / 28 Sep

Als onderdeel van het programma Spiegel van Holland, waarin films centraal staan die als spiegel kunnen dienen van de Nederlandse geschiedenis, staat er op het terras van het festivalpaviljoen op de Neude een vreemd apparaat met knoppen en een beeldscherm. Spiegel van Holland is georganiseerd ter ere van het 30 jarig bestaan van het festival en laat 30 jaar Nederlandse filmgeschiedenis zien. In de Stereoscoop, want zo heet dat vreemde apparaat, kan iedereen als VJ aan de slag met scènes uit deze 30 jaar filmgeschiedenis.

Eelke Feenstra van Zesbaans, het collectief dat Stereoscoop bedacht en ontwikkelde, licht toe dat het VJ apparaat steeds twee scènes uit Nederlandse films naast elkaar zet. De combinatie is gemaakt op basis van een overlappend thema, maar in principe maakt het niet uit hoe je als ‘gebruiker’ of VJ omgaat met de twee scènes. Door een aantal knoppen en twee draaischijven kunnen de scènes langzamer of sneller worden afgespeeld, harder of zachter en stilgezet of herhaald worden. Op deze manier ontstaat er een unieke dialoog tussen twee films en wordt er een nieuw verhaal gecreëerd.

Zesbaans heeft, zoals gezegd, de Stereoscoop bedacht en een scheepsbouwer heeft de gedeeltelijk metalen en houten constructie gebouwd, zo zegt Eelke Feenstra. Het staat de hele dag buiten, naast het kleine terras van het festivalpaviljoen, dus als het goed is moet het de regen kunnen weerstaan. De Stereoscoop is niet alleen een interactieve kunstinstallatie en een ode aan 30 jaar Nederlandse film, maar ook een lokkertje voor de mensen die op de Neude rondlopen en zich afvragen wat er daar allemaal gebeurd. De Stereoscoop trekt veel bekijks en de makers en het filmfestival hopen daarmee mensen het paviljoen in te trekken en ze kennis te laten maken met het festival.

Eelke heeft al enkele komische combinaties meegemaakt die met de Stereoscoop werden gemixt en gescratcht door aspirerende VJ’s. Zo ontstond er een unieke dialoog tussen de Sinterklaas uit Alles is Liefde en Suzy Q uit de film van Martin Koolhoven. Net op het moment dat Sinterklaas een hartaanval kreeg, beleeft Suzy een pikante scène en zette de VJ de beelden op repeat. Dat leverde tragisch, maar ook komisch nieuw beeldmateriaal op.

Niet alleen voorbijgangers, maar ook bekende acteurs wilden even met de Stereoscoop spelen. Zo draaide Robert de Hoog aan de schijven terwijl hij zelf op het beeldscherm te zien was in de film Skin. Hij werd hierbij gefilmd voor een verslag van het festival en riep over zijn ervaring: ‘ik vind het heel erg leuk om met mezelf te spelen!’.