Het is niet te geloven, maar ook ik ben geveld door het TWILIGHT-virus!

Ik heb altijd gezegd: ik ben niet gevoelig voor hypes. Ik heb niets met HARRY POTTER en LORD OF THE RINGS of vergelijkbare film/literatuur-hypes. Deze eerstgenoemden zijn mij ook veel te vaag. Ik wordt niet warm van vreemde wezens, niet-bestaande landen en bovennatuurlijke verschijnselen. Tot TWILIGHT. Daar krijg ik het erg warm van. Waarom? Het is een raadsel. Alhoewel ik een theorie heb. Allereerst werd ik gestrikt de film te kijken. Een film over high school meisje Bella die verliefd wordt op goedaardige vampier Edward. Nou ja, goedaardig, hij kan maar moeilijk de neiging haar bloed te drinken weerstaan. En hij wordt verliefd op haar. Een klassieke onmogelijke, maar hartstochtelijke liefde. Romeo en Juliet meets vampirisme. En toen begreep ik het. De film liet me weer een beetje 13 voelen. Want ik was 13 toen TITANIC in première ging en ik huilde tranen met tuiten bij alle keren dat ik de film in de bioscoop zag. Een onmogelijke, zeer serieus in beeld gebrachte hartstochtelijke liefde tussen twee mooie mensen. Ik was al fan van Leonarde Dicaprio, maar toen nog meer. Ik luisterde Celine Dion (ja echt!) duizenden keren op m’n stereo, mijmerend uit het raam kijkend. Ik was een hele romantische – ja, een beetje zielige – puber. TWILIGHT deed me het gevoel herinneren. En ik was om. Ik las het boek (en de vijfde, maar dat is alleen voor insiders) en begon aan het tweede. Het zijn heerlijke wegleesboeken die je niet meer loslaten. Maar de film deed het voor me – en nu ben ik aan het vloeken in TWILIGHT-land – meer dan het boek. Tja, ik ben nu eenmaal een filmliefhebber, dat moge duidelijk zijn. Blikken raken me meer dan woorden. Beelden doen meer met me dan letters. Lezen is ontspannend, maar met acteurs, decors, pans, tilts en muziek kan ik pas écht wegdromen. Ik kijk dan ook uit naar de verfilming van het tweede boek uit de TWILIGHT-SAGA: NEW MOON (première 19 november a.s.). De trailer (deze of deze) ziet er veelbelovend uit. Ik ben wel een beetje bang dat het teveel over vreemde wezens en hun ingewikkelde eigenschappen zal gaan. Zo’n nerd ben ik nu ook weer niet. We zullen zien. Ik ben wel heel blij dat het dit keer niet Celine Dion is, maar Muse (veel Muse!), Collective Soul, Linkin Park en The Killers. Dat is iets verantwoorder mijmeren.

HET TEKEN VAN HET BEEST is de eerste film die ik keek uit de box Kalverliefde: Beste Speelfilm 1981-1985 (en ook een film waarvan ik vele foto’s en negatieven moest bekijken voor mijn werk). Het is één van de eerdere films van de nog altijd productieve Pieter Verhoeff. Zijn film NYNKE maakte veel indruk op me, maar zijn meest recente EEN BRIEF VOOR DE KONING veel minder helaas. Toch ben ik door HET TEKEN… geïnteresseerd geraakt in de rest van zijn oevre, vooral omdat hij in tegenstelling tot veel van zijn collega’s durft op het platteland te filmen. HET TEKEN… sprak me daardoor sterk aan; de setting is een Friese boerengemeenschap met kleine boerderijen, uitgerekte weilanden en met bomen omzoomde landweggetjes. Voeg daar herfstachtige motregen aan toe en de film vormde een flashback naar mijn fietstochten naar school op het Drentse platteland. Dat de film zich in 1929 afspeelde en niet eind jaren ‘90 maakt niet uit, zoveel verandert er niet aan het Nederlandse platteland. HET TEKEN… is daarnaast een prachtige film over een onmogelijke liefde en de dingen die men over heeft voor de liefde. Eigenlijk vertelt deze film het waargebeurde verhaal van IJe Wijkstra en zijn moord op vier politieagenten, maar bij mij blijft vooral de chemie tussen Gerard Thoolen en Marja Kok hangen en de opbloeiende verliefdheid tussen hun personages. Deze liefde leidde uiteindelijk tot de moorden en Pieter Verhoeff had dat niet op een betere manier kunnen vertellen.

Een andere film uit de dvdbox Kalverliefde: Beste Speelfilm 1981-1985 is DE STILTE ROND CHRISTINE M.. Ik kende de film niet, in tegenstelling tot de hierboven besproken film HET TEKEN VAN HET BEEST, FLESH+BLOOD en DE ILLUSIONIST. Laatste twee films keek ik ook. Het zijn beide opzienbarende films en dat was vast ook de reden waarom ze een Gouden Kalf wonnen. DE STILTE… is net zo opzienbarend, maar niet zo vervreemdend (DE ILLUSIONIST) of over-de-top (FLESH+BLOOD). DE STILTE… is vooral een krachtige, mooie vertelling en een film die dicht bij de personages komt zonder veel uit te leggen. De film is misschien wel overdreven feministisch en mischien zelfs naïef en ongenuanceerd, maar meer nuancering zou naar mijn mening afbreuk doen aan de kracht die uit de personages en de overtuiging van de regisseusse spreekt. Drie vrouwen vermoorden zonder het van plan te zijn, maar opgebroken door de continuë onderdrukking van de mannen in hun leven, een man in een kledingzaak. Een vrouwelijke psychiater onderzoekt hun toerekeningsvatbaarheid en raakt in een moreel conflict. Leuke toevalligheid: tijdens De Avond van de Grote Filmquiz die woensdag 23 september op Ned. 3 werd uitgezonden, speelden drie kandidaten een cruciale scène uit de film na. En nog leuker: ik zat samen met zussen en Marijn in het publiek!