Blog

12 jaar films kijken

Ik neem me vaak voor iets lang vol te houden – gezond eten, elke maand een museum bezoeken, elke dag yoga-en, een dagboek bijhouden, blogberichten schrijven – maar zelden wint doorzettingsvermogen het van luiigheid. Maar! Het lukt me wél om al 12 jaar op te schrijven welke films ik kijk. Kijk dat is doorzettingsvermogen van het hoogste nutteloze niveau. Inmiddels bestaat mijn lijst uit 1573 films. Ze zijn voorzien van allerlei statistische wetenswaardigheden, zoals wanneer, hoe en met wie. Leuk en aardig allemaal, denk je nu, maar vermoei me niet zo met zoiets saais in m’n vrije tijd. Nou dan heb je pech, dan had je dit maar niet moeten lezen.

Mijn overzicht laat één duidelijke meerjarige trend zien; ik kijk steeds minder films. Sinds 2010 is het aantal films bijna gehalveerd. En hoe goed ik ook mijn best doe om er meer te kijken – je bent hobbist of niet! – het worden er de laatste 3 jaar niet meer dan 100 per jaar. De dalende trend zette zich in 2011 in, toen in mijn leven zowel series als een smartphone hun intreden deden (zo kort geleden?! Ja!). Het is vast herkenbaar als ik toegeef dat ik vaak liever een aflevering van een serie kijk dan een film. Omdat die zo prettig kort is. En dan vervolgens nog één. En nog één. Nog eentje dan… Of ik loop hersenloos te scrollen door tijdlijnen. Mijn concentratieniveau is niet meer wat het was in 2010. Oeps. Telefoon uit en geen series meer?

Maar! Kennelijk heb ik in het donker nog wel concentratievermogen. Want ik ben niet minder naar de bioscoop gegaan. Al jaren ga ik gemiddeld één keer per week naar de bioscoop. Van die 55 bioscoopfilms per jaar, zie ik ruim een derde op een festival. Dat is de laatste jaren echter wel wat minder geworden; ik was ooit fervent bezoeker van het Nederlands Film Festival. In de afgelopen 12 jaar keek ik opgeteld de meeste films in het Louis Hartlooper Complex in Utrecht (60). Maar ik keek er ook veel in City in Utrecht (lang lang geleden inmiddels, toen hij nog City/Movies heette; 37), nog veel lang lang geledener in de bioscoop van Meppel (27) en in Springhaver in Utrecht (vanwege de slechte stoelen en mini-schermpjes eigenlijk tegen wil en dank; 26). Ook het Fraterhuis in Zwolle bezocht ik veel – en nog steeds (23). Sinds 2015 ben ik vrij plotseling overgestapt van de gezellige – maar groezelige, slecht zittende en met postzegelschermpjes – bioscoopjes in de binnenstad (die stuk voor stuk overigens sluiten) naar nieuwe bioscopen in en om Utrecht. Met als favoriet de nieuwe Kinepolis Jaarbeurs in Utrecht, die ondanks de naargeestige grijze blokkendoos atmosfeer en trieste snoepstraat toch wint met z’n enorme schermen, fantastisch geluid en zeer prettige stoelen. Ook de filmpurist wil wat. Het LHC blijft ook vaste prik, maar eigenlijk vooral omdat er films draaien die de grijze blokkendoos niet programmeert.

Films in de bioscoop waardeer ik hoger dan de films die ik thuis kijk. Bioscoopfilms krijgen gemiddeld een 6,7. Thuis geef ik ze gemiddeld een 5,8. Dat ik thuis minder films ben gaan kijken is daarom ook niet zo erg. Als het goed is zijn alle romantische komedies die je al zappend tegenkomt, straight-to-dvd-weekfilms uit de videotheek, niet-echt-spannende thrillers op zaterdagavond met veel reclame onderbrekingen en ordinaire komedies uit een actiebak bij de Blokker vervangen door ge-Netflix en ge-scroll en zijn er alleen maar kwaliteitsfilms overgebleven… Ja echt! Gemiddeld ben ik films thuis namelijk steeds positiever gaan beoordelen. Waar films op televisie tussen 2006 en 2013 gemiddeld een 5,6 kregen, krijgen online gehuurde films tussen 2014 en nu gemiddeld een 6,3. Nog wat random trivia? Ja graag! Oke, komt ie: 52% van alle films die ik keek kwamen uit de VS. Best veel. 22% kwam uit Nederland. Het overige kwart (22%) komt op rekening van Europese films (inclusief films uit de UK). Wereldcinema beslaat slechts 4%, ondanks verwoede – mentale – pogingen het op te krikken. Wereldcinema kijk ik overigens vrijwel alleen op filmfestivals. Verder kijk ik steeds meer films in het weekend – waarschijnlijk kijk ik doordeweeks meer series.

Maar wacht even, online gehuurde films? Jawel, er bestaat ook nog wat anders dan Netflix om films thuis te kunnen kijken. Schokkend! Ik ben één van de weinigen in Nederland – op de wereld? – die films online huurt (via Google Play of Ziggo bijvoorbeeld). Nieuwe films, die een paar maanden geleden nog in de bioscoop te zien waren. Als ik dit zeg word ik altijd aangekeken met blikken in de range van verbazing, meewarigheid, ongeloof en vertwijfelde interesse. Helemaal als ik zeg dat ik per film zo’n €4 betaal. De horror! Terwijl we dat 12 jaar geleden – bij gebrek aan beter waarschijnlijk – geregeld deden in de videotheek. Weet je nog, de videotheek? Die nostalgische plek met vloerbedekking, een schimmig hoekje, dag- en weekfilms en dat spannende (half) uur tussen het huren – naar huis gaan – chips en nootjes klaarzetten – aanzetten? Een vervlogen tijdperk. 249 films huurde ik bij de videotheek sinds 2006. Totdat het inmiddels grimmige zaakje sloot in 2012. Sinds die tijd keek ik slechts 85 films door ze online te huren. Natuurlijk keek ik ook veel hele mooie series. Misschien hebben hele goede series wel de slechte films vervangen. Dus geen man overboord (filmDRIFT, snap je ‘m?). Maar om te zorgen dat ik en iedereen die wil aanhaken vooral leuke en goede films blijf(t) kijken – thuis of in de bioscoop – ben ik een nieuwe koers gaan varen met mijn filmblog. Voor inspiratie – ook over series! – en om de filmpareltjes ertussen uit te vissen. Niet dat ik zeeën van tijd heb, dus ik hoop dat dít voornemen niet ook in het water valt (oke, ik houd op).

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*