Beste films van 2013

Mijn werk is mijn hobby en andersom. Tussen de statistieken voor mijn werk door, ben ik thuis bezig met mijn eigen top 10 van 2013. Knettergek. Gelukkig heb ik thuis niet te maken met bemoeizuchtige opdrachtgevers (ik vind jullie heel aardig en helemaal niet bemoeizuchtig natuurlijk verder), dus kan ik gewoon mijn ongezouten mening geven. Al is die natuurlijk heel saai bij een rijtje beste films van 2013. Pas op: de superlatieven – geweldig, fantastisch, indringend, inspirerend, en ga zo maar verder – zullen je om de oren vliegen. Ook het feit dat het lijstje dit jaar voor de helft bestaat uit Nederlandse films vindt iedereen ook vast heel saai en voorspelbaar. Nou, het kan me niks schelen. Ik vond het gewoon een heel goed jaar voor Nederlandse films. En ik niet alleen, want Nederlandse films werden ook opvallend goed bezocht in de bioscoop. Ik weet het, iedereen keek vooral naar een om pinguins gillende Kim Feenstra – wat ik eigenlijk best wel hilarisch vond, en iets met Wendy van Dijk en een sumoworstelaar. Maar toevallig ook naar vechtende vosjes op de Oostvaarderplassen en naar een klein meisje die een volwassen man met een stoeptegel bewerkt. Dat is best uniek.
Verder is het ook heel saai te melden dat ik 63 keer naar de bioscoop ging, waarvan 18 keer tijdens een filmfestival en 6 waren feestelijke premières. O wat een zwaar leven. Minder saai is het feit dat hieronder ook 4 bioscoopbezoekjes in The States vallen. THE BLING RING in een eet-bioscoop in Brooklyn, DESPICABLE ME 2 en MONSTERS UNIVERSITY tijdens een met zengende hitte overgoten 4th of july in Boston en WHITE HOUSE DOWN op nog geen 1 mile van het White House himself (herself?). En ook nog een stel Sundance Shorts in een loods in Brooklyn, waar we heel huiselijk twee Nederlandse korte films tegenkwamen!

Op naar een nieuw filmjaar met hopelijk meer exotische bioscooplocaties!

1. LA GRANDE BELLEZZA | Regie: Paolo Sorrentino
Deze film werd met zoveel overtuiging aan alle kanten aanbevolen dat ik wel móest gaan. En wat een ervaring! Een prachtige onderdompeling in het – voornamelijk – nachtleven van Rome en intrigerende overpeinzingen waarvan je niet weet of je er hoopvol of gedeprimeerd van moet raken. Deze moet ik snel nog eens beleven.
2. INSIDE LLEWYN DAVIS | Regie: The Coen Brothers
Zouden de gebroeders Coen een film kunnen maken die niet in mijn jaarlijstje terecht zou komen? Ik betwijfel het. Hun stijl is heel herkenbaar, hun humor vertrouwd droog en hun karakters bizar als vanouds, maar toch is elke film weer een unieke parel. Deze film over een eenzame zanger die ronddoolt in het New York van de jaren ’60 zit vol prachtige folkmuziek, zwartkomische hilariteit en hartverscheurend acteerwerk. En meerdere rode katers. Altijd goed.
3. BOVEN IS HET STIL | Regie: Nanouk Leopold
Nanouk Leopold verfilmt een boek met Jeroen Willems in de hoofdrol en het wordt haar meest toegankelijke en sfeervolle film. Dat de film toch heel traag en stil is, en zich afspeelt op het kille, koude platteland – in alle opzichten – zegt veel over haar oevre. Maar I love Nanouk, ze weet met heel weinig woorden en gebaren heel veel duidelijk te maken. Jeroen Willems speelt met verve, en dat hij er niet meer is, maakt toch echt extra indruk.
4. FRANCES HA | Regie: Noah Baumbach
Twee zwart-wit films achter elkaar in mijn lijstje, die niet meer verschillend zouden kunnen zijn. FRANCES HA is fantastisch herkenbaar in allerlei sullige momenten en dialogen en heerlijk hilarisch door Frances hang naar groots en meeslependheid, die we eigenlijk allemaal zoeken. Maar je leven is niet groots en meeslepend, maar behoorlijk saai en lastig, zelfs – of juist – als je danseres bent in New York. De allerbeste scène is die in Parijs, nee die aan tafel met allemaal “volwassen mensen”. Heerlijke film.
5. WOLF | Regie: Jim Taihuttu
Ook zwart-wit, maar dan grof en geweldadig. Een geweldige indringende film met fantastisch acteerwerk. WOLF vertelt over een jongen zonder toekomst in een wijk als Kanaleneiland, de ontmoetingen die hij heeft, het spagaat tussen thuis en de straat, tussen goed en kwaad. Een klassieke vertelling waarin alles juist niet zwart-wit is. Maar het zwart-wit maakt van de film een fotografisch meesterstuk.
6. BORGMAN | Regie: Alex van Warmerdam
Ons Nederlands Cannes-trots! Eindelijk weer een film in Cannes. En wat voor één. Gruwelijk, bizar, choquerend. Warmerdam op z’n allerzwartst. Maar ik mag zijn zwarte humor heel graag. Het is een film vol vragen die nooit worden beantwoord. Ik denk dat hij zelf niet eens antwoorden heeft. Dat moet je weten voordat je de film ingaat, en dan je gewoon laten overdonderen door prachtige plaatjes en zijn zieke humor. Ik denk dat het een waarschuwing is. Dat je je nooit helemaal veilig en gelukkig kan wanen in je keurige vilawijk en gladgestreken gezinnetje. Er ligt altijd een Borgman op de loer.
7. BLUE JASMINE | Regie: Woody Allen
Ijzersterk acteerspel van Cate Blanchett en Sally Hawkins, dat is wat deze film onvergetelijk maakt. Jasmine (Cate Blanchett) glijdt door een breed scala van emoties en haar zus (Sally Hawkins) probeert haar met allerlei mogelijkheden op te vangen – tevergeefs. Het is heel bijzonder hoe deze film met zo’n unlikable karakter toch zeer likable is. Woody Allen op z’n best.
8. A LONG STORY | Regie: Jorien van Nes
Maar weinig mensen zagen helaas deze kleine prachtfilm met Nederlands allerbeste acteur Raymond Thiry in een fantastische rol als rouwende man die een klein jongetje naar Roemenië brengt. Een road-movie over rouw, vriendschap en cultuurverschillen, precies goed uitgebalanceerd in een kalme en indringende film.
9. MATTERHORN | Regie: Diederik Ebbinge
Toen ik MATTERHORN zag tijdens het Filmfestival in Rotterdam in januari was ik overtuigd dat dit mijn favoriete Nederlandse film zou worden. Fantastisch dat er na die film nog zoveel andere goede films kwamen. MATTERHORN heeft een Alex van Warmerdam stijl van toen hij nog prettig gestoorde films maakte lang geleden. Kitsch, vrolijk, vervreemdend en op en tot Nederlandse lulligheid. Maar toch anders. Diederik Ebbinge heeft het vooral door de prachtige eindscène er iets speciaals van gemaakt. En de rollen van Ton Kas en René van ‘t Hof kunnen de filmgeschiedenis in naar mijn mening.
10. DESPICABLE ME 2| Regie: Pierre Coffin en Chris Renaud
Twee van de tien films spelen zich af in New York, maar toch heb ik nog een film nodig om die geweldige reis naar The States te eren: DESPICABLE ME 2. Werkelijk slap van het lachen hilarische film. Ik zeg Poppadom? Pa-poy Pa-poy, Bee-do, Bee-do, bee-do, bottom, en dan weet je genoeg :)

Last but not least een liedje uit INSIDE LLEWYN DAVIS die me keer op keer raakt. Het liedje was van een duo, maar de één sprong van een brug en de ander bleef achter met een te mislukken solo-carrière. Heel troost-vol, als dat een woord is. Fare Thee Well, My Honey.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>