Jaar top 10

Beste films van 2017

1. VELE HEMELS BOVEN DE ZEVENDE | Jan Matthys velehemels
Deze Vlaamse film, een verfilming van de gelijknamige roman van Griet op de Beeck, raakte me diep. Dat zit ‘m vooral in het scenario van Op de Beeck; de manier waarop de verschillende karakters binnen een familie worden geïntroduceerd en hun ontwikkeling wordt uitgediept zal ongetwijfeld in het boek – niet gelezen – net zo mooi worden opgebouwd. Hartverscheurend herkenbaar op meerdere niveaus en prachtig hoopgevend. Deze film en vooral de laatste zin kwam op precies het juiste moment en verdient daarom absoluut een nummer één positie.

2. JACKIE | Pablo Larraín
Net zo hartverscheurend als VELE HEMELS is JACKIE, die vertelt over de rouw van Jackie Kennedy kort na het overlijden van haar man John F. Kennedy. Haar verdriet wordt op een wonderschone manier versneden met flarden herinneringen en beelden, omlijst door een interview met een journalist. De manier waarop de film is opgebouwd en dankzij het acteerwerk van Natalie Portman worden de herinneringen levendig alsof ze de jouwe zijn. Ondanks dat het vertelt over een belangrijk historisch moment, voelt de film toch heel persoonlijk aan. Heel bijzonder.

3. QUALITY TIME | DAAN BAKKER
De grootste verrassing van het jaar is deze bizarre film van Nederlandse makelij – maar Engels gesproken – die bestaat uit 5 korte verhalen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. Wat ze gemeen hebben is dat ze vertellen over sociaal ongemak. Het is daarnaast ook een een generatieportret die in een uiterst bizarre maar zeer vermakelijke vorm – onder andere met animatie en een soort van science fiction – heel treffend de pijnpunten toont van een dertiger.

4. MANCHESTER BY THE SEA | Kenneth Lonergan
Nog een film die me zeer raakte, deze MANCHESTER BY THE SEA, over het onvermogen om te praten over wat je voelt. Een man met een groot trauma reist terug naar zijn geboortestreek om de voogdij op te moeten nemen van zijn neefje en ontmoet aldaar noodgedwongen de mensen die hij liever wilde vergeten. De film beschouwt en constateert zijn worsteling op afstand en lost niets op. Dit levert een geweldige stijl op, wat versterkt wordt door geweldige rollen van Casey Affleck en Michelle Williams.

5. MOONLIGHT | Barry Jenkins
De Oscarwinnaar van dit jaar ontbreekt ook zeker niet op mijn lijstje. De film vertelt over een jongen en zijn worsteling met zijn geaardheid in drie levensfasen; als kleine jongen, als puber en als jongeman. In deze drie levensfasen wordt de hoofdrol steeds door een andere acteur vertolkt en dit maakt de film uniek en heel bijzonder in stijl. Zijn psychologische ontwikkeling wordt daarnaast – net zoals in MANCHESTER BY THE SEA – van een afstand beschouwt en juist deze subtiliteit maakt de film ontzettend aangrijpend.

6. THE SQUARE | Ruben Östlund
THE SQUARE is een Deense blik op de mensen in de kunstsector met zeer treffende constateringen over hun gedragingen en opvattingen die daardoor heel grappig en ook herkenbaar zijn. Daarnaast roept de film allerlei zeer interessante en actuele vragen op over of en hoe je voor je medemens moet en kan zorgen. De film doet dit door moderne kunst in al zijn extremiteiten in te zetten als metafoor in het leven van een rokkenjagende museumdirecteur. Ondanks het ietwat zwakkere einde, een ontzettend interessante film waar je lang over na kan praten.

7. DUNKIRK | Christopher Nolan
Niet zozeer een pakkend verhaal of mooie boodschap, maar vooral de spectaculaire beelden laten DUNKIRK een plekje in mijn top 10 verdienen. Gezien in splinternieuwe nieuwe giga-grote zaal 12 in Kinepolis Jaarbeurs, wat het een waanzinnige ervaring maakte. De cameravoering, kleuren en ook de muziek en het geluid voerden de spanning grandioos op. Na afloop voel je je bijna net zo verzopen en door elkaar geslingerd als de soldaten en gevechtspiloten.

8. SAMI BLOOD | Amanda Kernell
Tijdens het International Film Festival in Rotterdam zag ik deze film over een meisje uit Lapland (de Samen) in de jaren ’30 die te maken heeft met discriminatie van haar volk. Haar rol wordt prachtig vertolkt door een jong Noors meisje en omgeven door een fantastisch woest Scandinavisch landschap droom je makkelijk met haar mee over een ander leven. Een mooie, innemende film die een nog altijd een heel actueel verhaal vertelt.

9. LION | Garth Davis
Tijdens de voorbereiding op mijn inleiding op de vertoning van LION tijdens het Zuilens Filmdiner groeide mijn enthousiasme voor deze aangrijpende film. Ik huilde bij het kijken enkele maanden eerder tranen met tuiten, maar mijn waardering zakte naar verloop van tijd, vooral door het enigszins melodramatische einde. Maar tijdens het schrijven van mijn inleiding dacht ik weer terug aan het geweldige eerste deel van de film. Dit deel en de keuze om het verhaal chronologisch te vertellen maken het toch echt een ontzettend mooie film. De film vertelt over een Indiaas jongetje die zijn familie kwijtraakt in India en die hij als volwassen jongen, inmiddels geadopteerd, weer terug probeert te vinden. Het eerste gedeelte bevat nauwelijks dialoog en door de geweldige cameravoering leef je intens mee met zijn verlatenheid en radeloosheid als klein jongetje in een immense wereld. Dat sterke begin zorgt ervoor dat je ook in het tweede deel helemaal met zijn zoektocht meevoelt.

10. LOVING VINCENT | Dorota Kobiela, Hugh Welchman
LOVING VINCENT toont een visueel zeer indrukwekkend en meeslepende zoektocht naar de mysteries rond de dood van Vincent van Gogh. De totstandkoming van deze film (het spel van bekende acteurs werd geschilderd in duizenden schilderijen) is uniek en bijzonder, maar ook de dingen die worden gezegd over depressie en zelfmoord zijn ontzettend mooi gevonden en in beeld gebracht.

Met speciale vermelding van STAR WARS: THE LAST JEDI. Ik heb me opnieuw weer ultiem vermaakt met het Star Wars universum en was als een kind zo blij met toch wel gewaagde keuzes om de saga verder vorm te geven. Sterke vrouwelijke hoofdrollen, schattige Pogs en last but not least Yoda maakten het helemaal af.

Leukste filmervaring: THE DISASTER ARTIST & THE ROOM. Tijdens het Leids Film Festival zag ik beide films in deze volgorde achter elkaar en ik wist niet wat ik meemaakte: bij die laatste – de slechtste film ooit gemaakt – werden er lepels naar het scherm gegooid, geschreeuwd en meegepraat. Hilarisch 🙂 In the Disaster Artist laten James Franco en zijn broer zien hoe die slechtste film ooit gemaakt heeft kunnen worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*