Jaar top 10

Beste films van 2019

1. Portrait de la jeune fille en feu | Celine Sciamma
Wat het meeste indruk op me maakte in dit Franse kostuumdrama over de liefde tussen twee vrouwen is het geluid; krakende houten vloeren, een penseel op een schildersdoek, de wind over het eiland, ruisende rokken en ook de stilte. Adembenemend mooie en gevoelige film.

2. Marriage Story | Noah Baumbach
Amerikaans drama over het afbrokkelen van een huwelijk tussen een theaterregisseur (Adam Driver) en een actrice (Scarlett Johansson) en de vreemde onnodige scheidingsstrijd die daarop volgt. Het benauwde gevoel van de worsteling is geweldig geacteerd (ook een aantal top bijrollen zoals die van Laura Dern als advocaat), met een aantal memorabel goede scènes. Netflix-productie, dus nu te zien.

3. Joker | Todd Philipps
Er is veel controverse geweest rondom deze film en er zijn haters en liefhebbers, maar ik ben een liefhebber. Ik vind het een intrigerend mooi psychologisch portret, waarin vragen worden opgeworpen over wie ‘schuldig’ kan zijn aan iemands depressie. Het is daarmee meer een psychologisch drama dan een superhelden-origin-story, mét prachtige dans-scènes. Nee, ik snap de haters niet.

4. The Favourite | Yorgos Lanthimos
Het is even geleden (de film kwam uit in januari 2019), maar ik ben The Favourite niet vergeten. Al was het alleen maar om de grandioze rol van Olivia Colman, de Britse actrice die echt in elke film, serie (The Crown) of willekeurig interview schittert. The Favourite is een niet echt doorsnee kostuumdrama van Griekse regisseur Lanthimos die absurdisme combineert met tragedie. Een film zoals je nog nooit eerder zag.

5. Eighth Grade | Bo Burnham
Amerikaans coming-of-age drama en komedie over dertienjarige Kayla en de worstelingen van dertienjarigen, op zo’n vreselijk mooie, lieve, grappige en trefzekere manier verteld dat mijn dertienjarige ik een beetje pijn had.

6. Instinct | Halina Reijn
Ik ging met niet echt hoge verwachtingen naar deze film, want op basis van de trailer had ik weer zo’n pretentieuze moeilijke Nederlandse zwaar artistieke film verwacht over een ontspoorde Nederlandse vrouw (sorry die zijn vaak best mooi, maar soms word ik er een beetje zat van). Maar ik kreeg een prachtige, heldere film over dader- en slachtofferschap, over diep verborgen verlangens en angsten, over grenzen en twijfels en over vrouw-zijn. Ik ben voor meer Halina Reijn als regisseur.

7. And Then We Danced | Levan Akin
Een film over dans en dan ben ik al snel fan. Deze gevoelige Georgische film vertelt al dansend over de liefde tussen twee dansers en vooral de intense, maar toch verlegen oogopslag van hoofdpersoon Merab maakt intense indruk. Ook een aantal heerlijke dansscènes.

8. A Private War | Matthew Heineman
Normaal ben ik niet zo van biografische films, maar A Private War, over oorlogcorrespondent Marie Colvin, verraste me en opende mijn ogen voor het harde leven van een oorlogscorrespondent en de bizarheid van oorlog an sich, vertelde me iets over de stand van de onderzoeksjournalistiek en schetste en-passant ook nog wat trauma met je psyche doet. Geweldig geacteerd door Rosamund Pike.

9. Dirty God | Sasha Polak
Geheel terechte Gouden Kalf winnaar Dirty God van Sasha Polak is op eerste gezicht weinig Nederlands (geheel Engels gesproken en in Engeland afspelend), maar wel een ontzettend goede film. De film vertelt over Jade, een jonge alleenstaande moeder, die slachtoffer is van een zuuraanval, en haar strijd om haar leven weer een beetje vorm te geven.

10. The Irishman | Martin Scorcese
Ondanks dat ik de film te lang vond en halverwege ook te ingewikkeld – gelukkig zag ik deze 3 uur durende Netflix-productie in het filmhuis en kon ik mijn aandacht erbij houden – belandt The Irishman toch in mijn top 10 lijstje vanwege het uitermate grandioze einde. Kleine spoiler-alert, maar de manier waarop uiteindelijk de status en grandeur van Robert de Niro’s personage en daarmee van alle maffia / macho / machtsbeluste mannen in de (film)geschiedenis afbrokkelt onder het alwetende toezicht van zijn dochter is meesterlijk in beeld gebracht. De film vertelt over het leven van enkele maffia-iconen en bevat naast De Niro ook acteurs-iconen Al Pacino en Joe Pesci, die met interessante CGI-technieken jonger zijn gemaakt.

En ik noem ook nog even: De Libi (leukste Nederlandse film sinds jaren), Sorry We Missed You (na I, Daniel Blake opnieuw een hartverscheurend sociaal drama van Ken Loach), Rocketman (ik ben ineens Elton John fan), Thunder Road (moet je meemaken), Ad Astra (meditatie in space met Brad Pitt) en Frozen II (echt? Ja echt, topfilm).

In het jaar dat ik onderzoek deed naar de representatie van vrouwen in televisieprogramma’s, me verdiepte in beeldvorming van vrouwen in films (ik tip de podcast The Bechdel Cast) en ik geen film meer kon zien zonder die representatie-bril – tot soms grote ergernis van mijn mede-filmkijkers, moet ik constateren dat ondanks dat 7 van de 10 bovenstaande films over vrouwen gaat, slechts 2 films ook daadwerkelijk door vrouwen zijn geregisseerd. In al mijn top 10 lijstjes komen steeds slechts hooguit twee vrouwelijke regisseurs voor. Op naar een filmjaar met hopelijk een betere off-screen representatie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*