Het is alweer ruim een maand geleden, maar desondanks toch een bericht over het Nederlands Film Festival 2011! Het was weer een fantastisch festival, met een ruim aanbod kwalitatief hoogstaande producties, een hele leuke nieuwe festivaltentopstelling, allemaal gezellige en inspirerende mensen, interessante borrels en bijeenkomsten: kortom, anderhalve week genieten! Ik ging naar 17 voorstellingen, bestaande uit 11 speelfilms, 4 documentaires, 12 korte films (waaronder de 10 korte films uit het NTR Kort! programma) en 14 korte animatiefilms. De Gouden Kalf ging naar BLACK BUTTERFLIES (hier besproken), maar het mooiste Gouden Kalf moment was toch wel de “acceptance speech” van Nasrdin Dchar toen hij zijn Kalf won voor beste acteur in RABAT. Zoveel passie zie je normaal niet tijdens het toch wel enigszins suffe Gouden Kalveren gala. Verder vermeldenswaardig: Nanouk Leopold en haar producente Stiennette Bosklopper (mijn stagebegeleider uit 2005) wonnen de Kalveren voor beste regie en beste scenario voor BROWNIAN MOVEMENT. Ik ben trots op dit leuke en eigenzinnige duo!

Deze films zag ik op het festival:

De openingsfilm: De Bende van Oss | regie: André van Duren
DE BENDE VAN OSS vertelt over de bende die Oss in de jaren ‘30 onveilig maakte, maar eigenlijk vertelt de film vooral over Johanna, die de mannen om haar heen steeds dieper in de problemen ziet raken en een keuze moet maken of ze dat accepteert of niet. Omdat voor dit perspectief is gekozen is het een mooi, aangrijpend verhaal over een stukje Nederlandse geschiedenis die nog niet vaak verfilmd is. Met geweldige acteerprestaties ook.
Galapremière van Isabelle | regie: Ben Sombogaart
Ik heb de galapremière van ISABELLE bijgewoond! Erg leuk, helaas viel de film – boekverfilming over een beroemde actrice die wordt gekidnapt door een vrouw die haar uithongert – tegen. Het verhaal is wel spannend en intrigerend, maar de uitwerking was niet voldoende. Er was geen chemie tussen de actrices, het verhaal werd erg clichématig opgebouwd, de beelden van een uitgemergelde naakte Halina Reijn begonnen op je zenuwen te werken en het verhaal had te weinig vaart. Al met al een film die niet echt blijft hangen.
Klassieker: De Jantjes | regie: Jaap Speyer
Deze film uit 1934 behoort volgens enkele experts tot de canon van de Nederlandse film en is tevens de eerste Nederlandse geluidsfilm. Ik heb me prima vermaakt met deze mooie en grappige film. Enige gedateerdheid wordt voorbij gestreefd door het fijne snelle tempo.
Alle Tijd | regie: Job Gosschalk
ALLE TIJD draaide in april al in de bioscoop, maar toen heb ik hem gemist. En dat is zonde, want het is een fantastische en heerlijke film. Het is het regiedebuut van casting-director Job Gosschalk, en ik hoop dat hij meer van dit soort films gaat maken. De film is niet in een zin uit te leggen, want er gebeurt veel. Zo gaat het over zwangerschap, trouwen, liefde, dood, ziekte, broer en zus relaties, rouwen, vriendschap, overspel, jaloezie, kinderwens, eenzaamheid etc. etc. En deze grotendeels zware onderwerpen zijn verpakt in een luchtige, eerlijke en nuchtere film met geweldige dialogen, precies de juiste toon en stijl en bewonderingswaardige acteerprestaties. Een favoriet!
Verzamelprogramma: Films van en over Borge Ring
Binnen dit verzamelprogramma kwamen verschillende korte animatiefilms langs van Deens/Nederlandse animator Borge Ring, waaronder ook reclames en promotiefilmpjes. Zijn korte fictiefilms zijn de Oscar-genomineerde OH MY DARLING (1978), het Oscarwinnende ANNA & BELLA (1984) en ook het mooie RUN OF THE MILL (1999). In de documentaire NATURAL BORN ANIMATOR van Jan van den Nieuwenhuijzen komt hij aan het woord over zijn leven, zijn werk en zijn stijl. Het hele programma was een mooi portret van een fascinerende man en zijn beeldschone films.
Times Like Deese | regie: Maarten Schmidt en Thomas Doebele
De documentaire TIMES LIKE DEESE, over blueszangers in het zuiden van Amerika, hun levens, hun gedachtegangen en hersenspinsels, is anderhalf uur genieten van geweldige bluesmuziek en markante figuren in een gebied dat meer weg heeft van een derdewereldland dan de VS. Een duidelijke invalshoek of stijl ontbreekt, waardoor het geen briljante documentaire is. Maar een fijne slice-of-life film is het daardoor zeker wel.
170 hz | regie: Joost van Ginkel
170 HZ is één van de mooiste Nederlandse films van het afgelopen jaar. De film vertelt over een jong verliefd doof stel en bevat dan ook vrijwel geen hoorbare dialoog. Gaite Jansen – die ook net zo goed was in de serie “In Therapie” en in SCHEMER – speelt een fantastische gelaagde rol. Ze wordt verliefd op een interessante einzelgänger van haar leeftijd die haar overtuigd te vluchten van haar bemoeizuchtige ouders naar een oude onderzeeër in de buurt, maar aldaar begint ze te twijfelen. Het duistere interieur van de onderzeeër, de piepende kreunende geluiden die het gevaarte voortbrengt, de spanning tussen het koppel, de gebarentaal en de prachtige geluidsmix en soundtrack maken van 170 HZ een unieke, bijna surrealistisch mooie filmervaring.
Verzamelprogramma van korte animatiefilms
In dit verzamelprogramma zag ik 8 korte animatiefilms. Niet allemaal even goed, maar wel leuk om mee te krijgen. Vermeldenswaardig is THE MONSTER OF NIX van Rosto, een 30 minuten durend duister motion capture sprookje. Erg goed gemaakt, zeer mysterieus en spannend en een genot om naar te kijken.
Antwerpen Centraal | regie: Peter Krüger
Bij deze Vlaamse documentaire over het station van Antwerpen, met fictie-elementen, archiefmateriaal en associatieve beelden, viel ik helaas in slaap. Deze menging van stijlen is een mooi idee, maar voor mij te weinig pakkend om me bij de les te houden. Hoe mooi het station van Antwerpen ook is.
Klassieker: Charlotte | regie: Frans Weisz
Ook deze film – een klassieker uit 1981 – kon me niet genoeg boeien, maar dit komt grotendeels door het ontbreken van ondertiteling bij deze Engelsgesproken film, met internationale cast en Nederlandse regisseur. Tel daar slecht Engels-sprekende acteurs, slecht geluid en slechte beeldkwaliteit bij op en je krijgt een moeilijk te volgen film. Erg jammer dat ze op dit festival niet juist de gedigitaliseerde en gerestaureerde klassiekers vertonen, daar snap ik niks van. Ik wil deze film graag nog een keer zien met ondertiteling en met meer kleur dan alleen paars en rood, want ik kreeg het idee dat het een mooie film was.
Hou me vast – De Dijk | regie: Suzanne Raes
Toevallig wordt deze documentaire over De Dijk maandag a.s. uitgezonden. Het is een vermakelijke inkijk in het leven van de bandleden en hun belevenissen tijdens een turbulent jaar: de soulzanger Salomon Burke beloofde hen een Amerikaanse doorbraak. Helaas overleed de man en knapte de droom uit elkaar..
Code Blue | regie: Ursula Antoniak
CODE BLUE, de tweede film van Gouden Kalf winnares Ursula Antoniak – met NOTHING PERSONAL in 2009 – doet in veel opzichten denken aan BROWNIAN MOVEMENT. Beide films gaan over een eenzame vrouw die om haar eenzaamheid te doorbreken grenzen opzoekt. CODE BLUE doet dat op een meer grimmige manier, en door nog meer vragen op te roepen dan de film van Nanouk Leopold. De film is daardoor een zeer speciale, moeilijk toegankelijke en schokkende film, maar desondanks mateloos intrigerend.
Rabat | regie: Victor Ponten en Jim Taihuttu
RABAT is een verademing tussen de toch wel vele zware films op het festival, want het is een fris, leuk, mooi en hoopvol verhaal over vriendschap tussen drie jonge mannen en een fantastische road-movie door Nederland, België, Frankrijk, Spanje en Marokko. Ergens deed me de film denken aan – ook een geweldige road-movie – O BROTHER WHERE ARE THOU van de Coen Brothers, door de toevallige, maar veel betekende ontmoetingen onderweg met mooie karakters. De film is goed gemaakt, heeft sterke dialogen, is eerlijk, écht van nu en behaalt een perfecte balans tussen humor en reflectie. In mijn ogen meer Gouden Kalf waardig dan BLACK BUTTERFLIES..
De Helaasheid der Dingen | regie: Felix van Groeningen
Deze Vlaamse film uit 2009 was de keuze van gast van het jaar Frans van Gestel. Een geweldige keuze! De film wordt vertelt vanuit de ogen van een schrijver die terugkijkt op zijn turbulente jeugd in het Vlaamse dorpje Reetveerdegem en zijn avonturen met zijn alcoholische vader en zijn net zo drankzuchtige ooms. Het is een fantastisch verhaal die zowel poëtisch, als ook grof, smerig en rauw is. Maar bovenal hilarisch. Geweldige film, een echte aanrader!
Lotus | regie: Pascale Simons
Ik keek al lang uit naar deze mozaïekvertelling over eenzaamheid in een grote stad – Rotterdam – die een inkijk is in het leven van een aantal zeer uiteenlopende mensen, gespeeld door een rijtje grote namen (zoals Jack Wouterse, Gaite Jansen, Chris Zegers, Georgina Verbaan, Birgit Schuurman etc.). Ik houd erg van dit soort films en ook LOTUS is een mooie film, met mooie karakters. De dialogen zijn hier en daar niet echt subtiel, maar ondanks dat een indringend portret van hoe mensen – niet en wel – met elkaar omgaan.
NTR Kort!
De jaarlijkse tien korte films van de NTR zijn ook jaarlijks niet allemaal even sterk, maar al met al wel een mooie verzameling korte verhalen met zeer uiteenlopende stijlen en genres. De leukste was KLEIN van Sanne Vogel, over een jong meisje dat haar eerste massage krijgt in een wellness-center. Te zien via deze link.
Bringing Up Bobby | regie: Famke Janssen
Als laatste film op het festival zag ik deze Amerikaanse film, maar geregisseerd door onze Nederlandse Famke Janssen. Haar regiedebuut is een hele mooie, speciale en kleinschalige film over een Oost-Europese manische moeder – fantastisch gespeeld door Milla Jovovich – en zoon die proberen wat mee te krijgen van The American Dream. Dit resulteert in komische oplichtingspraktijken, maar ook meer dramatische ontwikkelingen als ze haar zoon in een pleeggezin moet plaatsen. De verwikkelingen rond deze kwestie gaan op een gegeven moment te lang door, waardoor het tempo niet aanhoudt. Maar het is toch een mooie, aangrijpende en ook hoopvolle debuutfilm. Ook het enthousiaste kleurgebruik in het desolate landschap van het Amerikaanse platteland is noemenswaardig.

Kortom: een geweldig festival. Ik heb nu alweer zin in volgend jaar!

Het gaat goed met de Nederlandse film in de bioscoop! Nederlandse films worden massaal bezocht. Oké, vooral GOOISCHE VROUWEN zorgde voor dat fantastische marktaandeel van 20%, na het eerste half jaar van 2011. Maar ook films als NEW KIDS TURBO, SONNY BOY en LOFT deden het erg goed. Mensen zijn veel positiever over Nederlandse film dan vijf jaar geleden, zo onderzocht een studente die ik begeleidde op mijn werk. Het resultaat van jarenlange investering in de professionalisering van de Nederlandse filmproductie? Of zijn er toevallig ineens allemaal talentvolle filmmakers wakker geworden? De huidige overheid denkt helaas het laatste, want met hun bezuinigingen helpen ze die jarenlange investering helemaal om zeep. Niks aan te doen, ze hebben helaas andere prioriteiten. Dus niet zeuren, maar gewoon de Nederlandse film vieren zolang het nog kan! Laat ik eens kijken welke Nederlandse films het afgelopen jaar in de bioscoop draaiden, als opwarmertje voor het Nederlands Film Festival.

Sint | regie: Dick Maas
Door de spraakmakende poster werd er al maanden uitgekeken naar deze film van eveneens spraakmakende regisseur Dick Maas (waaronder ik, zo is hier te lezen). Maar de film viel helaas enigszins tegen. Alle leuke quotes en grapjes zaten al in de trailer en alles wat er overbleef was niet veel soeps. De acteurs waren veel te oud voor hun karakters en het verhaaltje wel heel erg dun. Spannend was de film wel, vooral door de goed getimede schrikmomenten. En ook moet ik toegeven dat ik het lef van Maas waardeer waarmee hij zo’n instituut als Sinterklaas lekker plat, maar zonder enige cynisme, onderuit haalt.
De Eetclub | regie: Robert Jan Westdijk
Nee de EETCLUB is geen goede film. Dat valt me tegen van Robert Jan Westdijk, die met het zeer speciale ZUSJE en het HET ECHTE LEVEN goede en intrigerende films maakt. Er gebeurt te veel in de film en er is geen ruimte voor reflectie of emotie. Een opeenstapeling van intriges, dubieuze blikken, schijnmoorden, jaloezie en overspel in een rijke buurt bij Amsterdam, zonder dat je maar één ogenblik het gevoel hebt dat je het erg vind wat er allemaal met deze welgestelde mensen gebeurt. Helaas.
New Kids Turbo | regie: Steffen Haars en Flip van der Kuil
Je zou op het eerste gezicht meteen zeggen dat een film als NEW KIDS TURBO nog veel platter, reflectie- en emotieloos is dan DE EETCLUB, maar dan heb je de film niet goed bekeken. NEW KIDS TURBO is een film waar het plezier van het maken van de film vanaf spat, dat kan je van DE EETCLUB niet zeggen. Het is een goed gemaakte, razende, spetterende film, die allesbehalve plat is. Het is een parodie op plat, of een ode aan plat. Kan ik zover gaan de makers zelfs maatschappijkritisch te noemen? In ieder geval: ik heb me erg vermaakt.
Sonny Boy | regie: Maria Peters
Ook in SONNY BOY gebeurt te veel. Deze film had een prachtige serie kunnen zijn. Een onmogelijke liefde tussen een jonge donkere jongen en een getrouwde Hollandse vrouw in de jaren ‘30 is mooi, maar levert al genoeg problemen en drama voor een hele film. Als daar ook nog de oorlog bij komt, met Joodse onderduikers, een hotel dat ingenomen wordt door Duitsers, een zoon die naar Drenthe wordt gestuurd en een vluchtpoging van een boot, dan wordt het teveel. Het is erg jammer dat alle aandacht van de makers is gegaan naar de aankleding, de kostuums, de sets, de effecten, het geluid en de muziek – die allen werkelijk fantastisch zijn uitgewerkt, maar niet naar het scenario. De film voelt aan als een wereldse, epische, vertelling – waarschijnlijk de reden waarom de film de inzending voor de Oscars is – maar is werkelijk niet de geweldige film die het doet lijken. Toch hebben veel mensen van deze film genoten, hoogstwaarschijnlijk door de meeslependheid van het verhaal.
Loft | regie: Antoinette Beumer
LOFT is een sterke thriller met vijf ijzersterke acteurs die erg goed op elkaar ingespeeld zijn. Het verhaal is simpel, maar doeltreffend – er ligt een dode vrouw in een geheime loft die vijf mannen gehuurd hebben om er vreemd te kunnen gaan. Een onderhoudende en ook sexy whodunit die zeer vermakelijk is.
Gooische Vrouwen | regie: Will Koopman
Ik had er eigenlijk geen zin in, want het leek me helemaal niks: GOOISCHE VROUWEN. Maar een film die miljoenen behaalt aan de box-office, daar kon ik niet om heen. En het viel me niet mee en het viel me niet tegen. Het acteerwerk was erg goed. Maar waar het om ging? Ik heb geen idee. De film geeft je een positief gevoel, een glimlach op je gezicht, dat zal wel de reden zijn waarom men en masse fan is geworden van deze film. Maar echt fan ben ik niet geworden. Maar wat doet mijn mening er nog toe bij zo’n film?
Brownian Movement | regie: Nanouk Leopold
Zeer speciale film! Zag ik tijdens het Vrouwen Film Festival en besprak ik hier.
Black Butterflies | regie: Paula van der Oest
BLACK BUTTERFLIES is een film over het tragische leven van de Zuid Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker, erg mooi gespeeld door – zoals altijd – Carice van Houten. De film bevat heftige thema’s en bijbehorende beelden – apartheid, discriminatie, mensenrechten – en is daardoor al snel indrukwekkend. De strijd van Ingrid Jonker met haar manische gedrag, depressies en haar rechtse, pro-apartheid vader (ook fantastisch gespeeld door Rutger Hauer) is hartverscheurend. Maar toch komt het allemaal niet goed uit de verf. Ingrid Jonkers leven en haar gedichten zijn zo complex, het leek alsof het allemaal niet één film te krijgen was. De mensen om haar heen snapten haar niet, als kijker snap je haar niet en waarschijnlijk begreep ze ook zichzelf niet. Dat is een hele zware, deprimerende gedachte om een bioscoopzaal mee te verlaten.
Club Zeus | regie: David Verbeek
Mooie film! Zag ik tijdens het International Film Festival in Rotterdam en besprak ik hier.

Binnenkort mijn ervaringen tijdens het Nederlands Film Festival!

Op zondag 6 maart bezocht ik het Festival Vrouwen Films in Assen. Dat deed ik ook in 2009, zie dit bericht. De programmering van dit festival is altijd erg goed. Zo zag ik dit keer de nieuwste film van Nanouk Leopold BROWNIAN MOVEMENT en de nieuwste film van Sofia Coppela SOMEWHERE, beide voorpremières en beide besproken in dit bericht, de Belgische film ILLÉGAL, die het goed deed op het IFFR en het Britse MADE IN DAGENHAM met in de hoofdrol Sally – HAPPY-GO-LUCKY – Hawkins, ook een voorpremière. Daarnaast draaiden ze ook INCENDIES (publieksprijs IFFR), THE KIDS ARE ALL RIGHT, POETRY, WINTER’S BONE en DE ZORGFABRIEK. In mijn ogen een sterke programmering. Helaas is het publiek van het festival minder, allemaal vrouwen -dat was te voorspellen – die hardop hun commentaar leveren tijdens de film en vooral zich bezig houden met elkaar vermaken in plaats van genieten van de films. Maar omdat ik erg genoten heb van de films, geef ik het festival het voordeel van de twijfel.

BROWNIAN MOVEMENT is een zeer speciale film. Nanouk Leopold zocht weer grenzen op, letterlijk en figuurlijk. Letterlijk, omdat in deze film een Duitse actrice (Sandra Hüller) en een Nederlandse acteur (Dragan Bakema) een stel spelen dat in Frankrijk woont en dat Engels spreekt. Perfecte manier om Europees geld bijeen te brengen voor een goed productiebudget, maar tegelijk een film die in heel Europa (en wellicht daarbuiten) goed ontvangen kan worden door de mix aan talen en culturen. En daarnaast speelt de film zich gedeeltelijk af in India. Figuurlijk, omdat sommige scènes heel ver gaan en zelfs shockeren. Leopold vind het fijn om beweegredenen in het midden te laten en de kijker te laten gissen naar het hoe en waarom. Het verhaal draait om een vrouw die een kamer huurt om vreemd te gaan met de meest lelijke mannen, terwijl ze gelukkig getrouwd is, een goede baan en een lieve zoon heeft. Maar juist deze ruimte om zelf te denken werkt opnieuw (net als in GUERNSEY en WOLFSBERGEN) zeer goed, vooral door de rustige, lichte stijl, de mooi gekadreerde beelden en de sterke acteerprestaties. Deze twee vorige films vond ik wel iets fijner, want in BROWNIAN MOVEMENT zaten echt gezocht bizarre momenten, die van mij echt niet hadden gehoeven. Dat is provoceren, en dat heeft deze film niet nodig. Toch is de film wel opnieuw weer een zeer intrigerende schets van weggestopte gevoelens, iets waar Loepold op een geweldige manier een specialiteit van gemaakt heeft.

Ook SOMEWHERE vond ik erg mooi. Ook dit is een rustige, lichte film met mooie plaatjes en goed acteerwerk. Een populaire acteur, helemaal in het lege Hollywood-bestaan ondergedompelt, krijgt zijn dochter op bezoek en die blijft wat langer dan gepland. Pas nadat ze weer weg is, beseft hij hoe vol zijn leven ook kan zijn. Een prachtig verhaal over hoe je moet leven als iedereen – inclusief jijzelf – denkt dat je alles hebt, terwijl je dat helemaal niet hebt. Want van iemand écht houden is het belangrijkste. Een platgetreden pad, een verhaal dat al duizenden keren is verteld, maar de manier waarop Sofia Coppola het vertelt is toch indrukwekkend. Ze houdt het heel simpel, sleept er geen grootse emoties bij en laat de boodschap heel subtiel doorschemeren. De situaties waarin vader en dochter zich bevinden zijn aan de ene kant alledaags, maar aan de andere kant haast surrealistisch, door het sterrenbestaan van de acteur. Zo neemt hij zijn dochter mee naar Italië voor een internationale première, maar een dag later spelen ze games in zijn appartement en valt ze in slaap op zijn schoot. De film is veel en weinig tegelijk; er gebeurt weinig, maar er wordt veel verteld. En dat doet Sofia Coppola prachtig, net als in haar voorgaande films THE VIRGIN SUICIDES, LOST IN TRANSLATION en MARIE ANTOINETTE.

ILLÉGAL is een mooie film over een zeer ernstig onderwerp. De film vertelt over een vrouw uit Wit-Rusland die illegaal in België verblijft. Ze wordt opgepakt en in een gevangenis geplaatst in afwachting van haar uitzetting. Haar zoon verblijft echter bij een vriendin en ze is bang zonder hem in een ander land terecht te komen. Ze vecht dan ook hard – letterlijk – als er geprobeerd wordt haar op een vliegtuig te zetten. Maar hoe erg en onmenselijk het ook allemaal is, de film was veel te cliché van opzet. Veel te dik aangezet en irritant tranentrekkerig. En dat werkt niet bij mij. Vorig jaar zag ik de Franse film WELCOME van Philippe Lioret, ook over illegaal verblijven in een land en die film was veel subtieler en was daardoor veel sterker.

Als goede afsluiter het Britse MADE IN DAGENHAM, gebaseerd op echte gebeurtenissen in 1968 in een fabriek van Ford. Naaister Rita O’Grady komt op voor gelijk loon voor vrouwen en mannen en zorgt hiermee onbedoeld voor een revolutie: in 1970 wordt in Engeland de Wet op Gelijke Betaling ingevoerd. Het is een vrolijke, optimistische film vol met kleurige jaren ‘60 kleding, make-up en kapsels, inspirerende speeches en hilarische situaties. Aan de andere kant is er ook sprake van zelfmoord, depressie, onderdrukking en manipulatie, maar deze vanzelfsprekende serieuze achtergrond van de film is in goede balans met de optimistische uitwerking. Ook een sterke rol van Daniel Mays als echtgenoot O’Grady, die bij het afwezig zijn van zijn demonstrerende vrouw het huishouden moet overnemen. Mays viel me al op in het ijzersterke ALL OR NOTHING (2002) van Mike Leigh en laat hier zien dat hij niet alleen een irritant straatjochie kan spelen, maar ook een zorgzame vader en huisman. Geweldige chemie met Sally Hawkins ook! Misschien kan Mike Leigh ze samen in een film casten?

Een dagje International Film Festival Rotterdam!

Mijn dag begon ’s ochtends vroeg met twee keer Nederlandse film. Allereerst Kort Rotterdams, een verzamelprogramma van vijf korte films die zich afspelen in Rotterdam, gemaakt door Rotterdamse productieteams. De films DONNIE, DAKLOPERS, VALDRIFT, VESTIAIRE en JE KOM TOCH? werden vertoond. Het waren allemaal niet hele speciale films helaas, het ontbrak vooral aan originaliteit. Behalve VALDRIFT van Jasper Wessels. Een geweldig idee en een fantastische uitvoering. De film vertelt het poetische verhaal van een gewone jongen die ineens last krijgt van een vreemde aandoening; zijn zwaartekracht verschuift langzaam. De korte film verbindt in een paar minuten het dagelijkse leven met surrealisme, met humor, met spanning en met liefde. Geweldig gedaan. Ook qua productie; hier is veel creativiteit en lastig stuntwerk voor nodig geweest. Zie ook de Making of Valdrift op youtube (maar eigenlijk moet je eerst de hele film zien).

Daarna CLUB ZEUS van David Verbeek. Zijn R U THERE, die ik vorig jaar in juli zag, maakte indruk op me. Het was geen film die aan alle kanten klopte, maar het raakte me wel. De hoofdrol werd vertolkt door Stijn Komen, een jonge productieve acteur die je in de gaten moet houden. Hij speelde ook de hoofdrol in VALDRIFT, heel toevallig. R U THERE draait om een Nederlandse gamer die tijdens een wereldtoernooi gamen in Taipei een meisje ontmoet. Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in de virtuele omgeving Second Life. Zowel R U THERE als CLUB ZEUS spelen zich af in China, evenals zijn andere lange speelfilm, SHANGHAI TRANE (2008) en eerdere korte films. Maar niet alleen de locatie komt overeen, ook de thematiek. David Verbeek’s films zijn ultiem hedendaags en vertellen over jonge mensen in grote steden, die in een wereld van beton en glas, van games en internet en van anonimiteit en materialisme, op zoek zijn naar een beetje warmte en liefde. Ik vind dit een ontzettend boeiend thema en de manier waarop David Verbeek ermee om gaat in de twee films die ik van hem zag is uitstekend. Ik zal snel de rest van zijn oeuvre gaan bekijken. In CLUB ZEUS draait het om ‘gastjongens’ in een chique club die rijke vrouwen vermaken. De wereld waarin ze leven is nep en zit vol met leugens en bedrog. Een jonge nieuwkomer kijkt op tegen deze snelle, charmante jongens die gemakkelijk veel geld verdienen, maar vraagt zich af of hij met deze manipulatieve wedstrijd mee wil doen. Een zeer intrigerende film, zeer vakkundig gemaakt en ontroerend gespeeld. De film werd slechts in tien dagen opgenomen, tussen SHANGHAI TRANCE en R U THERE in, maar dat is er niet aan af te zien. Vooraf werd aangekondigd dat David Verbeek er zou zijn voor een Q&A, maar hij kon toch niet. Erg jammer, want ik had hem willen vragen of hij alsjeblieft zijn mooie themakeuze, camerawerk en acteursregie mee terug naar Nederland wil nemen om hier zulke mooie films te maken. Ik wil meer films zien zoals WIN/WIN en ik denk dat hij dat kan. Maar als hij in China wil blijven; ook goed!

Vervolgens zag ik de Zweedse documentaire TWIN BROTHERS, 53 SCENES FROM A CHILDHOOD waarin het draait om de tweeling Gustav en Oskar. We zien tien jaar van hun leven – van 9 tot 19 jaar – gefilmd door hun oom. Oskar heeft een ernstige groeistoornis en het is zeer interessant hoe verschillend hun levens zich ontwikkelen; Oskar belooft als klein kind altijd heel braaf te blijven, maar hij is juist degene die als puber ontspoord. Zeer innemend gefilmd en met fantastisch mooie beelden! O, wat houd ik van dit soort ontdekkingen tijdens een festival als het IFFR. Hierna volgde het Mexicaanse VETE MÁS LEJOS, ALICIA van Elisa Miller, een film waarvan ik van te voren niet helemaal zeker wist of het wel leuk zou worden. Maar dat viel alleszins mee! De vertelstructuur was wat verwarrend en ook wat traag, maar de thematiek erg leuk en zelfs ontroerend. De Mexicaanse Alicia besluit naar Buenos Aires te gaan om acrobate te worden. Daar aangekomen slaat de onzekerheid toe en wil ze het liefst naar huis, naar haar ouders in Mexico. Maar ze wil eerst de sneeuw zien, want die heeft ze nog nooit gezien. De film vertelt door middel van flashbacks vanuit de sneeuw – maar het duurde even voordat ik dat doorhad – over Alicia’s worstelingen. En die zijn heel universeel en herkenbaar voor iedereen die negentien is geweest en onzeker over waar je thuis hoort als je net je ouderlijk huis hebt verlaten. Dit speelfilmdebuut is niet perfect – en dat is erg jammer gezien het fantastische onderwerp – maar wel veelbelovend en heel fijn.

Nee, ik heb dit festivaldagje geen teleurstellingen gehad, dat is ook wel eens leuk! Want de laatste film, BLUE VALENTINE van Derek Cianfrance, is helemaal een film om verliefd op te worden. Wat een fantastische indringende, ontroerende, vergaande, acteerprestaties van Michelle Williams en Ryan Gosling. Ik krijg steeds meer respect voor Michelle Williams, vooral door haar even geweldige acteerwerk in de even fantastische film WENDY AND LUCY (waarover ik in dit bericht sprak). En nu heeft ze een Oscar-nominatie te pakken voor haar werk in BLUE VALENTINE. De film vertelt over een getrouwd stel waar de liefde uit is. Je ziet hoe ze bij elkaar kwamen, hoe ze verliefd werden en hoe het mis gaat. Dat is alles. Het deed me ergens denken aan REVOLUTIONARY ROAD, maar dan een stuk ruwer – en natuurlijk nu in plaats van vijftig jaar geleden. De stijl is bijna documentair, heel rauw en dichtbij. Emoties zijn op zo’n mooie manier uitgewerkt, dat het bijna je eigen emoties worden. Je voelt je even teleurgesteld, machteloos, in het nauw gedreven en geïrriteerd. Ook de opbouw is geweldig; eerst snap je niet wat het probleem is, maar langzaam maar zeker ga je het snappen. Hierdoor maak je bijna dezelfde – maar dan binnen anderhalf uur – ontwikkeling mee als de vrouw tijdens haar huwelijk met haar man. Je worstelt, omdat je niet weet wie je moet vertrouwen en of er wel een schuldige aan te wijzen is. Een fantastisch script, geweldige regie en ultieme acteerprestaties. Een deprimerende film waar je kippenvel van over houdt.

Volgend jaar weer zo’n leuke dag!

Van 22 t/m 30 september was het Nederlands Film Festival!

8 dagen lang Nederlandse film, het gezellige festivalpaviljoen op de Neude, feestjes, borrels, debatten en talkshows! En schrijven voor filmnieuws.nu! Jawel, mijn zeven berichten staan op de site (o.a. deze, rechts van het bericht vind je de andere stukjes). Hieronder vind je een blogbericht per festivaldag met daarin de stukjes die ik schreef voor Filmnieuws.nu en besprekingen van de films die ik zag. Opnieuw vestigde ik een record: ik ging naar 17 voorstellingen! Terwijl ik ook nog vier van de acht dagen heb gewerkt! Dat zijn om precies te zijn 12 speelfilms, 3 documentaires en 16 korte films. Ik ben zeer positief over deze editie. Niet alleen heb ik me zeer vermaakt met alle leuke randprogrammering (debatten, lezingen, spelletjes etc.), maar ook ben ik zeer tevreden over de films die ik zag. Ik kan zowaar vaststellen dat ik geen enkele slechte film zag. Misschien twee of drie wat minder sterke films, maar over het algemeen allemaal sterke, goedgemaakte producties. Een topjaar voor de Nederlandse film!! Ook door grote publieksfilms als de GELUKKIGE HUISVROUW en KOMT EEN VROUW BIJ DE DOKTER. Maar nu de Nederlandse cinema net een geweldige inhaalslag aan het maken is, komt een irritant rechts kabinet met bezuinigingen. Ik moet eerlijk zeggen: mijn melancholische jubelstemming van gisteren op de laatste dag van het festival sloeg om in een wanhopige depressie. Grrrr..

De Gouden Kalf voor Beste Speelfilm ging naar JOY. Een zeer mooie film die de prijs zeker heeft verdiend. Ik weet niet of het de meest memorabele film is van het jaar – want dat zou een Gouden Kalf winnaar eigenlijk moeten zijn. Dat is eigenlijk KOMT EEN VROUW BIJ DE DOKTER, want die trok wel een record aantal publiek én publiciteit. Ik denk dat die film ervoor heeft gezorgd dat de Nederlandse film in een leuker daglicht is komen te staan voor het grote publiek. En dat is een geweldig resultaat. Toch won JOY. Tja, de jury beslist. Maar ook de publieksfilm won een beetje: Carice van Houten ging er vandoor met de Gouden Kalf voor Beste Actrice (voor de GELUKKIGE HUISVROUW) en Barry Atsma met de Gouden Kalf voor Beste Acteur (voor KOMT EEN VROUW…). Allebei meer dan verdiend!

Links

Openingsavond
Dag 1
Dag 2
Dag 3
Dag 4
Dag 5 en 6
Dag 7
Laatste dag

Nederlands Film Festival 2009
Nederlands Film Festival 2008
Nederlands Film Festival 2007
Nederlands Film Festival 2006

Maar stiekem het allerleukste: ik ben geïnterviewd door de VPRO over waarom ik fan ben van de Nederlandse film. Embedden van de uitzending zorgt voor een trage site, dus klik hier of op onderstaand plaatje voor de uitzending via uitzending gemist (voor mijn stukje, zie precies 1:00:00).

Lang & Gelukkig
Regie: Pieter Kramer | klik hier voor verdere credits
De laatste dag van het festival was weer de hele dag hard werken, maar ook ’s avonds naar LANG & GELUKKIG! Dit bericht schreef ik voor filmnieuws.nu en vertelt heel goed wat voor heerlijke, hilarische film dit is. Kijk ook vooral de trailer, die dekt precies de lading. En vergeet niet je hele familie mee te nemen! Ik houd doorgaans helemaal niet van musicals, maar naar LANG & GELUKKIG heb ik toch echt met heel veel plezier gekeken. Dé manier om het Nederlands Film Festival af te sluiten!

Alain De Levita doet een dansje voor de publieksprijs

geschreven door Jorien Scholtens / 30 Sep

Op de allerlaatste dag van het Nederlands Film Festival draait Lang en Gelukkig van Pieter Kramer in een uitverkocht City. Afgelopen dinsdag werd tijdens de talkshow bekend dat de film is genomineerd voor Beste Speelfilm en voor Beste Production Design. Voor producent Alain de Levita reden om even langs te gaan bij de vertoning om vooraf een praatje te houden.

De Levita zegt op te zijn van de zenuwen. Niet omdat hij het eng vind om voor zo’n groot publiek te spreken, maar vooral omdat hij genomineerd is voor twee belangrijke Kalveren en – misschien nog wel belangrijker – omdat de film bovenaan staat in de Publieksprijs tussenstand. Het publiek waar hij op dat moment voor spreekt moet aan het eind van de film hun stem uitbrengen voor de publieksprijs en de producent maakt van het moment gebruik om ze over te halen een zo hoog mogelijke stem uit te brengen. ‘Als jullie geld willen, een drankje of hapje aan de bar, kom na afloop dan bij me. Ik doe zelfs een dansje!’

Bij een première van één van zijn andere films, Ellis in Glamourland, ook van Pieter Kramer, sprak Ivo Niehe een woordje vooraf aan de vertoning. Hij versprak zich echter, door de regisseur aan te kondigen als Pieter Kuijpers. De Levita wilde een dergelijk gênant moment voorkomen en koos er daarom nu voor zelf maar het woord te voeren. Hij licht toe dat een familiefilm misschien makkelijk lijkt om te maken, maar het tegendeel is waar. Het moeilijke van een familiefilm is dat het voor iedereen leuk moet zijn. Met Lang en Gelukkig is dat perfect gelukt, aldus De Levita. De film is met veel liefde en enthousiasme gemaakt met een beperkt budget.

En het resultaat mag er zijn. Onder meermaals luid applaus deed De Levita een poging vragen te beantwoorden vanuit het publiek. Maar na een collectieve roep om een dansje droop hij glimlachend af. Die publieksprijs zal hij vast binnen halen. Mooier dan met een sprookjesmusical, met bordkartonnen decors, Arjan Ederveen en Alex Klaassen kan het Nederlands Film Festival niet eindigen.

Maandag en dinsdag moest ik hard werken de hele dag, maar gelukkig zag ik ’s avonds wel mooie films. Ook ging ik naar een lezing: ‘Dutch Angle – inzoomen op artistieke film’. Aan de hand van twee case-studies werd er gedebatteerd over de mogelijkheden en moeilijkheden van het in de markt zetten van de artistieke film. De ene case-study was BROWNIAN MOVEMENT, de nieuwe film van Nanouk Leopold die in maart 2011 in première zal gaan. Deze film wordt geproduceerd door Circe Films, waar ik stage liep (lees hier meer). Ik ben verschrikkelijk nieuwsgierig naar de film, vooral nu ik tijdens deze lezing de première van de trailer zag! Een zeer interessante en inspirerende lezing. Even mijn mening over het social media topic: ik ben helemaal voor facebook-pagina’s van aankomende Nederlandse films. Ik vind dat facebook een perfect (en goedkoop en makkelijk) promotiemiddel is. Als er tijdens de opnames van BROWNIAN MOVEMENT een facebook pagina was gestart (zoals bij SINT van Dick Maas wel het geval was), dan was ik zeker lid geworden en had ik de pagina zeker aanbevolen aan anderen. En met mij vele anderen. Dus weg met de bescheidenheid van Nederlandse filmmakers: promoten die hap! Tevens gaf Paul Verstraeten een zeer geslaagde en leuke presentatie met meningen van filmliefhebbers over de Nederlandse film. Conclusie: Alex van Warmerdam maakt de leukste Nederlandse films en Nederlandse films mogen herkenbaarder Nederlands zijn. Mijn woorden!

Joy Regie: Mijke de Jong | klik hier voor verdere credits Inmiddels is bekend dat JOY de Gouden Kalf kreeg voor Beste Film. Absoluut verdiend, want JOY is een fantastische film! Toch kan ik het niet laten nogmaals toe te voegen dat ik eigenlijk vind dat KOMT EEN VROUW BIJ DE DOKTER had moeten winnen. Ook die film keek ik op het festival en ik vond de film afgezien van het acteerwerk niet heel sterk (dat lees je in een ander bericht). Maar toch vind ik dat je als jury niet alleen naar artistieke waarde moet kijken (dat kan bij een prijs als Beste Regie of Beste Scenario wel), maar ook naar productionele waarde en de betekenis die de film heeft of zal hebben voor de Nederlandse filmindustrie. Niemand zal me tegenspreken als ik zeg dat KOMT EEN VROUW.. veel heeft betekend voor de Nederlandse filmindustrie. Omdat zoveel mensen de film hebben bezocht en er zo positief op hebben gereageerd heeft de film ervoor gezorgd dat de Nederlandse film eens positief wordt bekeken. De Nederlandse film heeft de laatste jaren met sterke publieksfilms een inhaalslag qua imago gemaakt en dat zou wel eens met een Gouden Kalf bekroond mogen worden. Dan straal je transparantie, openheid en erkenning voor de kracht van de publieksfilm uit als jury en dat heeft de Nederlandse film nodig. Juist nu, juist nu dit idiote kabinet met deze idiote bezuinigingsmaatregelen in de cultuursector komt. Dan zijn we weer terug bij af. Wat we nodig hebben is nationale steun voor de Nederlandse film. De hele Nederlandse bevolking zou trots moeten zijn op dit nationale product, zodat ook het kabinet dit wordt. En dat doe je met publieksfilms. Want de publieksfilms zorgen indirect ook voor geld voor de artistieke film. Als er vertrouwen is, nationale steun en de elitaire navelstaarderij wordt afgeschaft dan komen we ergens. Als ik aan het roer zou staan, zou ik het wel weten. Wie weet ooit.. Maar ik was bij JOY. Een mooie film, vergelijkbaar met haar ook zeer sterke TUSSENSTAND. De camera zit dicht op de huid van Joy, die op zoek is naar haar moeder, die haar als baby te vondeling legde. In haar hoofd heeft ze een ideaalbeeld van haar moeder, maar de vraag is of haar echte moeder hier wel aan voldoet. En of ze haar moeder wel écht wil leren kennen. Geweldig gespeeld door beginnende acteurs, ook de bijrollen. Een indringende film die veel vragen oproept en waar je lang over kan denken. Wel vind ik stiekem het een beetje een Mijke-de-Jong-maniertje worden. RICHTING WEST heeft een vergelijkbare stijl, maar vond ik eigenlijk frisser, orgineler en maakte meer indruk op mij. Tja, ieder zijn mening.

Wan Pipel Regie: Pim de la Parra | klik hier voor verdere credits De première bijwonen van de gerestaureerde versie van de WAN PIPEL uit 1976, in aanwezigheid van Nederlandse film legende Pim de la Parra, was een zeer bijzondere ervaring. Dat ik als EYE medewerker de mogelijkheid kreeg een kaartje te bemachtigen voor deze vertoning voor genodigden, was geweldig! Dat kan je ook lezen in het bericht dat ik schreef voor filmnieuws.nu, dat je hieronder kan vinden. WAN PIPEL is een geweldige film. In geen opzicht voelt de film gedateerd, want de thema’s van de film zijn universeel en tijdloos. Ik was ontroerd door het liefdesverhaal en ook door de voelbare liefde voor het land Suriname. In de gerestaureerde versie komt het mooie landschap van dit land helemaal tot zijn recht, waardoor het een genot wordt de film te kijken. Een ware Nederlandse klassieker die iedereen gezien moet hebben!

Willeke van Ammelrooy nog steeds beroemd in Suriname

geschreven door Jorien Scholtens / 29 Sep

Op dinsdagavond ging de gerestaureerde versie van Wan Pipel van filmpionier Pim de la Parra in première op het Nederlands Film Festival. De première werd bijgewoond door Pim de la Parra zelf, speciaal voor de gelegenheid overgekomen uit Suriname en begeleid door zijn dochters. Ook Willeke van Ammelrooy, hoofdrolspeelster uit de film, was aanwezig. Wan Pipel, gemaakt in 1976, is een ode aan Suriname en vertelt over Roy en zijn terugkeer van Nederland naar Suriname.

Enkele weken geleden was de wereldpremière van de nieuwe versie van Wan Pipel in Paramaribo. De film is daar inmiddels een klassieker. Emjay Rechsteiner, hoofdconservator hedendaagse Nederlandse film van het Eye Film Instituut, was aanwezig bij de première in Paramaribo en vertelt dat de film het Wilhelmus van Suriname is. De film wordt nog steeds elk jaar op Onafhankelijkheidsdag overal gedraaid. Echter, in belabberde kwaliteit. Daar is nu een eind aan gekomen.

De film is in het kader van het digitaliseringsproject Beelden voor de Toekomst, waarnaast Eye ook Beeld en Geluid en het Nationaal Archief aan meewerken, gerestaureerd en gedigitaliseerd. De film is opgepoetst, beeldje voor beeldje, door restaurateur Jan Scholten en vervolgens zijn de kleuren en het geluid opgeschroefd. Het resultaat laat de ware kleurenpracht van het Surinaamse landschap en de mensen zien en klinkt alsof het gisteren werd opgenomen.

Wan Pipel is tevens, als onderdeel van een kleine selectie Nederlandse klassiekers, uitgekozen voor hoogwaardige conservering waardoor het filmmateriaal 3000 jaar te bewaren is. Dit gegeven levert geroezemoes op in de volle zaal, maar Rechsteiner stelt gerust dat het écht waar is. Op deze manier wordt de film een tijdcapsule voor de kinderen van onze kinderen en kunnen zij de films kijken van hun over- overgrootouders op hoge kwaliteit.

Dat de film nog steeds een belangrijk onderdeel is van de Surinaamse samenleving, kon Emjay Rechsteiner aan den lijve ondervinden bij de vertoning in Paramaribo. Dialogen werden door het publiek uitgesproken voordat ze te horen waren en er werd al gelachen om grapjes voordat ze te zien waren op het doek.

Na de staande ovatie voor Pim de la Parra na afloop van de mooie, ontroerende en perfect gerestaureerde film, vulde Willeke van Ammelrooy Rechtsteiner aan met een anekdote. Ook zij was aanwezig bij de première in Paramaribo en in welke taxi ze ook stapte, van elke taxichauffeur kreeg ze een quote uit de film te horen; ‘Je bent van mij, Roy!’

Zondag begon met NK Moordenaartje in het festivalpaviljoen. Aan drie pokertafels met acteurs (o.a. Mathijs van de Sande Bakhuyzen, Robert de Hoog, Teun Kuilboer en Charly Luske) en andere enthousiastelingen werd het rollenspel Moordenaartje gespeeld. Het publiek mocht langs de tafels lopen om te zien hoe met smerige trucjes en verbluffende pokerfaces mensen werden omgelegd om vervolgens van niks te weten. Fantastisch om te zien! Vervolgens werd het tijd voor twee mooie films.

De Nobelprijswinnaar Regie: Timo Veltkamp | klik hier voor verdere credits DE NOBELPRIJSWINNAAR was geen overwogen keuze, maar een impulsieve keus. Ik kende de regisseur niet en ook de hoofdrolspeler had ik niet eerder gezien. De film is in zwart-wit en vertelt over een onbekende en een juist zeer bekende schrijver; de één met een writers block en de ander schreef een meesterwerk. Het schrijversvak trekt me niet zozeer en ook de keuze voor zwart-wit voor een lange speelfilm vond ik opmerkelijk. Maar al snel werd ik gerustgesteld; dit is een wonderschone festival-ontdekking. DE NOBELPRIJSWINNAAR heeft een werkelijk fantastisch script en is een zeer toegankelijke, vermakelijke film waarin levens van verschillende personen op ingenieuze wijze met elkaar verweven raken. Het is wonderbaarlijk hoe alle verhaallijnen samenkomen aan het eind, zonder dat er gaten zijn gevallen of verwarring is ontstaan. Ik vind het jammer dat het scenario uiteindelijk niet voor een Gouden Kalf is genomineerd. Maar daarnaast stond de film zeer terecht een tijd lang hoog in de Publieksprijs tussenstand, tussen grote publiekstrekkers als KOMT EEN VROUW BIJ DE DOKTER en DE GELUKKIGE HUISVROUW. Een echte aanrader!

Schemer Regie: Hanro Smitsman | klik hier voor verdere credits Ik keek al lang voordat het festival begon uit naar SCHEMER van Hanro Smitsman, omdat ik zijn vorige films – vooral SKIN (2008) – zeer waardeer, en ook omdat ik erg zin had om te kijken naar zo’n sterke jonge cast. Vooral Robert de Hoog vind ik een ijzersterke acteur en ook Gaite Jansen – die fantastisch was in de televisieserie “In Therapie” – is geweldig. Maar ook Matthijs van de Sande Bakhuyzen en Melody Klaver zijn veelbelovende acteurs die ik graag in nog veel meer films zou willen zien. Ook was ik erg benieuwd naar het aangrijpende verhaal, dat geïnspireerd is op de moord op Maja Braderic een aantal jaren geleden. Zij werd vermoord door haar vrienden, zonder dat ze er een duidelijke reden voor hadden. Ik was benieuwd hoe dit in een film verwerkt zou worden. Met deze zeer hoge verwachtingen is het bijna onmogelijk om nog positief uit de zaal te lopen, maar het is Smitsman gelukt. Ik was erg onder de indruk van de acteerprestaties van bovengenoemden, hun spel raakte me écht. Ook de vertelstructuur was mooi, evenals de sfeer van de film die vooral door het mooie camerawerk en het spel met licht en landschap naar voren komt. De dialogen in de film raakten écht de kern van de emoties van middelbare scholieren. De vergaande onzekerheid, de wil om erbij te willen horen; het werd in deze film op een perfecte manier invoelbaar gemaakt. Zonder de betutteling die wel eens in films over jongeren zit. Deze film lijkt gemaakt door een middelbare scholier zelf. Al is het natuurlijk ook overduidelijk dat hier een vakman aan het werk is. Ik ben nu alweer nieuwsgierig naar Smitsman’s volgende film. Het enige kritiekpunt: de manier waarop toegewerkt wordt naar dat belangrijke moment, de beslissing om een vriendin te vermoorden, is niet bevredigend. Nog steeds blijf je als kijker met vragen. Maar hoe kan je dat wél goed verfilmen? Zoiets schokkends, zoiets idioots, dat is te erg om een film te zijn. Soms is de werkelijkheid nóg schokkender, dan met fictie ooit verteld kan worden. Dat laat deze film juist precies zien.

De Stereoscoop: dialoog tussen Sinterklaas en Suzy Q

geschreven door Jorien Scholtens / 28 Sep

Als onderdeel van het programma Spiegel van Holland, waarin films centraal staan die als spiegel kunnen dienen van de Nederlandse geschiedenis, staat er op het terras van het festivalpaviljoen op de Neude een vreemd apparaat met knoppen en een beeldscherm. Spiegel van Holland is georganiseerd ter ere van het 30 jarig bestaan van het festival en laat 30 jaar Nederlandse filmgeschiedenis zien. In de Stereoscoop, want zo heet dat vreemde apparaat, kan iedereen als VJ aan de slag met scènes uit deze 30 jaar filmgeschiedenis.

Eelke Feenstra van Zesbaans, het collectief dat Stereoscoop bedacht en ontwikkelde, licht toe dat het VJ apparaat steeds twee scènes uit Nederlandse films naast elkaar zet. De combinatie is gemaakt op basis van een overlappend thema, maar in principe maakt het niet uit hoe je als ‘gebruiker’ of VJ omgaat met de twee scènes. Door een aantal knoppen en twee draaischijven kunnen de scènes langzamer of sneller worden afgespeeld, harder of zachter en stilgezet of herhaald worden. Op deze manier ontstaat er een unieke dialoog tussen twee films en wordt er een nieuw verhaal gecreëerd.

Zesbaans heeft, zoals gezegd, de Stereoscoop bedacht en een scheepsbouwer heeft de gedeeltelijk metalen en houten constructie gebouwd, zo zegt Eelke Feenstra. Het staat de hele dag buiten, naast het kleine terras van het festivalpaviljoen, dus als het goed is moet het de regen kunnen weerstaan. De Stereoscoop is niet alleen een interactieve kunstinstallatie en een ode aan 30 jaar Nederlandse film, maar ook een lokkertje voor de mensen die op de Neude rondlopen en zich afvragen wat er daar allemaal gebeurd. De Stereoscoop trekt veel bekijks en de makers en het filmfestival hopen daarmee mensen het paviljoen in te trekken en ze kennis te laten maken met het festival.

Eelke heeft al enkele komische combinaties meegemaakt die met de Stereoscoop werden gemixt en gescratcht door aspirerende VJ’s. Zo ontstond er een unieke dialoog tussen de Sinterklaas uit Alles is Liefde en Suzy Q uit de film van Martin Koolhoven. Net op het moment dat Sinterklaas een hartaanval kreeg, beleeft Suzy een pikante scène en zette de VJ de beelden op repeat. Dat leverde tragisch, maar ook komisch nieuw beeldmateriaal op.

Niet alleen voorbijgangers, maar ook bekende acteurs wilden even met de Stereoscoop spelen. Zo draaide Robert de Hoog aan de schijven terwijl hij zelf op het beeldscherm te zien was in de film Skin. Hij werd hierbij gefilmd voor een verslag van het festival en riep over zijn ervaring: ‘ik vind het heel erg leuk om met mezelf te spelen!’.

Zaterdag was een dagje premières. ’s Middags was ik uitgenodigd door het Mediafonds (mijn stageplek in 2008) voor het debat Spiegel van Holland: de leugen regeert?, ter gelegenheid van het 30jarig bestaan van het festival en het bijbehorende programma met films die als spiegel van de Nederlandse samenleving kunnen fungeren en debatten over dit onderwerp. Naar aanleiding van de première van de films MAJESTEIT en DEN UYL EN DE AFFAIRE LOCKHEED (beide niet gezien) en oudere films als DE KROON, DE PRINS EN HET MEISJE etc., werd er met filmmakers, politici en mensen van de omroep gedebatteerd over de representatie van historische gebeurtenissen in drama en hoe ver je daarin kunt gaan. (Wat ook het onderwerp van mijn Bachelor eindwerkstuk was: klik hier voor de conclusie die ik op 12 april 2007 op mijn site plaatste.) Interessant debat.

Daarna de première van DE LEUGEN, in gezelschap van allerlei kopstukken uit de politiek. Zie hieronder. Na gezellig in de festivaltent te hebben gegeten (daar hebben ze elk jaar weer de aller- allerlekkerste chocolademousse!!), de volgende premières. Ik was uitgenodigd door het Utrechtse productiebedrijf Dyzlo Film voor hun nieuwste film EXPLORE, een dansfilm! Over deze premières schreef ik een stukje voor filmnieuws.nu, die is hieronder te vinden. ’s Ochtends ging ik naar de film WIN/WIN. De regisseur bracht een verassingsbezoek aan de vertoning en daar schreef ik een stukje over voor filmnieuws.nu. Het stukje heb ik onder de besprekingen opgenomen.

Win/Win Regie: Jaap van Heusden | klik hier voor verdere credits Jaap van Heusden is een veelbelovende filmmaker, met een herkenbare eigen stijl en originele scenario’s. Na het zien van WIN/WIN kan ik dat alleen maar heel erg beamen. WIN/WIN is een fantastische, originele, mooi strak vormgegeven en eigenzinnig geregisseerde film over een hedendaags onderwerp, maar met een universeel en tijdloos thema. Niet is leuker dan van zoiets genieten op zaterdagochtend. En nog leuker, Van Heusden bracht de vertoning een verassingsbezoek, omdat hij toch om de hoek woont. Geweldig! Zie daarover mijn bericht voor filmnieuws.nu hieronder. Het lijnenspel van het beton van de Zuidas, waar de film zich afspeelt, wordt optimaal ingezet in de vormgeving van de film en zorgt voor vervreemding en surrealisme. Het eind, in de oude binnenstad van Amsterdam, vormt dan een mooi contrast. Want deze omgeving is juist warm en herkenbaar. Zo zit de film vol met symboliek en metaforen, op een prachtige manier samengebracht. Heel soms speelt die symboliek een grotere rol dan de emotionele diepgang van de karakters, maar ik vergeef het hem. Als je de bankenwereld op zo’n poëtische manier kan verfilmen, mag dat.

De Leugen Regie: Robert Oey | Documentaire | klik hier voor verdere credits De première van DE LEUGEN in de stadsschouwburg werd bijgewoond door allerlei nieuwsgierige politici, zoals Femke Halsema (de vrouw van de regisseur), Alexander Pechtold, Rita Verdonk, Hilbrandt Nawijn en nog veel meer, begeleid door de vanzelfsprekende journalisten en beveiliging. Een hele ervaring. DE LEUGEN is een documentaire over een politieke kwestie, dus vandaar de belangstelling. Om precies te zijn over de kwestie Ayaan Hirsi Ali, haar vervalste paspoort en Rita Verdonk’s uitspraken daarover. De documentaire kiest geen kant en toont zowel een kwetsbare Ayaan als Rita. Beiden zijn ze evenveel irritant, als sympathiek. Vooral door het feit dat de documentaire een muzikale documentaire is. Jawel, er wordt in gezongen. En wel door bovengenoemde Halsema, Nawijn en ook Verdonk. Fantastisch. Wat heeft Robert Oey ver moeten gaan om dit voor elkaar te krijgen. Deze combinatie – pratende en ook zingende politici én asielzoekers – maakt van DE LEUGEN een uiterst originele en bijzondere documentaire, die nog lang nableef.

Premiere van de korte films DE GROTE STAD, DE 54, EXPLORE en DE BOULE DE BOULE. Ik was uitgenodigd voor dit blokje premières door Dyzlo Film, de producent van de dansfilm EXPLORE, geregisseerd door mede-Theater-, film en televisie- wetenschapper Moniek van der Kallen. Het is een mooie, gevoelige film met een sterk uitgangspunt – het losbreken van een veilige, maar beklemmende thuishaven en het opzoeken van liefde. De dans verbeeldt dit erg goed en je kan zien dat er echte dramaturgen aan het werk zijn geweest. De volgende dansfilm zou door middel van montage en camerawerk nóg meer uit kunnen stijgen boven een dansvoorstelling. De andere films waren minder bijzonder. De eerste, DE GROTE STAD, was vooral hilarisch door het zotte plot. Ik had eigenlijk meer verwacht van Nova van Dijk, die de mooie documentaire TZIRK maakte als afstudeerfilm. De eerste scene laat zien dat ze meer kan, waarin ouders (Peer Mascini en Raymonde de Kuyper!!) afscheid nemen van hun zoon die ze achterlaten in zijn eerste kamer. DE 54 vertelt over een meisje in de metro dat kindermishandeling vermoedt. Sterk geacteerd, maar verder te nietszeggend om lang te blijven hangen. DE BOULE DE BOULE vond ik niet sterk, ik snapte niet waar het om ging. Deze film had de dramaturgen van Dyzlo Film nodig! Wel weer een leuke rol van Tygo Gernandt, die er zelf bij was om bedankjes te ontvangen. Ook over deze avond een stukje voor op filmnieuws.nu, zie hieronder.

Win/Win regisseur Jaap van Heusden droomde van financiële carrière

geschreven door Jorien Scholtens / 26 Sep

Het leuke van een filmfestival is de aanwezigheid van makers bij de vertoningen van hun films. Ook tijdens het NFF zijn makers en ook acteurs veelal aanwezig. Tijdens de vertoning van WIN/WIN op zaterdagochtend bracht debuterend regisseur Jaap van Heusden een verassingbezoek aan de uitverkochte zaal in City/Movies. Verrast door de volle zaal vertelt Van Heusden dat hij toch om de hoek woont en daarom dacht: ‘laat ik eens kijken of ik nog vragen kan beantwoorden’. De film, als telefilm geproduceerd, vertelt over Ivan en zijn baan als trader bij een investeringsbank. Een zeer actueel onderwerp tijdens de financiële crisis.

De regisseur beantwoordt met veel enthousiasme de vragen uit het publiek en onthult daarbij dat hij zelf ooit een carrière ambieerde als financiële topman tussen het beton op de Zuidas. Hij was van plan een MBA te halen, maar wijzigde zijn plannen toen hij meer zag in een carrière als filmmaker. Het publiek is daar blij om, want met Win/Win heeft hij als debuterend regisseur een sterke film afgeleverd.

Maar door deze vroege ambities werd hij wel geïnspireerd tot het onderwerp van de film. Hij is gefascineerd door het spel van kopen en verkopen neemt daarom ook geen duidelijke stelling in over deze harde wereld. Iets wat hoofdrolspeler Oscar van Rompaay in het begin tegen de borst stuitte. Hij verwachte dat een film over de financiële wereld ten tijde van de financiële crisis een veel kritischer stellingname zou bevatten. Van Rompaay uitte deze kritiek tijdens zijn auditie en deze heftigheid heeft Van Heusden overtuigt – naast zijn markante verschijning – hem de hoofdrol te geven in zijn film.

Niet dat de film de financiële wereld alleen maar ophemelt, in tegendeel. Het draait vooral om de ontwikkeling die Ivan doormaakt en de poëzie die in de wereld van beton en maatpakken te vinden is. Om deze poëzie te laten zien, vroeg Van Heusden veel van zijn cameraman Jan Moeskops. Ondanks dat ze samen het camerastandpunt besloten – hoog in de lucht boven een plein, middenin de nacht – vroeg Moeskops steeds, als hij groen uitgeslagen van zijn kraan naar beneden kwam, of dit nu echt de laatste take zou kunnen zijn. Van Heusden gaat ver om dat die ene goede take te krijgen, zo vertelt hij met een gemene glimlach. Maar hij voegt er aan toe dat Moeskops veel credits verdient voor de strakke vormgeving van de film, zonder hem had hij niet de poëzie kunnen laten zien zoals hij voor ogen had.

Nederlands Film Festival springplank voor jonge makers.

geschreven door Jorien Scholtens / 26 Sep

Op zaterdagavond gingen in één programma vier korte films in première. De zaal zat vol met crew- en castleden en familie en vrienden van de makers. Drie zeer verschillende korte films volgden elkaar op, De Grote Stad, De 54, Explore en De Boule De Boule, waarna alle makers hun dankwoord uitspraken en bloemen werden uitgedeeld.

Eén van deze makers, producent Dylan Tonk van de korte dansfilm Explore, geregisseerd door Moniek van der Kallen en geproduceerd door het jonge Utrechtse productiebedrijf Dyzlo Film, is blij met de manier waarop hun film in première is gegaan. In een blok met drie andere films voelt je première een stuk feestelijker, dan wanneer jouw korte film in première gaat voorafgaand aan een lange film.

Verder vertelt hij dat een première op het Nederlands Film Festival een goede springplank is voor jonge makers. Het NFF geeft ze hiermee een kans hun films voor een groot publiek en op een groot scherm te vertonen, in een professionele setting.

Het NFF schenkt sowieso veel aandacht aan het stimuleren en faciliteren van jong talent. Zo was er vrijdagmiddag De Dag van de Makers van Morgen, waarin een overzicht van alle studentenfilms werd vertoond, met na afloop de uitreiking van drie studentenprijzen. Zaterdagmiddag was de Klaar voor de Start Dag, speciaal voor bijna of net afgestudeerde filmmakers die met hun vragen terecht konden bij de belangrijke spelers in de filmwereld, zoals fondsen en andere filminstellingen.

Dylan Tonk licht toe dat je als maker op zo’n dag veel goede raad en handige tips krijgt. Maar de fondsen die aan het woord komen zijn ook streng in hun adviezen; een klein beetje afschrikken is hun manier om makers goed voor te bereiden op de eventuele teleurstellingen die horen bij het filmvak. Gelukkig toont de zaterdagavond aan dat een feestelijke première op het Nederlands Film Festival ook tot de mogelijkheden behoort.