1. THE ARTIST | regie: Michel Hazanavicius
Wat een fantastische film! THE ARTIST vertelt over de filmgeschiedenis – de introductie van geluid in film in de jaren ‘20 – op een geweldige, meeslepende manier, prachtig gefilmd en heerlijk geacteerd. Een intelligente feel-good-movie die ik nog wel 10 keer zou kunnen kijken.
2. BLUE VALENTINE | regie: Derek Cianfrance
Gezien op het IFFR: fantastische rauwe en indringende film, met geweldige en vergaande acteerprestaties van Ryan Gosling en Michelle Williams (zie dit bericht).
3. MIDNIGHT IN PARIS | regie: Woody Allen
Woody Allen is altijd vooral Woody Allen, maar in deze film doet hij weer echt iets speciaals. Het script is om van te smullen: een Amerikaanse schrijver (dat wel natuurlijk) ontdekt in een nachtelijk Parijs dat hij terug in de tijd kan reizen. In zijn reizen ontmoet hij beroemde schrijvers en één van hun maitresses waar hij als een blok voor valt. Ik ga verder niets verklappen, want het is fantastisch en ingenieus en geweldig gefilmd.
4. THE TROLL HUNTER (TROLLJEGEREN) | regie: André Ovredal
Een kleintje, deze Noorse nep-documentaire over trollenjagers, maar niet minder geweldig. Mocht je eens iets speciaals en ook hilarisch willen zien: een echte aanrader. De trollen zijn opvallend goed ge-cgi-d, maar het is bovenal een film die zichtbaar met veel liefde en veel humor is gemaakt.
5. RABAT | regie: Victor Ponten en Jim Taihuttu
De Nederlandse film RABAT is een fris, leuk, mooi en hoopvol verhaal over vriendschap tussen drie jonge mannen en een fantastische road-movie door Nederland, België, Frankrijk, Spanje en Marokko. De film is goed gemaakt, heeft sterke dialogen, is eerlijk, écht van nu en behaalt een perfecte balans tussen humor en reflectie. In mijn ogen meer Gouden Kalf-waardig dan Black Butterflies!
6. SOMEWHERE | regie: Sophia Coppola
De nieuwe film van Sophia Coppola (THE VIRGIN SUICIDES, LOST IN TRANSLATION en MARIE ANTOINETTE) vertelt over een populaire acteur, helemaal in het lege Hollywood-bestaan ondergedompelt, die zijn dochter op bezoek krijgt en die wat langer blijft dan gepland. Pas nadat ze weer weg is, beseft hij hoe vol zijn leven ook kan zijn. Een prachtig verhaal en een rustige, lichte film met mooie plaatjes en goed acteerwerk. Zie dit bericht.
7. ALLE TIJD | regie: Job Gosschalk
Het regiedebuut van casting-director Job Gosschalk is een heerlijke film. Heftige onderwerpen zijn verpakt in een luchtige, eerlijke en nuchtere film met geweldige dialogen, precies de juiste toon en stijl en bewonderingswaardige acteerprestaties.
8. BLACK SWAN | regie: Darren Aronofsky
Deze film over de harde wereld van het professioneel ballet is rauw, heftig en realistisch, maar tegelijk magisch en een donker sprookje. Net zoals zijn eveneens briljante films THE FOUNTAIN, REQUIM FOR A DREAM en THE WRESTLER. Een geweldige combi die zorgt voor een intense film – bijna een thriller – met één van de mooiste scenes ooit: Natalie Portman als stervende zwaan.
9. WARRIOR | regie: Gavin O’Connor
Een Martial-Arts film in je top 10? Werkelijk? Ja, een Martial-Arts film waarin Tom Hardy speelt krijgt al snel een plekje in mijn top 10. Alleen voor zijn idioot intense acteerspel is deze film fantastisch. Maar ook Nick Nolte is geweldig om naar te kijken. Het scenario is hier en daar wat clichee, maar de rauwe intensiteit en de intrigerende obsessie met deze sport maken deze film absoluut de moeite waard.
10.THE KING’S SPEECH | regie: Tom Hooper
Oscarwinnaar van vorig jaar. Toen schreef ik: een hele film lang een glimlach op je gezicht om de geweldige chemie tussen superacteurs Colin Firth en Geoffrey Rush en ook tussen Colin Firth en Helena Bonham Carter, de opvallend speciale kadrering en kleurkeuze, de mooie kostuums, het innemende en uiterst grappige verhaal, het ontroerende eind en de mooie boodschap.

Moet het echt een top 10 zijn? Geen top 14? Ik mag best een top 14 toch?

11. TINKER, TAILOR, SOLDIER, SPY | regie: Thomas Alfredson
Deze film met lastige titel over Britse spionnen in de jaren ‘70 is een bijzondere ervaring. Je kan nog dagen, weken bezig zijn met hoe het eigenlijk zit. Het script is ingenieus en overdonderend en daarnaast is de film prachtig aangekleed en subliem geacteerd door een rijtje Britse legendes: Gary Oldman, Colin Firth, John Hurt, Mark Strong én Tom Hardy.
12. THE GUARD | regie: John Michael McDonagh
Deze Ierse komedie over een agent (the guard) die bezoek krijgt van Amerikaanse FBI-officieren is ontzettend grappig, maar daarnaast ook heel indringend en mooi. De trailer zegt alles!
13. 170 HZ. | regie: Joost van Ginkel
170 HZ is één van de mooiste Nederlandse films van het afgelopen jaar. De film vertelt over een jong verliefd doof stel en bevat dan ook vrijwel geen hoorbare dialoog. Gaite Jansen – die ook net zo goed was in de serie “In Therapie” en in SCHEMER – speelt een fantastische gelaagde rol. De duistere beelden, de gebarentaal en de prachtige geluidsmix en soundtrack maken van 170 HZ een unieke, bijna surrealistisch mooie filmervaring.
14. DRIVE | regie: Nicholas Winding Refn (een film uit 2011, die ik deze week zag, maar had ik ‘m in 2011 gezien dan had deze film absoluut zeker weten in m’n top 10 gestaan. Ergens op plek 2 misschien wel, of 3.)
DRIVE is een zeer bijzondere film, het is zowel actie als drama, zowel snel als traag, zowel gruwelijk gewelddadig als liefdevol, zowel kitch als beeldschoon. Met een werkelijk fantastische jaren ‘80-vibe soundtrack (maar speelt zich wel af in het nu), spectaculaire beelden van Los Angeles, artistieke achtervolgingsscenes, een rol van Ryan Gosling waar je kippenvel van krijgt (zowel negatief als positief), campy kledingkeuzes, een meeslepend liefdesdrama en op-het-puntje-van-je-stoel achtervolgingsactie, en nog veel meer. De meest idiote genre-combinaties en het werkt perfect.

Deze films zag ik op het festival:

De openingsfilm: De Bende van Oss | regie: André van Duren
DE BENDE VAN OSS vertelt over de bende die Oss in de jaren ‘30 onveilig maakte, maar eigenlijk vertelt de film vooral over Johanna, die de mannen om haar heen steeds dieper in de problemen ziet raken en een keuze moet maken of ze dat accepteert of niet. Omdat voor dit perspectief is gekozen is het een mooi, aangrijpend verhaal over een stukje Nederlandse geschiedenis die nog niet vaak verfilmd is. Met geweldige acteerprestaties ook.
Galapremière van Isabelle | regie: Ben Sombogaart
Ik heb de galapremière van ISABELLE bijgewoond! Erg leuk, helaas viel de film – boekverfilming over een beroemde actrice die wordt gekidnapt door een vrouw die haar uithongert – tegen. Het verhaal is wel spannend en intrigerend, maar de uitwerking was niet voldoende. Er was geen chemie tussen de actrices, het verhaal werd erg clichématig opgebouwd, de beelden van een uitgemergelde naakte Halina Reijn begonnen op je zenuwen te werken en het verhaal had te weinig vaart. Al met al een film die niet echt blijft hangen.
Klassieker: De Jantjes | regie: Jaap Speyer
Deze film uit 1934 behoort volgens enkele experts tot de canon van de Nederlandse film en is tevens de eerste Nederlandse geluidsfilm. Ik heb me prima vermaakt met deze mooie en grappige film. Enige gedateerdheid wordt voorbij gestreefd door het fijne snelle tempo.
Alle Tijd | regie: Job Gosschalk
ALLE TIJD draaide in april al in de bioscoop, maar toen heb ik hem gemist. En dat is zonde, want het is een fantastische en heerlijke film. Het is het regiedebuut van casting-director Job Gosschalk, en ik hoop dat hij meer van dit soort films gaat maken. De film is niet in een zin uit te leggen, want er gebeurt veel. Zo gaat het over zwangerschap, trouwen, liefde, dood, ziekte, broer en zus relaties, rouwen, vriendschap, overspel, jaloezie, kinderwens, eenzaamheid etc. etc. En deze grotendeels zware onderwerpen zijn verpakt in een luchtige, eerlijke en nuchtere film met geweldige dialogen, precies de juiste toon en stijl en bewonderingswaardige acteerprestaties. Een favoriet!
Verzamelprogramma: Films van en over Borge Ring
Binnen dit verzamelprogramma kwamen verschillende korte animatiefilms langs van Deens/Nederlandse animator Borge Ring, waaronder ook reclames en promotiefilmpjes. Zijn korte fictiefilms zijn de Oscar-genomineerde OH MY DARLING (1978), het Oscarwinnende ANNA & BELLA (1984) en ook het mooie RUN OF THE MILL (1999). In de documentaire NATURAL BORN ANIMATOR van Jan van den Nieuwenhuijzen komt hij aan het woord over zijn leven, zijn werk en zijn stijl. Het hele programma was een mooi portret van een fascinerende man en zijn beeldschone films.
Times Like Deese | regie: Maarten Schmidt en Thomas Doebele
De documentaire TIMES LIKE DEESE, over blueszangers in het zuiden van Amerika, hun levens, hun gedachtegangen en hersenspinsels, is anderhalf uur genieten van geweldige bluesmuziek en markante figuren in een gebied dat meer weg heeft van een derdewereldland dan de VS. Een duidelijke invalshoek of stijl ontbreekt, waardoor het geen briljante documentaire is. Maar een fijne slice-of-life film is het daardoor zeker wel.
170 hz | regie: Joost van Ginkel
170 HZ is één van de mooiste Nederlandse films van het afgelopen jaar. De film vertelt over een jong verliefd doof stel en bevat dan ook vrijwel geen hoorbare dialoog. Gaite Jansen – die ook net zo goed was in de serie “In Therapie” en in SCHEMER – speelt een fantastische gelaagde rol. Ze wordt verliefd op een interessante einzelgänger van haar leeftijd die haar overtuigd te vluchten van haar bemoeizuchtige ouders naar een oude onderzeeër in de buurt, maar aldaar begint ze te twijfelen. Het duistere interieur van de onderzeeër, de piepende kreunende geluiden die het gevaarte voortbrengt, de spanning tussen het koppel, de gebarentaal en de prachtige geluidsmix en soundtrack maken van 170 HZ een unieke, bijna surrealistisch mooie filmervaring.
Verzamelprogramma van korte animatiefilms
In dit verzamelprogramma zag ik 8 korte animatiefilms. Niet allemaal even goed, maar wel leuk om mee te krijgen. Vermeldenswaardig is THE MONSTER OF NIX van Rosto, een 30 minuten durend duister motion capture sprookje. Erg goed gemaakt, zeer mysterieus en spannend en een genot om naar te kijken.
Antwerpen Centraal | regie: Peter Krüger
Bij deze Vlaamse documentaire over het station van Antwerpen, met fictie-elementen, archiefmateriaal en associatieve beelden, viel ik helaas in slaap. Deze menging van stijlen is een mooi idee, maar voor mij te weinig pakkend om me bij de les te houden. Hoe mooi het station van Antwerpen ook is.
Klassieker: Charlotte | regie: Frans Weisz
Ook deze film – een klassieker uit 1981 – kon me niet genoeg boeien, maar dit komt grotendeels door het ontbreken van ondertiteling bij deze Engelsgesproken film, met internationale cast en Nederlandse regisseur. Tel daar slecht Engels-sprekende acteurs, slecht geluid en slechte beeldkwaliteit bij op en je krijgt een moeilijk te volgen film. Erg jammer dat ze op dit festival niet juist de gedigitaliseerde en gerestaureerde klassiekers vertonen, daar snap ik niks van. Ik wil deze film graag nog een keer zien met ondertiteling en met meer kleur dan alleen paars en rood, want ik kreeg het idee dat het een mooie film was.
Hou me vast – De Dijk | regie: Suzanne Raes
Toevallig wordt deze documentaire over De Dijk maandag a.s. uitgezonden. Het is een vermakelijke inkijk in het leven van de bandleden en hun belevenissen tijdens een turbulent jaar: de soulzanger Salomon Burke beloofde hen een Amerikaanse doorbraak. Helaas overleed de man en knapte de droom uit elkaar..
Code Blue | regie: Ursula Antoniak
CODE BLUE, de tweede film van Gouden Kalf winnares Ursula Antoniak – met NOTHING PERSONAL in 2009 – doet in veel opzichten denken aan BROWNIAN MOVEMENT. Beide films gaan over een eenzame vrouw die om haar eenzaamheid te doorbreken grenzen opzoekt. CODE BLUE doet dat op een meer grimmige manier, en door nog meer vragen op te roepen dan de film van Nanouk Leopold. De film is daardoor een zeer speciale, moeilijk toegankelijke en schokkende film, maar desondanks mateloos intrigerend.
Rabat | regie: Victor Ponten en Jim Taihuttu
RABAT is een verademing tussen de toch wel vele zware films op het festival, want het is een fris, leuk, mooi en hoopvol verhaal over vriendschap tussen drie jonge mannen en een fantastische road-movie door Nederland, België, Frankrijk, Spanje en Marokko. Ergens deed me de film denken aan – ook een geweldige road-movie – O BROTHER WHERE ARE THOU van de Coen Brothers, door de toevallige, maar veel betekende ontmoetingen onderweg met mooie karakters. De film is goed gemaakt, heeft sterke dialogen, is eerlijk, écht van nu en behaalt een perfecte balans tussen humor en reflectie. In mijn ogen meer Gouden Kalf waardig dan BLACK BUTTERFLIES..
De Helaasheid der Dingen | regie: Felix van Groeningen
Deze Vlaamse film uit 2009 was de keuze van gast van het jaar Frans van Gestel. Een geweldige keuze! De film wordt vertelt vanuit de ogen van een schrijver die terugkijkt op zijn turbulente jeugd in het Vlaamse dorpje Reetveerdegem en zijn avonturen met zijn alcoholische vader en zijn net zo drankzuchtige ooms. Het is een fantastisch verhaal die zowel poëtisch, als ook grof, smerig en rauw is. Maar bovenal hilarisch. Geweldige film, een echte aanrader!
Lotus | regie: Pascale Simons
Ik keek al lang uit naar deze mozaïekvertelling over eenzaamheid in een grote stad – Rotterdam – die een inkijk is in het leven van een aantal zeer uiteenlopende mensen, gespeeld door een rijtje grote namen (zoals Jack Wouterse, Gaite Jansen, Chris Zegers, Georgina Verbaan, Birgit Schuurman etc.). Ik houd erg van dit soort films en ook LOTUS is een mooie film, met mooie karakters. De dialogen zijn hier en daar niet echt subtiel, maar ondanks dat een indringend portret van hoe mensen – niet en wel – met elkaar omgaan.
NTR Kort!
De jaarlijkse tien korte films van de NTR zijn ook jaarlijks niet allemaal even sterk, maar al met al wel een mooie verzameling korte verhalen met zeer uiteenlopende stijlen en genres. De leukste was KLEIN van Sanne Vogel, over een jong meisje dat haar eerste massage krijgt in een wellness-center. Te zien via deze link.
Bringing Up Bobby | regie: Famke Janssen
Als laatste film op het festival zag ik deze Amerikaanse film, maar geregisseerd door onze Nederlandse Famke Janssen. Haar regiedebuut is een hele mooie, speciale en kleinschalige film over een Oost-Europese manische moeder – fantastisch gespeeld door Milla Jovovich – en zoon die proberen wat mee te krijgen van The American Dream. Dit resulteert in komische oplichtingspraktijken, maar ook meer dramatische ontwikkelingen als ze haar zoon in een pleeggezin moet plaatsen. De verwikkelingen rond deze kwestie gaan op een gegeven moment te lang door, waardoor het tempo niet aanhoudt. Maar het is toch een mooie, aangrijpende en ook hoopvolle debuutfilm. Ook het enthousiaste kleurgebruik in het desolate landschap van het Amerikaanse platteland is noemenswaardig.

Kortom: een geweldig festival. Ik heb nu alweer zin in volgend jaar!

Sint | regie: Dick Maas
Door de spraakmakende poster werd er al maanden uitgekeken naar deze film van eveneens spraakmakende regisseur Dick Maas (waaronder ik, zo is hier te lezen). Maar de film viel helaas enigszins tegen. Alle leuke quotes en grapjes zaten al in de trailer en alles wat er overbleef was niet veel soeps. De acteurs waren veel te oud voor hun karakters en het verhaaltje wel heel erg dun. Spannend was de film wel, vooral door de goed getimede schrikmomenten. En ook moet ik toegeven dat ik het lef van Maas waardeer waarmee hij zo’n instituut als Sinterklaas lekker plat, maar zonder enige cynisme, onderuit haalt.
De Eetclub | regie: Robert Jan Westdijk
Nee de EETCLUB is geen goede film. Dat valt me tegen van Robert Jan Westdijk, die met het zeer speciale ZUSJE en het HET ECHTE LEVEN goede en intrigerende films maakt. Er gebeurt te veel in de film en er is geen ruimte voor reflectie of emotie. Een opeenstapeling van intriges, dubieuze blikken, schijnmoorden, jaloezie en overspel in een rijke buurt bij Amsterdam, zonder dat je maar één ogenblik het gevoel hebt dat je het erg vind wat er allemaal met deze welgestelde mensen gebeurt. Helaas.
New Kids Turbo | regie: Steffen Haars en Flip van der Kuil
Je zou op het eerste gezicht meteen zeggen dat een film als NEW KIDS TURBO nog veel platter, reflectie- en emotieloos is dan DE EETCLUB, maar dan heb je de film niet goed bekeken. NEW KIDS TURBO is een film waar het plezier van het maken van de film vanaf spat, dat kan je van DE EETCLUB niet zeggen. Het is een goed gemaakte, razende, spetterende film, die allesbehalve plat is. Het is een parodie op plat, of een ode aan plat. Kan ik zover gaan de makers zelfs maatschappijkritisch te noemen? In ieder geval: ik heb me erg vermaakt.
Sonny Boy | regie: Maria Peters
Ook in SONNY BOY gebeurt te veel. Deze film had een prachtige serie kunnen zijn. Een onmogelijke liefde tussen een jonge donkere jongen en een getrouwde Hollandse vrouw in de jaren ‘30 is mooi, maar levert al genoeg problemen en drama voor een hele film. Als daar ook nog de oorlog bij komt, met Joodse onderduikers, een hotel dat ingenomen wordt door Duitsers, een zoon die naar Drenthe wordt gestuurd en een vluchtpoging van een boot, dan wordt het teveel. Het is erg jammer dat alle aandacht van de makers is gegaan naar de aankleding, de kostuums, de sets, de effecten, het geluid en de muziek – die allen werkelijk fantastisch zijn uitgewerkt, maar niet naar het scenario. De film voelt aan als een wereldse, epische, vertelling – waarschijnlijk de reden waarom de film de inzending voor de Oscars is – maar is werkelijk niet de geweldige film die het doet lijken. Toch hebben veel mensen van deze film genoten, hoogstwaarschijnlijk door de meeslependheid van het verhaal.
Loft | regie: Antoinette Beumer
LOFT is een sterke thriller met vijf ijzersterke acteurs die erg goed op elkaar ingespeeld zijn. Het verhaal is simpel, maar doeltreffend – er ligt een dode vrouw in een geheime loft die vijf mannen gehuurd hebben om er vreemd te kunnen gaan. Een onderhoudende en ook sexy whodunit die zeer vermakelijk is.
Gooische Vrouwen | regie: Will Koopman
Ik had er eigenlijk geen zin in, want het leek me helemaal niks: GOOISCHE VROUWEN. Maar een film die miljoenen behaalt aan de box-office, daar kon ik niet om heen. En het viel me niet mee en het viel me niet tegen. Het acteerwerk was erg goed. Maar waar het om ging? Ik heb geen idee. De film geeft je een positief gevoel, een glimlach op je gezicht, dat zal wel de reden zijn waarom men en masse fan is geworden van deze film. Maar echt fan ben ik niet geworden. Maar wat doet mijn mening er nog toe bij zo’n film?
Brownian Movement | regie: Nanouk Leopold
Zeer speciale film! Zag ik tijdens het Vrouwen Film Festival en besprak ik hier.
Black Butterflies | regie: Paula van der Oest
BLACK BUTTERFLIES is een film over het tragische leven van de Zuid Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker, erg mooi gespeeld door – zoals altijd – Carice van Houten. De film bevat heftige thema’s en bijbehorende beelden – apartheid, discriminatie, mensenrechten – en is daardoor al snel indrukwekkend. De strijd van Ingrid Jonker met haar manische gedrag, depressies en haar rechtse, pro-apartheid vader (ook fantastisch gespeeld door Rutger Hauer) is hartverscheurend. Maar toch komt het allemaal niet goed uit de verf. Ingrid Jonkers leven en haar gedichten zijn zo complex, het leek alsof het allemaal niet één film te krijgen was. De mensen om haar heen snapten haar niet, als kijker snap je haar niet en waarschijnlijk begreep ze ook zichzelf niet. Dat is een hele zware, deprimerende gedachte om een bioscoopzaal mee te verlaten.
Club Zeus | regie: David Verbeek
Mooie film! Zag ik tijdens het International Film Festival in Rotterdam en besprak ik hier.

Binnenkort mijn ervaringen tijdens het Nederlands Film Festival!

• Sundance. Het is een droom om ooit naar het Sundance Film Festival in Park City, Utah te gaan. Het is sowieso een droom eens naar Amerika te gaan, dus dat kunnen combineren met het bezoeken van een filmfestival waar veel goede films hun première beleven is helemaal leuk. Films als WINTER’S BONE, ANIMAL KINGDOM, PRECIOUS en FROZEN RIVER wonnen er prijzen en YO, TAMBIEN, AN EDUCATION en BLUE VALENTINE kregen er nominaties. Het is het IFFR in Amerika. Dit jaar won de film ANOTHER EARTH de Special Jury Prize, een film die me ontzettend intrigerend lijkt. Ik raad iedereen aan de trailer te kijken. De film vertelt het bijzondere verhaal over de ontdekking van een andere aarde. Het is van een beginnende filmmaker en daar zijn dit soort festivals altijd erg goed voor: speciale nieuwe dingen ontdekken. Helaas helaas is er geen Nederlandse releasedate. Wel één in Duitsland, Frankrijk en Engeland, dus ik hoop van harte dat ik nog één of andere distributeur kan beïnvloeden deze film naar Nederland te halen. Hetzelfde geldt eigenlijk voor TAKE SHELTER, nog een film waarin veel naar de lucht wordt gekeken, dit keer door geweldige acteur Michael Shannon (van ook REVOLUTIONARY ROAD). Hij speelt een vader met apocalyptische, maar paranoïde, angsten en besluit een schuilkelder te bouwen. De film werd genomineerd voor de Grand Jury Prize en ook deze trailer is het aanbevelen waard. De film won in Cannes trouwens de SACD Award voor Best Feature, wat een goed bruggetje is naar…
• Cannes. Ik ben in Cannes geweest! In juli dat wel, niet tijdens het festival. Dus vooral toeristen op de beroemde trappen naar het Palais des Festivals, in plaats van sterren en filmbobo’s. Maar niet minder leuk! THE TREE OF LIVE won de Palme d’Or, de langverwachte film van Terence Malick, regisseur van de fantastische film THE NEW WORLD (2005). Een dromerige, poëtische en ook historische film over de Pocahontas-legende. Sinds die tijd werkte hij aan de eveneens poëtische THE TREE OF LIVE (draait nu in de bioscoop) en dat maakt me zeer nieuwsgierig. Natuurlijk was Lars von Trier aanwezig tijdens Cannes. Om zijn film MELANCHOLIA te promoten. Wat hij al snel verpestte en voorgoed van het festival verbannen raakte. Slim! Ondanks zijn recente films (ik heb een hekel aan zijn theaterachtige DOGVILLE/MANDERLAY project, en ook met het perverse ANTICHRIST heb ik niks) ben ik toch nieuwsgierig naar MELANCHOLIA (trailer, draait vanaf 25 augustus in de bioscoop). De film behandelt namelijk net zoals ANOTHER EARTH en TAKE SHELTER toevallig tevens mijn favoriete filmthema, de apocalyps, op een naar verluid speciale manier. Genomineerd was ook DRIVE (trailer) waarin Ryan Gosling een stuntman speelt. De film moet een kruising zijn tussen een actie/misdaadfilm en een interessant drama: ik ben nieuwsgierig. En Gosling heeft na zijn geniaal gevoelige rol in BLUE VALENTINE al mijn aandacht! DRIVE (draait vanaf 3 november in de bioscoop) is de nieuwste film van Nicholas Winding Refn, de regisseur van het intrigerende BRONSON. Wat een goed bruggetje is naar…
• THE DARK KNIGHT RISES. Wel een heel vergezocht bruggetje.. In BRONSON speelde namelijk Tom Hardy de inmiddels beroemde Britse bajesklant die alleen door zeer gewelddadig te zijn in de gevangenis bleef. Een bizarre film, een idiote, maar lovenswaardige rol. En Tom Hardy speelt dan weer in THE DARK KNIGHT RISES bad-guy Bane, opnieuw een enge krachtpatser. Christopher Nolan (INCEPTION, THE DARK KNIGHT, THE PRESTIGE en MEMENTO) begon lekker op tijd – namelijk anderhalf jaar voor de première op 20 juli 2012 – met promotie van zijn nieuwste Batman-film, wat een ware online Batman-nerd-hysterie ontlokte, vooral bij de release van de eerste teaser trailer. Ook ik ben een nerd en kijk dus ook uit naar deze film, niet alleen vanwege de ongetwijfeld overdonderende special effects en score, maar vooral vanwege geniale acteur Tom Hardy. Ik hoop van harte dat Nolan en Hardy samen een onvergetelijke performance neerzetten, netzoals hij deed samen met Heath Ledger als de Joker. Dat was werkelijk fantastisch. Het is helaas nog lang wachten.. Wie ook op tijd begon met de promotie was Reinout Oerlemans met…
• NOVA ZEMBLA. En het heeft effect: ik wil NOVA ZEMBLA erg graag zien. De eerste lange Nederlandse 3D film van de hand van meneer KOMT EEN VROUW BIJ DE DOKTER, en ook nog een heroïsch verhaal uit de Nederlandse geschiedenis, Hollywood-episch in beeld gebracht, dat kan alleen maar een kaskraker worden. En dat is fijn, want dat is goed voor de Nederlandse film. Daarnaast ben ik benieuwd naar de acteerprestaties van topmodel Doutzen Kroes en van aanstormend talent Robert de Hoog (ook van SKIN en SCHEMER). Draait vanaf 24 november in de bioscoop. En via deze Nederlandse film kom ik uit bij…
• Het Nederlands Film Festival. Het is alweer augustus, dus dan is het bijna september, dus dan zit het Nederlandse Film Festival eraan te komen! En daar kijk ik natuurlijk ook enorm naar uit. De openingsfilm van het festival is DE BENDE VAN OSS, een historische misdaadfilm, over een Brabantse bendeoorlog die uit de hand loopt. Brabant, dus met Frank Lammers, en dat is altijd genieten. Ik ben benieuwd. Tijdens het festival gaat tevens LOTUS in première, een mozaïekfilm over onze drukke, individualistische samenleving met veel fijne acteurs zoals Jack Wouterse, Gaite Jansen en Raymond Thiry. Dat klinkt ook zeer goed. ISABELLA lijkt me ook geweldig, een thriller met Halina Reyn. Van de trailer kreeg ik echt kippenvel. En volgens mij gaat de nieuwste film van Urszula Antoniak (van het indringende en Gouden Kalf winnende Nothing Personal) in première op het festival: CODE BLUE. Na het festival, in het najaar, staat er nog een sterk stapeltje Nederlandse films klaar, zoals DE HEINEKEN ONTVOERING, met Rutger Hauer als meneer Heineken, SÜSKIND, een indrukwekkend oorlogsverhaal, en het vervolg op ALL STARS! Dat lijkt me fantastisch, aangezien ik een groot fan was van de hilarische serie (en dat is knap, want ik ben geen voetbalfan!): ALL STARS 2: OLD STARS.
• TINKER, TAILOR, SOLDIER, SPY en WARRIOR. Om stiekem nog even terug te komen op Tom Hardy. Eén van de vele zaken die ik me afvroeg na het zien van INCEPTION (nee, niet of het tolletje wel of niet blijft draaien. Nou oke, dat ook): wie is deze Britse acteur, net iets te breed voor z’n lelijke pakken, net iets te droogkomisch voor zo’n Amerikaanse film, net iets te goed acterend voor zo’n klein rolletje en net iets charmanter dan Leonardo Dicaprio? (Kan dat? Ja dat kan!) Vervolgens keek ik een stapel films van hem en was nog niet eerder zo overdonderd door zulk acteer talent. Ik zou een heel nieuw bericht aan zijn veelzijdigheid kunnen wijden, het feit dat hij gezien wordt als de nieuwe Marlon Brando en zijn ongevraagde welbespraaktheid tijdens interviews. Hij wordt een ster, ik weet het zeker. Want naast TDKR heeft hij ook de hoofdrol in een Mad Max reboot op de planning staan en zal hij een jonge Al Capone spelen: ik kan niet wachten. Eerst speelt hij nog een MMA-fighter in WARRIOR die vanaf 15 september in de bioscoop draait en ik kijk speciaal uit naar de film TINKER, TAILOR, SOLDIER, SPY waarin hij samen met Colin Firth en Gary Oldman speelt. Dit spannende en intelligente spionnendrama draait vanaf 15 december in de bioscoop. Alleen al door de aanwezigheid van Colin Firth is deze film vast weer een Oscar-kandidaat. Op stapel staan ook nog een romantische actiekomedie met Reese Witherspoon (THIS MEANS WAR) en een film over de Amerikaanse drooglegging in de jaren ‘20 (THE WETTEST COUNTY OF THE WORLD). Beiden hebben nog geen releasedatum helaas.

Oftewel: het is leuk geweest deze zomer, maar kom nu maar op met dit fijne film-najaar!

Eén van die draken is MIJN VRIEND (1979) van Fons Rademakers. Op 3 februari 2009 schreef ik dat deze film over een echtgebeurde Belgische rechtzaak een verschrikkelijk saaie en slechtgemaakte film was. Wel vond ik het leuk een jonge Peter Faber voorbij te zien komen. Die lol verdween echter zeer snel, toen ik erachter kwam dat Peter Faber werkelijk in élke Nederlandse film uit de jaren ‘70/’80 speelt! Die man was onvermoeibaar! Recentelijk zag ik een veel betere van Rademakers, DE AANSLAG (1986), een lange, maar uiteindelijk erg mooie film. Naast DE AANSLAG moest ik natuurlijk ook die andere Nederlandse oorlogsfilms eens zien: HET MEISJE MET HET RODE HAAR (1981) van Ben Verbong en SOLDAAT VAN ORANJE (1977) van Paul Verhoeven. Alledrie sterke films met interessante karakters en een spannend verhaal. DE AANSLAG is me het meest bij gebleven, vooral door het spel van Derek de Lint. Verteld door zijn ogen wordt de oorlog heel persoonlijk en dichtbij. Ook Renée Soutendijk deed dat goed in HET MEISJE MET HET RODE HAAR.

Als je het hebt over Nederlandse filmgeschiedenis kan je niet om het duo Pim & Wim (Pim de la Parra en Wim Verstappen) en hun productiebedrijf Scorpio Films heen. Vanaf 1967 maakten zij samen films en in 1971 werden zij écht bekend met de film BLUE MOVIE, een enorme box-office hit (de film staat nog steeds op nummer 6 best bezochte Nederlandse films allertijden). BLUE MOVIE is in mijn ogen vooral één groot excuus voor veel naakt en expliciete sex scenes in de bioscoop, die nu behoorlijk stuntelig en niet-erotisch overkomen. Ik kan echt mijn hoofd breken over hoe een film als BLUE MOVIE een giga box-office haalde, terwijl Pim’s WAN PIPEL (1976) indertijd geheel werkt afgekraakt. Van WAN PIPEL was ik namelijk zeer onder de indruk. Ik zag deze mooie romantische film tijdens het afgelopen Nederlands Film Festival. Klik hier als je daar meer over wilt lezen. Naast BLUE MOVIE en WAN PIPEL zag ik ook DROP OUT (1969), RUBIA’S JUNGLE (1970), VD (1972), DIRTY PICTURE (1980) en HET VERBODEN BACHANAAL (1981), maar dat zijn lang niet al hun films. Mijn algemene indruk van deze films wordt sterk beïnvloed door de vaak slechte technische kwaliteit, vooral op het gebied van geluid. Geen idee of dit ligt bij het origineel of de kopie. Verhaallijnen zijn verder vaak een beetje oninteressant, maar de films geven wel fantastische tijdsbeelden. De samenwerking tussen Pim en Wim verliep niet geheel vlekkeloos; zo verdwenen de miljoenen die ze met BLUE MOVIE verdienden iets te snel. De soap-achtige geschiedenis van dit zeer productieve duo wordt mooi weergegeven, wel erg eenzijdig natuurlijk, in de documentaire PARRADOX (2008) van In-Soo Radstake, een portret van de bijzondere Pim de la Parra, die ik afgelopen IDFA zag. Zie ook dit bericht en dit bericht op de blog van de Filmgerelateerde Collecties.

Een andere Nederlandse filmlegende is Frans Weisz – die overigens nog steeds productief is. Zo maakte hij twee jaar geleden HAPPY END, het laatste deel in de trilogie over een familie, bestaande uit LEEDVERMAAK (1989) en QUI VIVE (2001). Deze twee laatste films staan nog op mijn must-see lijstje, maar ik zag al wel HET GANGSTERMEISJE (1966), ROOIE SIEN en HEB MEDELIJ JET (beide 1975). Leuke films, met veel enthousiasme gemaakt. De zwart-wit film HET GANGSTERMEISJE was lastig te volgen, maar de vervreemdende en zweverige Nouvelle Vague stijl uit de jaren ‘60 komt wel erg mooi terug. Bij het kijken van ROOIE SIEN verbaasde ik me over de acteerkwaliteiten van Willeke Alberti en het meeslepende verhaal, dat had ik niet verwacht. HEB MEDELIJ JET, met Johnny Kraaykamp sr. en Piet Römer, wordt naar het eind toe een beetje vermoeiend, maar is eigenlijk best hilarisch. Ik ben heel benieuwd naar zijn andere films.

En dan is er natuurlijk Paul Verhoeven. Van Paul Verhoeven zag ik de afgelopen tijd WAT ZIEN IK? (1971), KEETJE TIPPEL (1975), FLESH+BLOOD (1985) en STARSHIP TROOPERS (1997). Op DE VIERDE MAN na heb ik al zijn films gezien en ik ben wel een stijl gaan herkennen, die lastig te doorgronden, maar wel herkenbaar is. Zijn films zijn zeer vermakelijk, elk op hun eigen bijzondere manier, en met veel vakmanschap gemaakt.

In 2007 keek ik tijdens het Nederlands Film Festival de film HET STENEN VLOT (2002) van – de toen voor mij nog onbekende – George Sluizer. Tijdens mijn werk bij EYE kwam ik hem weer tegen, zowel als regisseur als producent, en met zowel Nederlands als Engels gesproken films. Zo zag ik het briljant spannende SPOORLOOS (1988), de speciale en internationale film TWEE VROUWEN (1979), die ik hier besprak, en tevens de door hem geproduceerde film HET JAAR VAN DE KREEFT (1975) met Willeke van Ammelrooy en Rutger Hauer, een zeer mooie en emotionele film. Willeke van Ammelrooy was een gezicht dat ik ook telkens weer tegenkwam. Ze speelde in veel films van Pim de la Parra en daarnaast in allerlei uiteenlopende films. Haar gezicht en haar spel intrigeerden me, dus ik keek de documentaire MIJN MOEDER, DE ACTRICE WILLEKE VAN AMMELROOY (2008) van haar dochter Denise Janzee, om meer over haar te weten te komen. Het is een boeiend mens, waar je helemaal niet zo makkelijk meer over te weten kan komen. Een andere intrigerende acteur die ik vaak tegenkwam op de foto’s die ik doornam was Thom Hoffman. Hij was zeer sterk in DE WITTE WAAN (1984) van Adriaan Ditvoorst, die ik in november 2009 zag. De film zelf kon ik niet goed volgen, maar speciaal is dit kunstwerkje – want zo kan je de film wel noemen – wel. Recentelijk zag ik DE PROVINCIE (1991) van Jan Bosdriesz, waarin Hoffman samen met Tamar van den Dop, Pierre Bokma en Gijs Scholten van Aschat speelt. In deze film kijken drie mannen terug op hun tijd in de provincie, toen ze alledrie verliefd waren op dezelfde vrouw. Een verassend mooie film, met geweldig acteerwerk – hoe kan het ook anders bij deze acteerlegendes – en mooie beelden uit de provincie – geen idee welke trouwens.

Geïnspireerd door mijn werk leende ik in juli van 2009 de Kalverliefde dvdbox met Gouden Kalf winnaars uit de jaren ‘80. Ik moet binnenkort ook die andere boxen eens lenen. Ik keek HET TEKEN VAN HET BEEST – waarvan ik later ook zo’n 1000 negatieven heb verwerkt – DE STILTE VAN CHRISTINE M., THE ILLUSIONIST en FLESH + BLOOD. Die eerste twee zijn meteen favorieten geworden, wat een fantastische films! Lees hier waarom deze films in mijn ogen Nederlandse klassiekers zijn en terechte Gouden Kalf winnaars. De meeste films die ik zag kwamen uit de jaren ‘70, de gouden jaren van de Nederlandse film volgens Hans Schoots, auteur van het boek Van Fanfare tot Spetters. Waarschijnlijk simpelweg omdat ik uit die tijd de meeste filmfoto’s langs zag komen. De enige vooroorlogse Nederlandse film die ik zag was DE SPOOKTREIN (1939), die ik hier besprak. En op het afgelopen Nederlands Film Festival ging ik naar een verzamelprogramma van Herman van der Horst, een documentaireregisseur van oerhollandse beelden van een wederopbouwend Nederland in de jaren ‘50. Zie dit bericht voor meer.

Last but not least moet ik natuurlijk First Floor Features noemen, het productiebedrijf van Dick Maas en Laurens Geels dat in 1984, net na de release van Dick Maas fantastische Neder-horror DE LIFT (1983) werd opgericht en uitgroeide tot de eerste en enige echte Nederlandse filmstudio met een reeks kaskrakers op een rij. De eerst film die ze maakten was ABEL (1986) van Alex van Warmerdam, mijn favoriete Nederlandse regisseur en tevens mijn favoriete Nederlands film. In 1992 maakten ze samen ook nog het geniale DE NOORDELINGEN. Dick Maas maakte met First Floor ook FLODDER (1986), AMSTERDAMNED (1988), en DOWN (2001), die ik recentelijk nog zag naar aanleiding van het enorme ding dat tijdens mijn werk boven mijn hoofd hing. Zie ook dit bericht op de blog van de Filmgerelateerde Collecties. Afgelopen koninginnedag zag ik nog een First Floor film. Eén van de allermooiste jeugdfilms die ik inmiddels bijna woord-voor-woord mee kan praten, met geweldige rollen van Monique van der Ven en Derek de Lint, LANG LEVE DE KONINGIN (1995).

Maar met deze ontdekkingstocht door de Nederlandse filmgeschiedenis is mijn bestudering van dit fantastische erfgoed met geweldige tijdsbeelden nog lang niet over. Er liggen nog vele films te wachten die ik niet kan missen. Tips zijn altijd welkom! En later misschien nog een bericht over de buitenlandse filmgeschiedenis die ik óok behandelde tijdens mijn werk.

BROWNIAN MOVEMENT is een zeer speciale film. Nanouk Leopold zocht weer grenzen op, letterlijk en figuurlijk. Letterlijk, omdat in deze film een Duitse actrice (Sandra Hüller) en een Nederlandse acteur (Dragan Bakema) een stel spelen dat in Frankrijk woont en dat Engels spreekt. Perfecte manier om Europees geld bijeen te brengen voor een goed productiebudget, maar tegelijk een film die in heel Europa (en wellicht daarbuiten) goed ontvangen kan worden door de mix aan talen en culturen. En daarnaast speelt de film zich gedeeltelijk af in India. Figuurlijk, omdat sommige scènes heel ver gaan en zelfs shockeren. Leopold vind het fijn om beweegredenen in het midden te laten en de kijker te laten gissen naar het hoe en waarom. Het verhaal draait om een vrouw die een kamer huurt om vreemd te gaan met de meest lelijke mannen, terwijl ze gelukkig getrouwd is, een goede baan en een lieve zoon heeft. Maar juist deze ruimte om zelf te denken werkt opnieuw (net als in GUERNSEY en WOLFSBERGEN) zeer goed, vooral door de rustige, lichte stijl, de mooi gekadreerde beelden en de sterke acteerprestaties. Deze twee vorige films vond ik wel iets fijner, want in BROWNIAN MOVEMENT zaten echt gezocht bizarre momenten, die van mij echt niet hadden gehoeven. Dat is provoceren, en dat heeft deze film niet nodig. Toch is de film wel opnieuw weer een zeer intrigerende schets van weggestopte gevoelens, iets waar Loepold op een geweldige manier een specialiteit van gemaakt heeft.

Ook SOMEWHERE vond ik erg mooi. Ook dit is een rustige, lichte film met mooie plaatjes en goed acteerwerk. Een populaire acteur, helemaal in het lege Hollywood-bestaan ondergedompelt, krijgt zijn dochter op bezoek en die blijft wat langer dan gepland. Pas nadat ze weer weg is, beseft hij hoe vol zijn leven ook kan zijn. Een prachtig verhaal over hoe je moet leven als iedereen – inclusief jijzelf – denkt dat je alles hebt, terwijl je dat helemaal niet hebt. Want van iemand écht houden is het belangrijkste. Een platgetreden pad, een verhaal dat al duizenden keren is verteld, maar de manier waarop Sofia Coppola het vertelt is toch indrukwekkend. Ze houdt het heel simpel, sleept er geen grootse emoties bij en laat de boodschap heel subtiel doorschemeren. De situaties waarin vader en dochter zich bevinden zijn aan de ene kant alledaags, maar aan de andere kant haast surrealistisch, door het sterrenbestaan van de acteur. Zo neemt hij zijn dochter mee naar Italië voor een internationale première, maar een dag later spelen ze games in zijn appartement en valt ze in slaap op zijn schoot. De film is veel en weinig tegelijk; er gebeurt weinig, maar er wordt veel verteld. En dat doet Sofia Coppola prachtig, net als in haar voorgaande films THE VIRGIN SUICIDES, LOST IN TRANSLATION en MARIE ANTOINETTE.

ILLÉGAL is een mooie film over een zeer ernstig onderwerp. De film vertelt over een vrouw uit Wit-Rusland die illegaal in België verblijft. Ze wordt opgepakt en in een gevangenis geplaatst in afwachting van haar uitzetting. Haar zoon verblijft echter bij een vriendin en ze is bang zonder hem in een ander land terecht te komen. Ze vecht dan ook hard – letterlijk – als er geprobeerd wordt haar op een vliegtuig te zetten. Maar hoe erg en onmenselijk het ook allemaal is, de film was veel te cliché van opzet. Veel te dik aangezet en irritant tranentrekkerig. En dat werkt niet bij mij. Vorig jaar zag ik de Franse film WELCOME van Philippe Lioret, ook over illegaal verblijven in een land en die film was veel subtieler en was daardoor veel sterker.

Als goede afsluiter het Britse MADE IN DAGENHAM, gebaseerd op echte gebeurtenissen in 1968 in een fabriek van Ford. Naaister Rita O’Grady komt op voor gelijk loon voor vrouwen en mannen en zorgt hiermee onbedoeld voor een revolutie: in 1970 wordt in Engeland de Wet op Gelijke Betaling ingevoerd. Het is een vrolijke, optimistische film vol met kleurige jaren ‘60 kleding, make-up en kapsels, inspirerende speeches en hilarische situaties. Aan de andere kant is er ook sprake van zelfmoord, depressie, onderdrukking en manipulatie, maar deze vanzelfsprekende serieuze achtergrond van de film is in goede balans met de optimistische uitwerking. Ook een sterke rol van Daniel Mays als echtgenoot O’Grady, die bij het afwezig zijn van zijn demonstrerende vrouw het huishouden moet overnemen. Mays viel me al op in het ijzersterke ALL OR NOTHING (2002) van Mike Leigh en laat hier zien dat hij niet alleen een irritant straatjochie kan spelen, maar ook een zorgzame vader en huisman. Geweldige chemie met Sally Hawkins ook! Misschien kan Mike Leigh ze samen in een film casten?

Beter laat dan nooit: een laatste bericht over Oscars. THE KING’S SPEECH won de belangrijkste awards, namelijk Beste Film, Beste Scenario, Beste Regie en Beste acteur (Colin Firth), maar INCEPTION kwam er ook niet slecht vanaf; de film won ook vier awards, namelijk voor Beste Visual Effects, Beste Camera, Beste Geluid en Beste Geluid Mixage. THE SOCIAL NETWORK (naast THE KING’S SPEECH de meest mogelijke grote winnaar) won er drie, voor Beste Scenario, voor Beste Montage en Beste Muziek. In mijn ogen hadden ze niet beter verdeeld kunnen worden, dus dat zorgde voor een leuke nacht. Maar de presentatie stelde opnieuw helaas niet veel voor – een uiterst verveelde James Franco, en een irritant overactieve Anne Hathaway – dus ik ga me nu toch ten zeerste afvragen of ik volgend jaar wel weer zo’n nacht wil doorhalen. Al waren de presentatie van de 94-jarige Kirk Douglas en de speech van Colin Firth wel de moeite waard. Zie ook de leuke bespreking van de avond door de Filmkrant via www.filmkrant.nl. Ook waren er weer mooie jurken, met als favoriet die van Scarlett Johansson (links) en de zwangere Natalie Portman (rechts) – terecht een Oscar gewonnen voor haar sublieme rol in BLACK SWAN – zag er ook fantastisch uit! Op de valreep keek ik die zondag ook nog THE KING’S SPEECH en 127 HOURS in de bioscoop, beide geweldige films, allebei op hun eigen manier. Zie ook het einde van dit bericht voor mini-recensies van alle genomineerde films. Een tip voor Film1, die de show uitzond, voortaan geen tweets in de reclameblokken! Daarvan viel ik in slaap! Dan maar slappe besprekingen met René Mioch, die houden je écht meer wakker.

Klik hier voor de lijst met genomineerden en de winnaars.
De Oscars werden op 27 februari 2011 uitgereikt, uitgezonden door Film1.

Mijn dag begon ’s ochtends vroeg met twee keer Nederlandse film. Allereerst Kort Rotterdams, een verzamelprogramma van vijf korte films die zich afspelen in Rotterdam, gemaakt door Rotterdamse productieteams. De films DONNIE, DAKLOPERS, VALDRIFT, VESTIAIRE en JE KOM TOCH? werden vertoond. Het waren allemaal niet hele speciale films helaas, het ontbrak vooral aan originaliteit. Behalve VALDRIFT van Jasper Wessels. Een geweldig idee en een fantastische uitvoering. De film vertelt het poetische verhaal van een gewone jongen die ineens last krijgt van een vreemde aandoening; zijn zwaartekracht verschuift langzaam. De korte film verbindt in een paar minuten het dagelijkse leven met surrealisme, met humor, met spanning en met liefde. Geweldig gedaan. Ook qua productie; hier is veel creativiteit en lastig stuntwerk voor nodig geweest. Zie ook de Making of Valdrift op youtube (maar eigenlijk moet je eerst de hele film zien).

Daarna CLUB ZEUS van David Verbeek. Zijn R U THERE, die ik vorig jaar in juli zag, maakte indruk op me. Het was geen film die aan alle kanten klopte, maar het raakte me wel. De hoofdrol werd vertolkt door Stijn Komen, een jonge productieve acteur die je in de gaten moet houden. Hij speelde ook de hoofdrol in VALDRIFT, heel toevallig. R U THERE draait om een Nederlandse gamer die tijdens een wereldtoernooi gamen in Taipei een meisje ontmoet. Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in de virtuele omgeving Second Life. Zowel R U THERE als CLUB ZEUS spelen zich af in China, evenals zijn andere lange speelfilm, SHANGHAI TRANE (2008) en eerdere korte films. Maar niet alleen de locatie komt overeen, ook de thematiek. David Verbeek’s films zijn ultiem hedendaags en vertellen over jonge mensen in grote steden, die in een wereld van beton en glas, van games en internet en van anonimiteit en materialisme, op zoek zijn naar een beetje warmte en liefde. Ik vind dit een ontzettend boeiend thema en de manier waarop David Verbeek ermee om gaat in de twee films die ik van hem zag is uitstekend. Ik zal snel de rest van zijn oeuvre gaan bekijken. In CLUB ZEUS draait het om ‘gastjongens’ in een chique club die rijke vrouwen vermaken. De wereld waarin ze leven is nep en zit vol met leugens en bedrog. Een jonge nieuwkomer kijkt op tegen deze snelle, charmante jongens die gemakkelijk veel geld verdienen, maar vraagt zich af of hij met deze manipulatieve wedstrijd mee wil doen. Een zeer intrigerende film, zeer vakkundig gemaakt en ontroerend gespeeld. De film werd slechts in tien dagen opgenomen, tussen SHANGHAI TRANCE en R U THERE in, maar dat is er niet aan af te zien. Vooraf werd aangekondigd dat David Verbeek er zou zijn voor een Q&A, maar hij kon toch niet. Erg jammer, want ik had hem willen vragen of hij alsjeblieft zijn mooie themakeuze, camerawerk en acteursregie mee terug naar Nederland wil nemen om hier zulke mooie films te maken. Ik wil meer films zien zoals WIN/WIN en ik denk dat hij dat kan. Maar als hij in China wil blijven; ook goed!

Vervolgens zag ik de Zweedse documentaire TWIN BROTHERS, 53 SCENES FROM A CHILDHOOD waarin het draait om de tweeling Gustav en Oskar. We zien tien jaar van hun leven – van 9 tot 19 jaar – gefilmd door hun oom. Oskar heeft een ernstige groeistoornis en het is zeer interessant hoe verschillend hun levens zich ontwikkelen; Oskar belooft als klein kind altijd heel braaf te blijven, maar hij is juist degene die als puber ontspoord. Zeer innemend gefilmd en met fantastisch mooie beelden! O, wat houd ik van dit soort ontdekkingen tijdens een festival als het IFFR. Hierna volgde het Mexicaanse VETE MÁS LEJOS, ALICIA van Elisa Miller, een film waarvan ik van te voren niet helemaal zeker wist of het wel leuk zou worden. Maar dat viel alleszins mee! De vertelstructuur was wat verwarrend en ook wat traag, maar de thematiek erg leuk en zelfs ontroerend. De Mexicaanse Alicia besluit naar Buenos Aires te gaan om acrobate te worden. Daar aangekomen slaat de onzekerheid toe en wil ze het liefst naar huis, naar haar ouders in Mexico. Maar ze wil eerst de sneeuw zien, want die heeft ze nog nooit gezien. De film vertelt door middel van flashbacks vanuit de sneeuw – maar het duurde even voordat ik dat doorhad – over Alicia’s worstelingen. En die zijn heel universeel en herkenbaar voor iedereen die negentien is geweest en onzeker over waar je thuis hoort als je net je ouderlijk huis hebt verlaten. Dit speelfilmdebuut is niet perfect – en dat is erg jammer gezien het fantastische onderwerp – maar wel veelbelovend en heel fijn.

Nee, ik heb dit festivaldagje geen teleurstellingen gehad, dat is ook wel eens leuk! Want de laatste film, BLUE VALENTINE van Derek Cianfrance, is helemaal een film om verliefd op te worden. Wat een fantastische indringende, ontroerende, vergaande, acteerprestaties van Michelle Williams en Ryan Gosling. Ik krijg steeds meer respect voor Michelle Williams, vooral door haar even geweldige acteerwerk in de even fantastische film WENDY AND LUCY (waarover ik in dit bericht sprak). En nu heeft ze een Oscar-nominatie te pakken voor haar werk in BLUE VALENTINE. De film vertelt over een getrouwd stel waar de liefde uit is. Je ziet hoe ze bij elkaar kwamen, hoe ze verliefd werden en hoe het mis gaat. Dat is alles. Het deed me ergens denken aan REVOLUTIONARY ROAD, maar dan een stuk ruwer – en natuurlijk nu in plaats van vijftig jaar geleden. De stijl is bijna documentair, heel rauw en dichtbij. Emoties zijn op zo’n mooie manier uitgewerkt, dat het bijna je eigen emoties worden. Je voelt je even teleurgesteld, machteloos, in het nauw gedreven en geïrriteerd. Ook de opbouw is geweldig; eerst snap je niet wat het probleem is, maar langzaam maar zeker ga je het snappen. Hierdoor maak je bijna dezelfde – maar dan binnen anderhalf uur – ontwikkeling mee als de vrouw tijdens haar huwelijk met haar man. Je worstelt, omdat je niet weet wie je moet vertrouwen en of er wel een schuldige aan te wijzen is. Een fantastisch script, geweldige regie en ultieme acteerprestaties. Een deprimerende film waar je kippenvel van over houdt.

Volgend jaar weer zo’n leuke dag!

Wel over de nominaties voor Beste Muziek, want op mijn werk luisterde ik naar alle soundtracks. Twee van de vijf genomineerde films voor Beste Muziek heb ik al gezien (INCEPTION en THE SOCIAL NETWORK) en deze twee soundtracks sprongen er wat mij betreft absoluut bovenuit. Misschien komt het doordat ik de muziek aan de film kan koppelen en daardoor positiever ben, maar ik denk dat één van de twee zeker zal winnen. Beide films hebben een speciale, opvallende score. Misschien is die van INCEPTION wel het meest speciaal, omdat je deze echt tot aan je botten voelt in de bioscoopzaal. En die gigantische bas past erg goed bij de bijzondere film. De soundtrack van 127 HOURS, de nieuwste film van Danny Boyle, vond ik te tam, helemaal niet wat ik van Danny Boyle gewend ben. THE KING’S SPEECH en HOW TO TRAIN YOUR DRAGON hadden beide mooie soundtracks, maar echt bijzonder waren ze niet helaas.
En de nominatie voor Beste Film? Als je de Oscar-buzz van te voren volgt dan zijn ze zeer voorspelbaar gebleken. Een nominatie voor THE KIDS ARE ALL RIGHT als Beste Film vind ik lichtelijk overdreven, ondanks het feit dat het een hartstikke leuke en oprechte film is. Maar Beste Film? De nominatie voor Annette Bening in deze film vind ik wel zeer terecht, echt een geweldige rol. Die voor Mark Ruffalo daarentegen zeer overdreven, ik vond hem te nonchalant spelen in deze film voor een Oscar-nominatie, niet echt een acteer Prestatie met hoofdletter P.. En natuurlijk vind ik het jammer dat ANOTHER YEAR van Mike Leigh geen Beste Film of Beste Regie nominatie heeft, maar je kunt niet alles hebben natuurlijk. Gelukkig wel Beste Scenario, maar ik vraag me af of hij deze zal winnen. Ook vind ik het schandalig dat Lesley Manville niet genomineerd is voor een Oscar voor haar fantastische rol in ANOTHER YEAR. Misschien winnen zowel Mike Leigh als Manville bij de BAFTAS, de Britse Oscars, die de 13de worden uitgereikt. Daar is hij genomineerd voor Outstanding British Film of the Year en zij wél voor Beste Actrice in Bijrol. Spannend!

De Oscars worden op zondag 27 februari 2011 uitgereikt, uitgezonden door Film1.
Klik hier voor de officiële lijst met genomineerden op IMDB.com

De volgende genomineerde films heb ik gezien:

Inception | Indrukwekkende actie, een ingenieus script, een fijn acteursensemble en plotwendingen om nog lang over na te denken. Christopher Nolan doorbreekt Hollywood’s overvloed aan slechte remakes en sequels met een overdonderende unieke film. Gezien in IMAX = geweldig! Kom maar op met prijzen voor de techniek! | genomineerd voor Beste Film, Beste Regie, Beste Scenario, Beste Camera, Beste Art Direction, Beste Muziek, Beste Geluid, Beste Geluid Mixage, Beste Visual Effects
The Kids Are All Right | Leuke, goed geschreven en intieme film over lesbisch stel dat geconfronteerd wordt met de wil van hun kinderen om hun biologische vader te ontmoeten. Geweldige rollen van Annette Bening en Julianne Moore in gewetenscrisis. | genomineerd voor Beste Film, Beste Scenario, Beste Actrice (Annette Bening), Beste Acteur in Bijrol (Mark Ruffalo)
The Social Network | Speciale film van écht deze tijd, met geniale dialogen en een interessante inkijk in de psyche van een student die rijk werd met het bedenken van Facebook. Maar ook over vriendschap, vertrouwen en jaloezie en met fantastische acteursregie van David Fincher | genomineerd voor Beste Film, Beste Regie, Beste Scenario, Beste Acteur (Jesse Eisenberg), Beste Camera, Beste Montage, Beste Geluid Mixage
Toy Story 3 | Meest geweldige animatiefilm ooit, die me diep heeft geraakt, door een subliem script en karakters om verliefd op te worden. | genomineerd voor Beste Film, Beste Animatiefilm, Beste Scenario, Beste Geluid Mixage, Beste Muziek
Winter’s Bone | Grauwe, maar bijzondere film over het Amerikaanse platteland en een jong meisje dat op zoek moet naar haar drugsverslaafde vader om het gezin te redden. Specialer en poetischer dan de omschrijving doet verwachten, maar tegelijk zeer realistisch en bijna documentair gefilmd. Film die je lang nablijft. | genomineerd voor Beste Film, Beste Scenario, Beste Actrice (Jennifer Lawrence), Beste Acteur in Bijrol (John Hawkes)
The Town | Sterke misdaadfilm met geweldige bijrol van Jeremy Renner. Hij kan zelfs een asociale crimineel invoelbaar maken. Geweldige miscasting van Ben Affleck als crimineel opperhoofd; laat hem regisseren en het acteren alstublieft achter zich laten. | genomineerd voor Beste Acteur in Bijrol (Jeremy Renner)
Another Year | Meest geweldige film van 2010, van één van de meest geweldige regisseurs en scenarioschrijvers: Mike Leigh. Een scenario en een cast om van te houden! Zie ook dit bericht. | genomineerd voor Beste Scenario
Alice in Wonderland | Ontzettend slechte film, afgezet na ruim een half uur. Geheel onbegrijpelijk en absoluut oninteressant, in elk opzicht. Heel erg jammer dat de Acadamy überhaupt aandacht schenkt aan deze film, van de meestal best leuke Tim Burton. | genomineerd voor Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Visual Effects
Io sono l’amore | Vooral Tilda Swinton’s rol als Russin getrouwd met een rijke Italiaan is zeer indrukwekkend. Als moeder van drie volwassen kinderen, doorgaat ze een identiteitscrisis als ze een knappe vriend van één van haar kinderen ontmoet. Ook de locatie en de aankleding is indrukwekkend, namelijk een prachtige, chique en grote jaren ‘30 woning in het hedendaagse Milaan. | genomineerd voor Beste Kostuums
Black Swan | Unieke film, zo’n heftige combinatie van een surrealistisch drama en een horror-achtige thriller heb ik nog niet eerder gezien, helemaal niet afspelend in de balletwereld. Natalie Portman speelt de rol van haar leven als gestresste, naar perfectie zoekende en onderdrukte ballerina, die helemaal doordraait door de druk in haar eigen hoofd – of komt het door haar moeder? Dat doordraaien doet Darren Aronofsky met geniale middelen, fantastische film op elk vlak! | genomineerd voor Beste Film, Beste Regie, Beste Actrice (Natalie Portman), Beste Montage, Beste Camera
Blue Valentine | gezien op het IFFR: fantastische rauwe en indringende film, met geweldige en vergaande acteerprestaties van Ryan Gosling en Michelle Williams (zie dit bericht) | genomineerd voor Beste Actrice (Michelle Williams)
How to Train Your Dragon | Fantastische en uitermate grappige animatie over jong Viking buitenbeentje die doorgrondt dat draken best lieve beestjes zijn en alleen vuurspuwen omdat ze bang zijn. Bijna Pixar-kwaliteit van Dreamworks! In 3D in de bioscoop moet het echt geweldig zijn geweest. | genomineerd voor Beste Animatiefilm
True Grit | Fantastische dialogen, geweldig acteerwerk, goede humor, vette actie en sublieme cameravoering, alles precies zoals je gewend bent van de Coen Brothers. Goed gemaakte film met fantastische hoofdrol voor de 14jarige Hailee Steinfeld, maar het raakte me niet en maakte geen indruk. Misschien houd ik gewoon niet van westerns? | genomineerd voor Beste Film, Beste Regie, Beste Scenario, Beste Actrice in Bijrol (Hailee Steinfeld), Beste Acteur (Jeff Bridges), Beste Camera, Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Geluid, Beste Geluid Mixage
The King’s Speech | Een hele film lang een glimlach op je gezicht om de geweldige chemie tussen superacteurs Colin Firth en Geoffrey Rush en ook tussen Colin Firth en Helena Bonham Carter, de opvallend speciale kadrering en kleurkeuze, de mooie kostuums, het innemende en uiterst grappige verhaal, het ontroerende eind en de mooie boodschap. Een ultieme oscar-film: goed gemaakt en voor een breed publiek, met mooie boodschap. | genomineerd voor Beste Film, Beste Regie, Beste Scenario, Beste Actrice in Bijrol (Helena Bonham Carter), Beste Acteur (Colin Firth), Beste Acteur in Bijrol (Geoffrey Rush), Beste Camera, Beste Montage, Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Muziek, Beste Geluid Mixage
127 Hours | Van te voren werden we gewaarschuwd voor de gruwelijke arm-afhak-scenes – vooral het geluid schijnt erg te zijn – dus ik zat ruim op tijd met mijn handen voor oren en ogen (best ingewikkeld), maar was vooral onder de indruk van het langzaam maar zeker steeds ernstiger wordende situatie waarin bergbeklimmer James Franco zich bevindt en de manier waarop het in beeld werd gebracht. Het eind – armloos en uit de spleet – vond ik minder sterk, ook miste ik de typische Danny Boyle stijl waar ik zo van houd. | genomineerd voor Beste Film, Beste Scenario, Beste Acteur (James Franco), Beste Montage, Beste Muziek

De volgende genomineerde films zou ik graag nog willen zien:

L’illusionniste | genomineerd voor Beste Animatiefilm | vanaf 17 februari op dvd
Dogtooth (Kynodontas) | genomineerd voor Beste Niet Engels Gesproken Film | te zien op dvd
Biutiful | genomineerd voor Beste Niet Engels Gesproken Film, Beste Acteur (Javier Bardem) | draait vanaf 3 februari in de bioscoop
Incendies | genomineerd voor Beste Niet Engels Gesproken Film | vanaf 10 februari in de bioscoop

Animal Kingdom | genomineerd voor Beste Actrice in Bijrol (Jacki Weaver) | draait vanaf 3 maart in de bioscoop (te laat!)
Hævnen (In a Better World) | genomineerd voor Beste Niet Engels Gesproken Film | vanaf 7 maart in de bioscoop (te laat!)
The Fighter | genomineerd voor Beste Film, Beste Regie, Beste Scenario, Beste Actrice in Bijrol (Amy Adams), Beste Actrice in Bijrol (Melissa Leo), Beste Acteur in Bijrol (Christian Bale), Beste Montage | draait vanaf 24 maart in de bioscoop (te laat!)
Rabbit Hole | genomineerd voor Beste Actrice (Nicole Kidman) | draait vanaf 7 april in de bioscoop (te laat!)
Hors-la-loi | genomineerd voor Beste Niet Engels Gesproken Film | nog geen Nederlandse premièredatum bekend!

Ik laat de nominaties voor documentaires en korte films achterwege, omdat altijd moeilijk aan deze titels te komen is. Verder heb ik enkele films weggelaten die me niet interessant genoeg lijken.

De beste film van 2010 is ANOTHER YEAR van Mike Leigh. Een geweldig mooi Brits drama over het liefdevolle stel Tom (Jim Broadbent) en Gerry (Ruth Sheen) die de zorgen en problemen aanhoren van hun familie en vrienden, waaronder Gerry’s collega Mary (fantastische rol van Lesley Manville). Een mooie titel om 2010 mee af te sluiten en 2011 mee te beginnen. Opnieuw een jaar, een jaar waarin heel weinig en heel veel kan gebeuren. 2011 is hopelijk opnieuw een jaar met zoveel mooie films als in 2010. Ik kon amper een keuze maken voor mijn top 10 die ik jaarlijks aan Cinema.nl stuur. Ik zag dit jaar echt wel meer dan 10 mooie films! Toch heb ik een keus gemaakt en daarbij prijkt op nummer twee TOY STORY 3. De meest fantastische animatiefilm die ik ooit zag. Ik moest op het eind zowaar een traantje wegpinken, omdat de film op zo’n mooie manier vertelt over het afscheid nemen van je jeugd en volwassen worden. Echt subliem, hoe de mensen bij Pixar dit met animatie kunnen vertellen. En tegelijk absoluut hilarisch kunnen zijn (ik zeg een Spaans sprekende Buzz-Lightyear!).

Mijn top 10 vervolgt met A SINGLE MAN, WHERE THE WILD THINGS ARE, LA VIE AU RANCH, HUNTING & ZN, THE SOCIAL NETWORK, FANTASTIC MR FOX, INCEPTION en WIN/WIN. Van INCEPTION en THE SOCIAL NETWORK zullen de meeste mensen wel gehoord hebben, maar over LA VIE AU RANCH vast niet. Deze Franse film van beginnend filmmaakster Sophie Letourneur vertelt over het leven op de ‘ranch’: een studentenkamer. De film draaide op het IFFR en werd vervolgens door EYE in het programma Previously Unreleased uitgebracht, omdat geen enkele Nederlandse distributeur de film wilde distribueren. Een geweldige film over studeren en student zijn. Er worden weinig films gemaakt over deze periode. Wel over de middelbare school, en over net afgestuurd zijn. Maar niet over die periode ertussen. Er gebeurt in die periode dan ook niet veel zichtbaars; je studeert en je feest. Maar ondertussen gebeurt er juist heel veel, je maakt keuzes die de rest van je leven bepalen. En je sluit viendschappen voor de rest van je leven. En daar gaat deze film over. Bijzonder precies goed. Werkelijk fantastisch. Het is zo jammer dat maar zo weinig mensen van deze film hebben kunnen genieten! THE SOCIAL NETWORK gaat hier eigenlijk ook over. En deze film heeft gelukkig wel heel veel mensen kunnen trekken. Misschien dat er toch meer (serieuze) films gemaakt gaan worden over deze belangrijke periode in je leven. Dit is wat THE SOCIAL NETWORK zo goed maakt. Naast natuurlijk de sublieme acteerprestaties. David Fincher houdt er werkelijk een fantastische acteursregie op na.

Over acteren gesproken; even een lijstje met beste acteerprestaties van dit jaar. Bij de mannen staat Colin Firth in A SINGLE MAN bovenaan. Ook Jeremy Renner is fantastisch in zowel THE HURT LOCKER (Oscarwinnaar van vorig jaar, geweldige film ook!) als in THE TOWN (ook goede film!). En ik moet natuurlijk Leonardo Dicaprio noemen, voor zijn rol in SHUTTER ISLAND, zoals je hier kan lezen. Ook Ewan McGregor in THE GHOST WRITER, de nieuwste film van Roman Polanski, is het vermelden waard. En in YO, TAMBIEN, de publieksfavoriet van het IFFR speelt Pablo Pineda hartverwarmend goed. Al deze films hebben niet mijn top 10 gehaald, maar zijn wel stuk voor stuk fantastische films en echte aanraders. Bij de vrouwen kan ik Lesley Manville noemen in ANOTHER YEAR, wat een fantastische rol. Echt een actrice die acteert met haar ogen, ontzettend knap. Verder zeg ik Isabelle Carré, in de geweldige film LE REFUGE van Francois Ozon – nog zo’n goede film die de top 10 niet haalde. Hetzelfde geldt voor THE KIDS ARE ALLRIGHT, waarin Annette Bening Oscar-waardige acteerprestaties laat zien. Aan het begin van het jaar zag ik nog zo’n fantastische film; LOURDES. Met een geweldige rol van Sylvie Testud. En daarin ben ik niet de enige; op 4 december won zij voor haar rol in Lourdes de European Film Award.

Ach, ik kan nog wel even doorgaan. Wat een geweldig filmjaar was 2010. En dan had ik het nog niet eens over het Nederlands Film Festival. Wat een geweldig Néderlands filmjaar was het. Naast HUNTING & ZN en WIN/WIN zijn JOY, RICHTING WEST, MY QUEEN KARO, SHOCKING BLUE, SCHEMER, DE GELUKKIGE HUISVROUW en ook SINT het vermelden waard. Ook zag ik de geweldige Nederlandse documentaires ALL WE EVER WANTED (ook over keuzes als je twintig bent), DE LEUGEN en PARRADOX (over filmpionier Pim de la Parra, gezien tijdens het IDFA). En ook de fantastische film ALLES STROOMT, die in 2009 de publieksprijs won op het NFF, de beste Nederlandse film die ik dit jaar zag. En al die publieksfilms die stuk voor stuk binnen een paar dagen een Gouden Film binnenhalen (meer dan 100.000 bezoekers), zoals KOMT EEN VROUW BIJ DE DOKTER, TIRZA, LOFT, DE EETCLUB, DIK TROM, BRIEFGEHEIM, etc. Super! Nee, ik kan inderdaad niet ophouden. Nu maar hopen dat onze fijne cultuurafschuwende nieuwe regering niet al deze Nederlandse geweldigheid de das omdoet..

Volgend filmevenement: de Oscars! Ik heb er nu al zin in…