De Oscarnominaties! Nederlandse inzending TIRZA heeft het niet gehaald, zelfs niet tot de shortlist! Maar dat verbaast me niet heel erg, want ik vond het geen fantastische film. En het is ook geen film die tot de verbeelding van de Acadamy-leden spreekt, dat zijn vaak toch meer de films met een Belangrijke Boodschap. Ik heb het idee dat BIUTIFUL dit jaar de Oscar voor Beste Niet-Engels Gesproken Film zal winnen, aangezien dit een film is van gerenommeerde regisseur Alejandro González Iñárritu, die in 2007 genomineerd was voor Beste Film en Beste Regie voor BABEL. Hij maakte ook de zeer mooie films 21 GRAMS en AMORES PERROS, dus BIUTIFUL zal vast ook niet tegenvallen! Er was enorme Oscar-buzz rond de Italiaanse film IO SONO L’AMORE, met een ijzersterke rol van Tilda Swinton, maar de Academy heeft de film tot veler verbazing genegeerd. Evenals DES HOMMES ET DES DIEUX, waarover ik ook alleen maar goede dingen hoor. De films die nu genomineerd zijn voor Beste Niet Engels-Gesproken Film ken ik nog niet goed en twee van hen draaien pas na de uitreiking hier in de bioscoop, dus over deze categorie kan ik niet echt meepraten.

Wel over de nominaties voor Beste Muziek, want op mijn werk luisterde ik naar alle soundtracks. Twee van de vijf genomineerde films voor Beste Muziek heb ik al gezien (INCEPTION en THE SOCIAL NETWORK) en deze twee soundtracks sprongen er wat mij betreft absoluut bovenuit. Misschien komt het doordat ik de muziek aan de film kan koppelen en daardoor positiever ben, maar ik denk dat één van de twee zeker zal winnen. Beide films hebben een speciale, opvallende score. Misschien is die van INCEPTION wel het meest speciaal, omdat je deze echt tot aan je botten voelt in de bioscoopzaal. En die gigantische bas past erg goed bij de bijzondere film. De soundtrack van 127 HOURS, de nieuwste film van Danny Boyle, vond ik te tam, helemaal niet wat ik van Danny Boyle gewend ben. THE KING’S SPEECH en HOW TO TRAIN YOUR DRAGON hadden beide mooie soundtracks, maar echt bijzonder waren ze niet helaas.
En de nominatie voor Beste Film? Als je de Oscar-buzz van te voren volgt dan zijn ze zeer voorspelbaar gebleken. Een nominatie voor THE KIDS ARE ALL RIGHT als Beste Film vind ik lichtelijk overdreven, ondanks het feit dat het een hartstikke leuke en oprechte film is. Maar Beste Film? De nominatie voor Annette Bening in deze film vind ik wel zeer terecht, echt een geweldige rol. Die voor Mark Ruffalo daarentegen zeer overdreven, ik vond hem te nonchalant spelen in deze film voor een Oscar-nominatie, niet echt een acteer Prestatie met hoofdletter P.. En natuurlijk vind ik het jammer dat ANOTHER YEAR van Mike Leigh geen Beste Film of Beste Regie nominatie heeft, maar je kunt niet alles hebben natuurlijk. Gelukkig wel Beste Scenario, maar ik vraag me af of hij deze zal winnen. Ook vind ik het schandalig dat Lesley Manville niet genomineerd is voor een Oscar voor haar fantastische rol in ANOTHER YEAR. Misschien winnen zowel Mike Leigh als Manville bij de BAFTAS, de Britse Oscars, die de 13de worden uitgereikt. Daar is hij genomineerd voor Outstanding British Film of the Year en zij wél voor Beste Actrice in Bijrol. Spannend!

De Oscars worden op zondag 27 februari 2011 uitgereikt, uitgezonden door Film1.
Klik hier voor de officiële lijst met genomineerden op IMDB.com

De volgende genomineerde films heb ik gezien:

Inception | Indrukwekkende actie, een ingenieus script, een fijn acteursensemble en plotwendingen om nog lang over na te denken. Christopher Nolan doorbreekt Hollywood’s overvloed aan slechte remakes en sequels met een overdonderende unieke film. Gezien in IMAX = geweldig! Kom maar op met prijzen voor de techniek! | genomineerd voor Beste Film, Beste Regie, Beste Scenario, Beste Camera, Beste Art Direction, Beste Muziek, Beste Geluid, Beste Geluid Mixage, Beste Visual Effects
The Kids Are All Right | Leuke, goed geschreven en intieme film over lesbisch stel dat geconfronteerd wordt met de wil van hun kinderen om hun biologische vader te ontmoeten. Geweldige rollen van Annette Bening en Julianne Moore in gewetenscrisis. | genomineerd voor Beste Film, Beste Scenario, Beste Actrice (Annette Bening), Beste Acteur in Bijrol (Mark Ruffalo)
The Social Network | Speciale film van écht deze tijd, met geniale dialogen en een interessante inkijk in de psyche van een student die rijk werd met het bedenken van Facebook. Maar ook over vriendschap, vertrouwen en jaloezie en met fantastische acteursregie van David Fincher | genomineerd voor Beste Film, Beste Regie, Beste Scenario, Beste Acteur (Jesse Eisenberg), Beste Camera, Beste Montage, Beste Geluid Mixage
Toy Story 3 | Meest geweldige animatiefilm ooit, die me diep heeft geraakt, door een subliem script en karakters om verliefd op te worden. | genomineerd voor Beste Film, Beste Animatiefilm, Beste Scenario, Beste Geluid Mixage, Beste Muziek
Winter’s Bone | Grauwe, maar bijzondere film over het Amerikaanse platteland en een jong meisje dat op zoek moet naar haar drugsverslaafde vader om het gezin te redden. Specialer en poetischer dan de omschrijving doet verwachten, maar tegelijk zeer realistisch en bijna documentair gefilmd. Film die je lang nablijft. | genomineerd voor Beste Film, Beste Scenario, Beste Actrice (Jennifer Lawrence), Beste Acteur in Bijrol (John Hawkes)
The Town | Sterke misdaadfilm met geweldige bijrol van Jeremy Renner. Hij kan zelfs een asociale crimineel invoelbaar maken. Geweldige miscasting van Ben Affleck als crimineel opperhoofd; laat hem regisseren en het acteren alstublieft achter zich laten. | genomineerd voor Beste Acteur in Bijrol (Jeremy Renner)
Another Year | Meest geweldige film van 2010, van één van de meest geweldige regisseurs en scenarioschrijvers: Mike Leigh. Een scenario en een cast om van te houden! Zie ook dit bericht. | genomineerd voor Beste Scenario
Alice in Wonderland | Ontzettend slechte film, afgezet na ruim een half uur. Geheel onbegrijpelijk en absoluut oninteressant, in elk opzicht. Heel erg jammer dat de Acadamy überhaupt aandacht schenkt aan deze film, van de meestal best leuke Tim Burton. | genomineerd voor Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Visual Effects
Io sono l’amore | Vooral Tilda Swinton’s rol als Russin getrouwd met een rijke Italiaan is zeer indrukwekkend. Als moeder van drie volwassen kinderen, doorgaat ze een identiteitscrisis als ze een knappe vriend van één van haar kinderen ontmoet. Ook de locatie en de aankleding is indrukwekkend, namelijk een prachtige, chique en grote jaren ‘30 woning in het hedendaagse Milaan. | genomineerd voor Beste Kostuums
Black Swan | Unieke film, zo’n heftige combinatie van een surrealistisch drama en een horror-achtige thriller heb ik nog niet eerder gezien, helemaal niet afspelend in de balletwereld. Natalie Portman speelt de rol van haar leven als gestresste, naar perfectie zoekende en onderdrukte ballerina, die helemaal doordraait door de druk in haar eigen hoofd – of komt het door haar moeder? Dat doordraaien doet Darren Aronofsky met geniale middelen, fantastische film op elk vlak! | genomineerd voor Beste Film, Beste Regie, Beste Actrice (Natalie Portman), Beste Montage, Beste Camera
Blue Valentine | gezien op het IFFR: fantastische rauwe en indringende film, met geweldige en vergaande acteerprestaties van Ryan Gosling en Michelle Williams (zie dit bericht) | genomineerd voor Beste Actrice (Michelle Williams)
How to Train Your Dragon | Fantastische en uitermate grappige animatie over jong Viking buitenbeentje die doorgrondt dat draken best lieve beestjes zijn en alleen vuurspuwen omdat ze bang zijn. Bijna Pixar-kwaliteit van Dreamworks! In 3D in de bioscoop moet het echt geweldig zijn geweest. | genomineerd voor Beste Animatiefilm
True Grit | Fantastische dialogen, geweldig acteerwerk, goede humor, vette actie en sublieme cameravoering, alles precies zoals je gewend bent van de Coen Brothers. Goed gemaakte film met fantastische hoofdrol voor de 14jarige Hailee Steinfeld, maar het raakte me niet en maakte geen indruk. Misschien houd ik gewoon niet van westerns? | genomineerd voor Beste Film, Beste Regie, Beste Scenario, Beste Actrice in Bijrol (Hailee Steinfeld), Beste Acteur (Jeff Bridges), Beste Camera, Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Geluid, Beste Geluid Mixage
The King’s Speech | Een hele film lang een glimlach op je gezicht om de geweldige chemie tussen superacteurs Colin Firth en Geoffrey Rush en ook tussen Colin Firth en Helena Bonham Carter, de opvallend speciale kadrering en kleurkeuze, de mooie kostuums, het innemende en uiterst grappige verhaal, het ontroerende eind en de mooie boodschap. Een ultieme oscar-film: goed gemaakt en voor een breed publiek, met mooie boodschap. | genomineerd voor Beste Film, Beste Regie, Beste Scenario, Beste Actrice in Bijrol (Helena Bonham Carter), Beste Acteur (Colin Firth), Beste Acteur in Bijrol (Geoffrey Rush), Beste Camera, Beste Montage, Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Muziek, Beste Geluid Mixage
127 Hours | Van te voren werden we gewaarschuwd voor de gruwelijke arm-afhak-scenes – vooral het geluid schijnt erg te zijn – dus ik zat ruim op tijd met mijn handen voor oren en ogen (best ingewikkeld), maar was vooral onder de indruk van het langzaam maar zeker steeds ernstiger wordende situatie waarin bergbeklimmer James Franco zich bevindt en de manier waarop het in beeld werd gebracht. Het eind – armloos en uit de spleet – vond ik minder sterk, ook miste ik de typische Danny Boyle stijl waar ik zo van houd. | genomineerd voor Beste Film, Beste Scenario, Beste Acteur (James Franco), Beste Montage, Beste Muziek

De volgende genomineerde films zou ik graag nog willen zien:

L’illusionniste | genomineerd voor Beste Animatiefilm | vanaf 17 februari op dvd
Dogtooth (Kynodontas) | genomineerd voor Beste Niet Engels Gesproken Film | te zien op dvd
Biutiful | genomineerd voor Beste Niet Engels Gesproken Film, Beste Acteur (Javier Bardem) | draait vanaf 3 februari in de bioscoop
Incendies | genomineerd voor Beste Niet Engels Gesproken Film | vanaf 10 februari in de bioscoop

Animal Kingdom | genomineerd voor Beste Actrice in Bijrol (Jacki Weaver) | draait vanaf 3 maart in de bioscoop (te laat!)
Hævnen (In a Better World) | genomineerd voor Beste Niet Engels Gesproken Film | vanaf 7 maart in de bioscoop (te laat!)
The Fighter | genomineerd voor Beste Film, Beste Regie, Beste Scenario, Beste Actrice in Bijrol (Amy Adams), Beste Actrice in Bijrol (Melissa Leo), Beste Acteur in Bijrol (Christian Bale), Beste Montage | draait vanaf 24 maart in de bioscoop (te laat!)
Rabbit Hole | genomineerd voor Beste Actrice (Nicole Kidman) | draait vanaf 7 april in de bioscoop (te laat!)
Hors-la-loi | genomineerd voor Beste Niet Engels Gesproken Film | nog geen Nederlandse premièredatum bekend!

Ik laat de nominaties voor documentaires en korte films achterwege, omdat altijd moeilijk aan deze titels te komen is. Verder heb ik enkele films weggelaten die me niet interessant genoeg lijken.

Een zeer gelukkig en fantastisch 2011 toegewenst, met net zoveel – liefst nog meer – mooie films als in 2010!!

De beste film van 2010 is ANOTHER YEAR van Mike Leigh. Een geweldig mooi Brits drama over het liefdevolle stel Tom (Jim Broadbent) en Gerry (Ruth Sheen) die de zorgen en problemen aanhoren van hun familie en vrienden, waaronder Gerry’s collega Mary (fantastische rol van Lesley Manville). Een mooie titel om 2010 mee af te sluiten en 2011 mee te beginnen. Opnieuw een jaar, een jaar waarin heel weinig en heel veel kan gebeuren. 2011 is hopelijk opnieuw een jaar met zoveel mooie films als in 2010. Ik kon amper een keuze maken voor mijn top 10 die ik jaarlijks aan Cinema.nl stuur. Ik zag dit jaar echt wel meer dan 10 mooie films! Toch heb ik een keus gemaakt en daarbij prijkt op nummer twee TOY STORY 3. De meest fantastische animatiefilm die ik ooit zag. Ik moest op het eind zowaar een traantje wegpinken, omdat de film op zo’n mooie manier vertelt over het afscheid nemen van je jeugd en volwassen worden. Echt subliem, hoe de mensen bij Pixar dit met animatie kunnen vertellen. En tegelijk absoluut hilarisch kunnen zijn (ik zeg een Spaans sprekende Buzz-Lightyear!).

Mijn top 10 vervolgt met A SINGLE MAN, WHERE THE WILD THINGS ARE, LA VIE AU RANCH, HUNTING & ZN, THE SOCIAL NETWORK, FANTASTIC MR FOX, INCEPTION en WIN/WIN. Van INCEPTION en THE SOCIAL NETWORK zullen de meeste mensen wel gehoord hebben, maar over LA VIE AU RANCH vast niet. Deze Franse film van beginnend filmmaakster Sophie Letourneur vertelt over het leven op de ‘ranch’: een studentenkamer. De film draaide op het IFFR en werd vervolgens door EYE in het programma Previously Unreleased uitgebracht, omdat geen enkele Nederlandse distributeur de film wilde distribueren. Een geweldige film over studeren en student zijn. Er worden weinig films gemaakt over deze periode. Wel over de middelbare school, en over net afgestuurd zijn. Maar niet over die periode ertussen. Er gebeurt in die periode dan ook niet veel zichtbaars; je studeert en je feest. Maar ondertussen gebeurt er juist heel veel, je maakt keuzes die de rest van je leven bepalen. En je sluit viendschappen voor de rest van je leven. En daar gaat deze film over. Bijzonder precies goed. Werkelijk fantastisch. Het is zo jammer dat maar zo weinig mensen van deze film hebben kunnen genieten! THE SOCIAL NETWORK gaat hier eigenlijk ook over. En deze film heeft gelukkig wel heel veel mensen kunnen trekken. Misschien dat er toch meer (serieuze) films gemaakt gaan worden over deze belangrijke periode in je leven. Dit is wat THE SOCIAL NETWORK zo goed maakt. Naast natuurlijk de sublieme acteerprestaties. David Fincher houdt er werkelijk een fantastische acteursregie op na.

Over acteren gesproken; even een lijstje met beste acteerprestaties van dit jaar. Bij de mannen staat Colin Firth in A SINGLE MAN bovenaan. Ook Jeremy Renner is fantastisch in zowel THE HURT LOCKER (Oscarwinnaar van vorig jaar, geweldige film ook!) als in THE TOWN (ook goede film!). En ik moet natuurlijk Leonardo Dicaprio noemen, voor zijn rol in SHUTTER ISLAND, zoals je hier kan lezen. Ook Ewan McGregor in THE GHOST WRITER, de nieuwste film van Roman Polanski, is het vermelden waard. En in YO, TAMBIEN, de publieksfavoriet van het IFFR speelt Pablo Pineda hartverwarmend goed. Al deze films hebben niet mijn top 10 gehaald, maar zijn wel stuk voor stuk fantastische films en echte aanraders. Bij de vrouwen kan ik Lesley Manville noemen in ANOTHER YEAR, wat een fantastische rol. Echt een actrice die acteert met haar ogen, ontzettend knap. Verder zeg ik Isabelle Carré, in de geweldige film LE REFUGE van Francois Ozon – nog zo’n goede film die de top 10 niet haalde. Hetzelfde geldt voor THE KIDS ARE ALLRIGHT, waarin Annette Bening Oscar-waardige acteerprestaties laat zien. Aan het begin van het jaar zag ik nog zo’n fantastische film; LOURDES. Met een geweldige rol van Sylvie Testud. En daarin ben ik niet de enige; op 4 december won zij voor haar rol in Lourdes de European Film Award.

Ach, ik kan nog wel even doorgaan. Wat een geweldig filmjaar was 2010. En dan had ik het nog niet eens over het Nederlands Film Festival. Wat een geweldig Néderlands filmjaar was het. Naast HUNTING & ZN en WIN/WIN zijn JOY, RICHTING WEST, MY QUEEN KARO, SHOCKING BLUE, SCHEMER, DE GELUKKIGE HUISVROUW en ook SINT het vermelden waard. Ook zag ik de geweldige Nederlandse documentaires ALL WE EVER WANTED (ook over keuzes als je twintig bent), DE LEUGEN en PARRADOX (over filmpionier Pim de la Parra, gezien tijdens het IDFA). En ook de fantastische film ALLES STROOMT, die in 2009 de publieksprijs won op het NFF, de beste Nederlandse film die ik dit jaar zag. En al die publieksfilms die stuk voor stuk binnen een paar dagen een Gouden Film binnenhalen (meer dan 100.000 bezoekers), zoals KOMT EEN VROUW BIJ DE DOKTER, TIRZA, LOFT, DE EETCLUB, DIK TROM, BRIEFGEHEIM, etc. Super! Nee, ik kan inderdaad niet ophouden. Nu maar hopen dat onze fijne cultuurafschuwende nieuwe regering niet al deze Nederlandse geweldigheid de das omdoet..

Volgend filmevenement: de Oscars! Ik heb er nu al zin in…

Ik heb iets met rampenfilms, met films waarin het einde der tijden nadert, films waarin de Apocalyps wordt voorspeld. Het liefst met veel spektakel en special-effects, maar het mag ook wel met wat diepgang en persoonlijk drama. Het is me echter niet geheel duidelijk waarom deze apocalyptische films – om ze zo maar even te noemen – zo tot mijn verbeelding spreken. Ik word in ieder geval zeer nieuwsgierig van trailers van films als 2012 (première afgelopen donderdag) en THE ROAD (première 4 februari 2010). Het zijn vooral de post-apocalyptische beelden van verlaten straten, in paniek achtergelaten auto’s, begroeide gebouwen en rond wapperende eens-heel-belangrijke papiertjes. Zoals je die vindt in onder andere I AM LEGEND, THE OMEGA MAN, THE WORLD, THE FLESH AND THE DEVIL (1961) en in het zeer sterke 28 DAYS LATER. En daarna zie je eenzame achterblijvers, die de virussen, aanvallen vanuit de ruimte en natuurrampen hebben overleeft. Ze proberen te overleven in een wereld die lijkt op onze ‘normale’ wereld, maar die niets meer te maken heeft met al onze wetten, regels, normen en waarden. Meestal kunnen we dan de conclusie trekken dat er in veel mensen niets menselijks meer overblijft en we overgaan tot plunderen, moorden, machtsvertoon en egoïsme. Zoals in CHILDREN OF MEN, BLINDNESS en THE MIST. Of we hebben juist te maken met helden die de wereld zullen redden van de ondergang, vaak stoere astronauten en wetenschappers. Dat betekent veel pre-apocalyptisch spektakel, zoals in THE CORE (2003), DEEP IMPACT (1998), ARMAGEDDON (1998) en – op een andere, speciale manier benaderd – SUNSHINE. Of we treffen wanhopige mensen precies tijdens de apocalyps, zoals in WAR OF THE WORLDS (1953 en 2005), INDEPENDENCE DAY (1996), DANTE’S PEAK (1997), THE DAY AFTER TOMORROW (2004) en – op de allerbeste manier gefilmd – CLOVERFIELD. Ook als de apocalyps slechts als achtergrond dient voor een stevige actiefilm vind ik het leuk, zoals in de TERMINATOR films (nummer I, II en IV welteverstaan, III was rommel). Apocalyptische films zijn begreigend, naargeestig, spectaculair, spannend en zet je aan het denken over de toekomst. En daarnaast wordt ik graag uit mijn bioscoopstoel geblazen door keiharde special effects. Ik ben zeer benieuwd naar 2012, maar ik vrees dat het teveel van het goede is. Om maar te zwijgen over de waarschijnlijk overmatig aanwezige cheesy one-liners en clicheematige Hollywoodiaanse inkoppertjes. Maar dat geeft niks, geef mij maar twee uurtjes het einde van de wereld. Heerlijk. Floortje Smit van cinema.nl schreef hier een leuk stuk over. Zij heeft een interessant antwoord op mijn vraag wat onze fascinatie met de apocalyps inhoudt: ‘Eigenlijk is niets zo geruststellend als wereldwijde destructie op het witte doek.’ En dan kan ik het niet laten om een zeer geruststellende website aan te bevelen over de rampenfilm-traditie: Catastrophe in the Movies.

In plaats van al die slappe filmrecensies (grapje), dit keer een intelligent stukje achtergrondinformatie bij een geweldige film die ik vorige week zag, namelijk A WOMAN UNDER THE INFLUENCE (1974) van John Cassavetes. In september en oktober had het Filmmuseum een speciaal programma rond Cassavetes en net voordat het af zou lopen keek ik bovengenoemde film en een recentere uit zijn oeuvre: LOVE STREAMS (1984).

Regisseur en acteur John Cassavetes verdiend een speciaal programma, omdat hij één van de eerste was die films maakte onafhankelijk van de Hollywood-studio’s. Hij was – ik heb mijn bijbel Film History er weer eens bijgepakt -onderdeel van een New Yorkse off-Hollywoodgroep die artistiek ambitieuze films maakten, geïnspireerd door Europese ideeën over realisme in film. Hij gebruikte een semi-documentaire stijl en improviserende acteurs, zoals in zijn debuut SHADOWS (1959). Deze manier van filmen werd cinema vérité, of ook wel Direct Cinema genoemd. Direct Cinema was oorspronkelijk een nieuwe manier van documentaire maken. Er werd uitgegaan van ongecontroleerde cinema, waarbij de regisseur een situatie slechts observeerde in plaats van beïnvloedde. De regisseur beschreef een situatie door te laten zien hoe de dingen werkelijk gebeurden, in plaats van het beeld te laten zien dat mensen hadden van hoe de dingen zouden moeten gebeuren. Dit betekent dat het ‘echte’ leven zoveel mogelijk benaderd werd, in plaats van een geromantiseerde wereld te construeren met helden en slechterikken – zoals Hollywood dat deed (en doet). Direct Cinema zette zich dus niet alleen af van het studio-systeem in Hollywood, maar ook tegen de manier van vertellen in Hollywood. Cassavetes acteerde naast het regisseren in veel films, ook in mainstream Hollywood films. Hij is dan ook één van de weinige die zowel een Oscarnominatie kreeg voor beste acteur, als voor beste regie en voor beste scenario.

Cassavetes is een voorbeeld geweest voor veel andere independent filmmakers en wordt ook wel de geestelijk vader van de onafhankelijke film genoemd. Onder andere Martin Scorsese (TAXI DRIVER), Sean Penn (INTO THE WILD), Mike Leigh (SECRETS & LIES, HAPPY-GO-LUCKY) en Pedro Almodóvar (HABLE CON ELLA) zijn door hem geïnspireerd. Ook bijvoorbeeld de films BUBBLE, FROZEN RIVER, THE SAVAGES en het zeer mooie en ontroerende WENDY EN LUCY (2008) van Kelly Reichardt, die ik vanmiddag in het Filmmuseum zag, zijn films in deze stijl. Het is een stijl die ik erg waardeer; ik vond het dan ook erg leuk om eens iets te zien uit de handen van een independent pionier. A WOMAN UNDER THE INFLUENCE is een fantastische, diepe indruk achterlatende film. Een echte acteurs-film, omdat de acteurs – Cassavetes vrouw Gena Rowlands en goede vriend Peter Falk – veel vrijheid krijgen om tot allerlei extremen te gaan. De film vertelt over Mabel, een huisvrouw met een psychische aandoening, haar opname in een ziekenhuis en de reactie van haar man, kinderen, familie en vrienden. Het is een film over leven in suburbia, leven ‘zoals dat hoort’. Mabel kan en wil zo niet leven. Is zij daarom gek? Of is de wereld om haar heen gek? Dat is een tijdloze en universele kwestie die op een mooie, indringende, intense en goed geregisseerde manier in beeld is gebracht. Ik zat diep geraakt in de zaal en de film bleef nog dagenlang door mijn hoofd spoken. Cassavetes laat in lange shots het ‘echte’ leven zien, zonder in te grijpen. Zo gaat het er aan toe in veel huizen. Dit is hoe mensen leven. Dit is de werkelijkheid.

Bron: Bordwell, David, en Kristin Thompson. Film History. An Introduction. 2e ed. New York: McGraw-Hill, 2003.